เกิดใหม่เป็นดาวแม่ทัพหญิง 소설 & 이야기

จินเย่วนางเป็นลูกอนุภรรยา แต่ก่อนท่านพ่อก็รักนางและท่านแม่ดีแต่เมื่อไม่นานมานี้ท่านพ่อแต่งภรรยาอีกคนเข้าจวน ท่านก็เริ่มตีตัวออกห่างจากพวกเราแล้วก็เริ่มดุด่าท่านแม่ หาว่าท่านแม่สวมหมวกเขียวให้เขาจนพวกเราถูกขับไล่ออกจากจวน จากคุณหนูผู้เพียบพร้อมกลายเป็นหญิงชาวบ้านนามว ่า ‘จินเย่ว’ “ขอบคุณขอรับคุณหนู” หยางไห่ฉวนพอได้ทราบเรื่องราวของสองแม่ลูกที่ทำไมถึงได้ย้ายมาอยู่ที่นี่คนทั้งสองมีตำแหน่งสูงส่ง

ฉีจู้เฉิงพยักหน้ารับรู้ "พวกเด็กเข้าใหม่ พอรู้ว่าท่านแม่ทัพเป็นสตรี ก็มักจะดูแคลน" จางเจินเอ่ยบ้าง "ท่านรู้ไหม ท่านแม่ทัพทำอย่างไรถึงกำราบพวกนั้น รวมถึงพวกเราได้อยู่หมัด?"

ใครจะคาดคิดว่าวันหนึ่งโชคชะตาจะพลิกผัน น้องชายขึ้นครองราชย์เป็นฮ่องเต้ มารดากลายเป็นไทเฮา และที่น่าชิงชังยิ่งกว่านั้นคือ ข้างกายของนางยังมีบุรุษองอาจอย่างแม่ทัพไป๋คอยให้ความช่วยเหลือ

ให้หลังแม่แล้วมุมปากก็คลี่ยิ้มเจ้าเล่ห์ออกมา ไม่มีใครรู้หรอกว่าเธอคิดอะไรอยู่ หลังจากที่พ่อกับแม่ออกไปแล้วไพลินก็ได้แต่นอนเหม่อ นี่เธอต้องยอมรับสภาพตัวเองใช่ไหม ไม่รู้ว่าจะหัวเราะหรือร้องไห้ดี เธอไม่ได้ตายแต่การที่ต้องมาอยู่ในร่างนี้ก็เหมือนตายทั้งเป็น เปลือกตากะพริบถี่เ พื่อขับไล่หยาดน้ำตาที่กำลังจะเอ่อล้นออกมา เทวดานางฟ้าโกรธแค้นอะไรเธอถึงได้ขีดชะตาให้เธอต้องมาเจออะไรแบบนี้ ชาติที่แล้วสวยแต่ไม่มีคู่ ย้อนกลับมาอดีตดูแล้วก็คงไม่ต่างกัน

ก่อนที่นางจะมายังที่แห่งนี้นางคือเหอเจียวเจียว นางแบบดาวรุ่งที่กำลังก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุดของชีวิต แต่แล้วเพียงเพราะความประมาทของผู้อื่น นางจึงจำต้องมาอยู่ในที่แห่งนี้ และยังอยู่ในร่างใหม่ร่างนี้ด้วย ร่างใหม่นี้ถึงแม้ว่าจะมีชื่อสกุลเดียวกับนางแต่รูปร่างหน้าตากลับตรงข้ามก

บทที่ 1 ทะลุมิติ มาเกิดใหม่ “แม่! คุณฟื้นแล้ว!” แม่! ซ่งเจียซินที่ได้ยินเจ้าซาลาเปาน้อยหน้าประตูเรียกขาน ก็ถึงกับอ้าปากค้างไม่อยากจะเชื่อหูตนเอง แค่เธอทะลุมิติมาเกิดใหม่เป็นสตรีร้ายกาจจนถูกสามีหมางเมินก็ยากจะทำใจยอมรับแล้ว ตอนนี้ยังมีลูกอีกหนึ่งคนมาให้เลี้ยงเพิ ่ม...

หวังหย่งไห่เรียกลูกสาว “มาทักทายแม่ทัพต้วนสิ” ต้วนเจิ้งหมิงลุกขึ้นยืนทันทีที่เห็นนาง ดวงตาเปล่งประกายด้วยความชื่นชม

พ่อหมอสินเอ่ยอย่างฉงนสนเท่ห์ “คืนพระจันทร์เต็มดวงจริงแต่คืนนั้นเกิดราหูอมจันทร์ช่วงที่น้องดาวคลอด ท้องฟ้าจึงมืดมิดเห็นเพียงดวงดาว ฉันเลยตั้งชื่อน้องดาวว่าดุจดารา ทั้ง ๆ ที่เป็นคืนวันเพ็ญแต่ดวงดาวกลับสกาวเต็มท้องฟ้า” พระยาพิชิตคิดถึงตอนที่ลูกสาวเกิดแล้วก็ต้องยิ้ม เ ขาจำเวลานั้นได้ดี ยังอุ้มลูกที่ร้องอุแว้ออกมาเห่กล่อมใต้แสงดาว

เด็กสาวจงใจเน้นเสียงเย้ยหยันในตอนท้ายของประโยค “เจิน... ซูเมิ่ง...” ไม่รู้ว่าจะต้องอยู่ในสภาพนี้ไปอีกนานเท่าไร แต่หากฉันนะต้องมารับบทเป็นเจินซูเมิ่งแล้วล่ะก็... จะต้องเป็น New ซูเมิ่ง! ที่ไม่ยอมให้ใครมากดขี่รังแกอีกแล้ว แล้วเรามาคอยดูกันว่าสะใภ้ใหญ่คนนี้จะสร้างความประ ทับใจอะไรให้กับจวนแม่ทัพแห่งนี้บ้าง...

หว่านชิงเม้มปากแน่น แก้มแดงเรื่อขึ้นมาเล็กน้อย “ให้จุ๊บ...ท่านแม่ทัพไป๋เหวินหลง…” เงียบ… เงียบบบบ… แมวระบบกลั้นขำตัวงอจนเกือบตกอากาศ “นายหญิงทำหน้าเหมือนจะถูกส่งไปถวายหัวให้เทพสงคราม” “เจ้าเงียบไปเลย”