เกิดใหม่เป็นดาวแม่ทัพหญิง Novels & Stories

โรงเตี๊ยมทั้งห้องเงียบลงราวมีมือมาปิดปากผู้คนพร้อมกัน ลมยามเย็นพัดผ้าม่านให้กระเพื่อมเบา ๆ เงาของเปลวไฟวูบไหวบนโต๊ะไม้ หญิงวัยกลางคนที่นั่งเงียบมานานเอ่ยเสียงต่ำ “ข้าได้ข่าวว่า...ไทเฮาทรงตั้งนามใหม่ให้นาง เรียกว่า ท่านหญิงอวิ๋นซิน หมายถึงผู้ยึดมั่นในสิ่งที่เชื่อ แม ้ต้องแลกด้วยชีวิต”

‘ท่านตานางเป็นถึงขุนนางใหญ่มีอำนาจวาสนาและที่ดินทรัพย์สินกิจการมากมายในเมืองหลวงและหัวเมืองใกล้เคียง มารดานางเองก็ไม่น้อยหน้านับเป็นเศรษฐินีที่ร่ำรวยทีเดียว นับว่าเจ้าของร่างเดิมคาบช้อนเงินช้อนทองมาเกิดโดยแท้ หากไม่มีบิดาที่ไร้คุณธรรมเชื่อถือไม่ได้แล้วล่ะก็ ชีวิตนี้ก็นับว่า วาสนาดีเยี่ยมเลยล่ะ’ “เจียวเจียว พรุ่งนี้เราจะไปดูเรือนใหม่กัน จัดหาจัดจ้างบ่าวรับใช้เพิ่มสักสิบคนชายหญิงไปอยู่ประจำที่เรือนหลังใหม่ คอยดูแลปัดกวาดเช็ดถู ต่อไปต้องช่วยข้าปลูกพืชผักผลไม้ดูแลสวนด้วย

แต่กลับไม่ใช่ เหตุใด…ข้าถึงมาอยู่ที่นี่ นางเปิดตาขึ้นอีกครั้ง มองเพดานไม้แกะสลักของเรือนจันทร์ฉายอย่างมึนงง ความทรงจำใหม่หลั่งไหลเข้ามา— ชื่อ ฐานะความอัปยศ อนุสี่…กู้หวั่นถง บรรณาการจากองค์รัชทายาท สตรีที่ถูกส่งให้รองแม่ทัพบูรพา หญิงที่เพิ่งคลอดบุตรให้ตกเลือด จนเกือบสิ้นใจ

จ้าวหว่านชิงกัดฟันแน่นพลันนึกถึงหญิงสาวในชุดขาวที่เป็นผู้ส่งนางมาเกิดใหม่ในร่างนี้ “ยัยคนผิดคำพูด! ไหนรับปากว่าจะให้ข้าได้เกิดมาในร่างตัวประกอบที่ร่ำรวยสุขสบายแล้วเหตุใดถึงเป็นแบบนี้!” ติ้ง!

คนอื่นก็อยู่อย่างไร้ซึ่งพลังพวกเขาก็ยังใช้ชีวิตกันมาได้เธอเองก็ย่อมต้องผ่านไปได้เช่นเดียวกัน ‘พรของเจ้าเราให้ จำไว้นะหลังจากที่เจ้าคลอดบุตรพลังของเจ้าทุกอย่างจะหายไป’ จบคำของเทพสาวทุกสรรพสิ่งก็กลับคืนสู่อย่างที่ควรเป็น เหล่าบรรดาแมลงกลางคืนต่างส่งเสียงกรีดร้องทำให้ฟา งซินตื่นจากภวังค์ “คลอดบุตรอย่างนั้นเหรอ” หญิงสาวพึมพำคล้ายกับมึนงง

ความเป็นไปได้ที่จะตายทั้งกลมก็มีอยู่ ทว่าความเป็นไปได้ที่มากกว่าคือ เก็บเด็กไว้แล้วปล่อยแม่ตาย นางไม่รู้ว่าเหตุใดชาตินี้เรื่องราวถึงได้แปรเปลี่ยนไป ชาติก่อน พี่หญิงเฉียนคลอดยากจริง ๆ หรือจะพูดให้ถูกคือ สิ้นใจไปในคืนที่คลอดยากนั้นเลย เป็นการตายทั้งกลม เซวียหว่านอี้จำ วันเวลาได้แม่นยำ ควรจะเป็นช่วงเทศกาลซ่างซื่อ

หนึ่งปีต่อมา เสียงร้องไห้ของทารกดังขึ้นในจวนแม่ทัพ เด็กหญิงตัวน้อยถือกำเนิดขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มของคนทั้งจวน “ข้าขอตั้งชื่อให้นางว่าเยว่ซิน บุตรสาวของข้าเปรียบเสมือนดวงจันทร์ที่ผุดผ่องในจวนแม่ทัพแห่งนี้” หยางตงจือเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

“ข้าหลับไปนาน บางเรื่องก็ลืมไปแล้ว” “เช่นนี้เอง เห็นท่านโหวและฮูหยินเคยเอ่ยถึงเรื่องนี้บ่อย ๆ ท่านหญิงตกฟากฤกษ์ดาวหงส์เชียวนะเจ้าคะ ต้นสือเยว่เจ้าค่ะ กลางวันหรือกลางคืนบ่าวไม่แน่ใจ แต่...” หม่าเซียวหรี่ตาลง “อ้อ...สือเยว่ดาวหงส์จะต้องถือกำเนิดยามพระอาทิตย์ทอแสง หากถือกำเ นิดยามอาทิตย์อัสดงก็จะเป็นดาวหายนะ เช่นนั้นท่านหญิงต้องเกิดในยามพระอาทิตย์ทอแสงแน่นอนเจ้าค่ะ”

ใบหน้าสวยคมชวนหลงใหลยิ้มออกมาแห้งๆ ครั้นได้ยินเช่นนั้นเพราะเธอก็ไม่กล้าการันตีเช่นกันว่าสิ่งที่ซากโครงกระดูกกำลังยืนอยู่ตรงหน้าเธอจะพานพบอะไรบ้างนับต่อจากนี้ “อย่างน้อยท่านก็ได้กลับไปเกิดใหม่อีกครั้งนะท่านผู้เฒ่า การเกิดใหม่ครั้งนี้ของท่านเปรียบเสมือนเป็นการเริ่มต้นชีวิต ใหม่ชาติอดีตเป็นอย่างไงให้มันผ่านไป ชาติใหม่ท่องไว้ในใจว่าต้องดีกว่าเดิมเชื่อคนอย่างไป๋หลันฮวาสินะ”หญิงสาวเอ่ยชื่อแซ่ของเธอให้แม่ทัพในตำนานทรงได้ยินอย่างชัดเจน

แล้วมาเกิดใหม่เป็นต้นหญ้าอย่างนั้นเหรอ…? ผ้าแพรรู้สึกราวกับฟ้าถล่มลงมาตรงหน้า ดาราสาวผู้เคยเฉิดฉาย ต้องมาเป็นสิ่งมีชีวิตเล็กจ้อยในมุมลืมของโลกใบนี้ ‘ทำไมสวรรค์ถึงได้ใจร้ายขนาดนี้…’