روايات وقصص ضمن เกิดใหม่เป็นดาวแม่ทัพหญิง

"บางอย่างก็อย่าได้รู้เลยเจ้าภูตน้อย ตอนนี้รู้ไว้เพียงว่านายแม่นั้นได้ไปเกิดเป็นลูกของนายหญิงของเจ้าก็เพียงพอแล้ว ลองสับเปลี่ยนบทบาทกันดูบ้างก็น่าดูเหมือนกัน" ถิงถิงตะลึงมากกว่าเดิม นายแม่ปีศาจไปเกิดใหม่เป็นลูกสาวนายหญิง!!

ดวงดาวรุกหนักจนมาร์คนึกอดสงสัยไม่ได้ว่าเธอเป็นใครกัน ทำไมการแต่งตัวและท่าทางการพูดจาถึงดูเป็นผู้หญิงกร้านโลกขนาดนี้ " เราชื่อดาวนะ เป็นลูกแม่เดือนเจ้าของไร่ที่นี่ " ดวงดาวแนะนำตัวเองว่าเป็นเจ้าของไร่ แต่ก็ไม่แปลกเพราะอรนิชาเองก็ยกไร่ให้เป็นของดวงเดือนแม่ของดวงดาวอยู่แล้ วเหมือนกัน

‘มู่เยี่ยนฟาง’ หญิงสาวจากยุคปัจจุบันดันโชคร้ายสิ้นใจตายขณะที่กำลังคลอดลูกคนแรก เธอยังไม่ทันจะได้เชยชมความน่ารักของเจ้าตัวน้อยที่กำลังจะลืมตาดูโลก ฟ้าดันพรากเธอกับลูกจากสามีสุดที่รักไปเสียแล้ว โชคดีที่ฟ้ายังเมตตาสงสาร ให้เธอได้มีชีวิตใหม่อยู่บนโลกใบใหม่อีกครั้ ง แต่…การเกิดใหม่ครั้งนี้แปลกยิ่งนัก วิญญาณเธอดันทะลุมิติมาอยู่ในร่างหญิงสาวที่มีชื่อแซ่เดียวกับเธอ ตอนแรก…มู่เยี่ยนฟางทำใจยอมรับกับเรื่องที่เกิดขึ้นไม่ได้ที่ได้ทะลุมิติมาอยู่ในร่างของคนอื่น แต่…ฟ้าให้เธอได้กลับมามีชีวิตอีกครั้งก็ดีแล้วไม่ใช่เหรอ ?

หลินซูซินนึกเสียดายนิดหน่อยที่วันนี้นางจะไม่ได้ทำน้ำจิ้มซีฟู้ด “อย่าเศร้าไปเลยซูซินพรุ่งนี้ค่อยเข้าเมืองไปกับแม่นี่แหละ แม่ดีขึ้นมากแล้ว” ยาตัวใหม่ที่นางกินรู้สึกว่าร่างกายนางเริ่มจะมีเรี่ยวแรงกลับมาแล้ว ไม่เหนื่อยง่ายแม้จะทำงานหนัก ๆ

ฉีจู้เฉิงพยักหน้ารับรู้ "พวกเด็กเข้าใหม่ พอรู้ว่าท่านแม่ทัพเป็นสตรี ก็มักจะดูแคลน" จางเจินเอ่ยบ้าง "ท่านรู้ไหม ท่านแม่ทัพทำอย่างไรถึงกำราบพวกนั้น รวมถึงพวกเราได้อยู่หมัด?"

แม่ทัพหนุ่มบอกกับสตรีบำเรอนางนั่น บทรักรอบใหม่ก็เริ่มต้นขึ้นและสตรีบำเรอของแม่ทัพปีศาจก็ได้สัมผัสกับคำว่าสวรรค์ขั้นสุดยอดของจริง กว่าจะเสร็จสิ้นศึกและแม่ทัพปีศาจจะหมดแรงสิ้นฤทธิ์ร่องสวาทของสตรีบำเรอนางนั้นถึงกับบวมช้ำระบม

“ข้าหลับไปนาน บางเรื่องก็ลืมไปแล้ว” “เช่นนี้เอง เห็นท่านโหวและฮูหยินเคยเอ่ยถึงเรื่องนี้บ่อย ๆ ท่านหญิงตกฟากฤกษ์ดาวหงส์เชียวนะเจ้าคะ ต้นสือเยว่เจ้าค่ะ กลางวันหรือกลางคืนบ่าวไม่แน่ใจ แต่...” หม่าเซียวหรี่ตาลง “อ้อ...สือเยว่ดาวหงส์จะต้องถือกำเนิดยามพระอาทิตย์ทอแสง หากถือกำเ นิดยามอาทิตย์อัสดงก็จะเป็นดาวหายนะ เช่นนั้นท่านหญิงต้องเกิดในยามพระอาทิตย์ทอแสงแน่นอนเจ้าค่ะ”

ใครจะคาดคิดว่าวันหนึ่งโชคชะตาจะพลิกผัน น้องชายขึ้นครองราชย์เป็นฮ่องเต้ มารดากลายเป็นไทเฮา และที่น่าชิงชังยิ่งกว่านั้นคือ ข้างกายของนางยังมีบุรุษองอาจอย่างแม่ทัพไป๋คอยให้ความช่วยเหลือ

ให้หลังแม่แล้วมุมปากก็คลี่ยิ้มเจ้าเล่ห์ออกมา ไม่มีใครรู้หรอกว่าเธอคิดอะไรอยู่ หลังจากที่พ่อกับแม่ออกไปแล้วไพลินก็ได้แต่นอนเหม่อ นี่เธอต้องยอมรับสภาพตัวเองใช่ไหม ไม่รู้ว่าจะหัวเราะหรือร้องไห้ดี เธอไม่ได้ตายแต่การที่ต้องมาอยู่ในร่างนี้ก็เหมือนตายทั้งเป็น เปลือกตากะพริบถี่เ พื่อขับไล่หยาดน้ำตาที่กำลังจะเอ่อล้นออกมา เทวดานางฟ้าโกรธแค้นอะไรเธอถึงได้ขีดชะตาให้เธอต้องมาเจออะไรแบบนี้ ชาติที่แล้วสวยแต่ไม่มีคู่ ย้อนกลับมาอดีตดูแล้วก็คงไม่ต่างกัน

เด็กสาวจงใจเน้นเสียงเย้ยหยันในตอนท้ายของประโยค “เจิน... ซูเมิ่ง...” ไม่รู้ว่าจะต้องอยู่ในสภาพนี้ไปอีกนานเท่าไร แต่หากฉันนะต้องมารับบทเป็นเจินซูเมิ่งแล้วล่ะก็... จะต้องเป็น New ซูเมิ่ง! ที่ไม่ยอมให้ใครมากดขี่รังแกอีกแล้ว แล้วเรามาคอยดูกันว่าสะใภ้ใหญ่คนนี้จะสร้างความประ ทับใจอะไรให้กับจวนแม่ทัพแห่งนี้บ้าง...