เจ้านายที่ร่ำรวย 소설 & 이야기

นั้น เพราะว่าคุณชายเจียงผู้นี้เป็นคุณชายเสเพลอย่างแท้จริง มีดีก็แต่บ้านรวยเป็นอันดับหนึ่งของเมืองหลวง แต่ว่าเขากลับเป็นคนไม่เอาถ่าน ไม่สนใจร่ำเรียนเอาแต่เที่ยวดื่มสุรากับพวกเพื่อนเสเพล ใช้เงินไปวัน ๆ ถึงแม้ว่าจะไม่มีปัญหาเรื่องผู้หญิงแต่ว่าคนไร้ประโยชน์เช่นนี้ต่อให้ร วยแค่ไหนในภายภาคหน้าก็คงรักษาทรัพย์สมบัติที่บิดาทิ้งเอาไว้ให้ได้ไม่นานอยู่ดี และก็รู้ว่าที่คหบดีเจียงอยากได้นางเป็นลูกสะใภ้ก็เพราะว่านางเป็นคนจัดการเรื่องเงินเก่ง ในภายภาคหน้าคงช่วยบุตรชายของเขาดูแลทรัพย์สมบัติสกุลเจียงได้เป็นแน่

ท่านเจ้าสัวพูดขึ้นและเขาก็ค่อยๆเดินเข้ามาหาฉัน “ขอร้อง เธออย่าเลิกรักฉันเลยได้ไหม มีแค่ฉันคนเดียวได้ไหม?”คำพูดที่ขอร้องของท่านเจ้าสัวกำลังทำให้นำ้ตาของฉันไหล เขาเป็นถึงท่านเจ้าสัวที่คนมากมายรู้จัก รวยแทบจะล้นฟ้า มีเงินใช้ไปตลอดชีวิต กำลังมายืนขอร้องฉันไม่ให้เลิกรักเขา

"เป็นคนรวยดีแบบนี้เองค่ะ ไม่มีเงินก็ไม่ค่อยมีความสุข" "ตอนนี้เธอก็รวยนะ" "ใช้ได้จริงๆเหรอคะ" "ฉันบอกได้ก็ได้ซิ" หญิงสาวอมยิ้มพรางมีสีหน้าที่ดูมีลับลมคมใน จนเจ้านายหนุ่มของเธอเอ่ยขึ้น

ชายหนุ่มเคยมีความคิดแบบนั้น เลวร้ายที่สุดเขาดันนึกถึงคำว่า ‘ขี้ข้าคนรวย’ ถึงแม้ว่าเจ้านายเก่าของเขาไม่เคยทำตัวเรื่องมาก ไม่เหยียดคนที่มีฐานะด้อยกว่า ไม่เคยจิกหัวใช้พนักงานคนไหน เงินเดือนก็ดี มีโบนัส OT พิเศษทุกสิ้นเดือน จะมามีปัญหาตรงบรรดาสาว ๆ คู่ขาของเจ้านายดันชอบม าเกาะแกะเลขาฯ บางคนพูดออกมาตรง ๆ ในตอนเจ้านายของเขามัวแต่ยุ่งอยู่กับการทำงานว่าอยากจะเป็น FWB กับฝรั่งรูปหล่อ ดูเฉลียวฉลาดอย่างเขา

ลูกน้องของไคเฟิงต่างมองหน้ากันด้วยความตกใจ พวกมันไม่เคยเห็นนายท่านของพวกมันเป็นแบบนี้มาก่อน "ท่านไคเฟิง" เหม่ยหลินกล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "ความมั่งคั่งที่แท้จริง ไม่ได้อยู่ที่การช่วงชิงจากผู้อื่น แต่เป็นการสร้างขึ้นมาด้วยสองมือ และการแบ่งปันซึ่งกันและกันเพคะ"

[ เข้าใจแล้วขอรับเจ้านาย ] เสียงระบบหงอยลงทันที มันเองก็ลืมคิดไปว่าครอบครัวเจ้านายของมันยากจนที่สุดในหมู่บ้าน ถ้าจู่ ๆ เกิดร่ำรวยขึ้นมา คงมีชาวบ้านมากมายอิจฉาตาร้อนและก่อเรื่องให้พวกเขาลำบากเป็นแน่

“นึกว่าจะรวย ดูสิ ใช้ของแบรนด์อะไรก็ไม่รู้ ไม่เห็นรู้จักเลย” “ว่าแล้วเชียว ดูท่าจะเป็นแค่นางบำเรอแน่ๆ คิกๆ เสี่ยฤทธิ์ชาติเป็นอภิมหาเศรษฐีสุดเฟอร์เฟคในรอบพันปีแท้ๆ แล้วดูสิ นังชะนีนั่นมันเกาะแกะ เขาเป็นสมบัติของชาติ ห้ามผู้ใดครอบครองแท้ๆ”

อย่างไรนางก็ร่ำรวย จะใช้จ่ายเช่นนี้ ก็ไม่มีทางหมด เกิดมามีบิดาร่ำรวยก็ช่วยมิได้ เฉินอันหนิงมองผู้ร่ำรวยที่เทียบได้กับราชวงค์คล้ายจะหมั่นไส้แต่ก็คล้ายถูกใจเช่นกัน นางรู้ว่าตลอดมาเว่ยหนิงไม่ใช่เหยื่อ เพียงแค่ยอมตามน้ำเพื่อโอ้อวดความร่ำรวยเท่านั้น แต่...ไม่คิดว่าวันนึงจะหมดต ัวหรืออย่างไรกัน

"คงไม่ใช่หรอกมั้งคะ เขาเป็นเจ้านายของคุณแม่หนูด้วยนะ สงสัยจะเอ็นดูหนูมั้งคะเห็นหนูขยันทำงานหลายที่" เธอคิดในทางที่ดีไม่ได้มีจิตใจอกุศลคิดร้ายแบบนั้น อีกอย่างเขาเป็นคนร่ำรวย มีตำแหน่งเป็นประธานบริษัท และเธอผู้ซึ่งเป็นนักศึกษาฐานะทางบ้านก็ไม่ได้ร่ำรวยอะ ไร ไม่มีทางที่จะมาสนใจคนอย่างเธอหรอก

"เอ่อ..." "คุณชาลล์ เอ่อ...เจ้าของที่นี่น่ะค่ะ เป็นเจ้านายแหวนเขาหล่อรวยมากเลยนะ ทั้งยังดังมากในหมู่นักธุรกิจอีกด้วย คุณฉัตรคงอาจจะรู้จัก" "..." เธอไม่ได้พูดอะไร เพียงแต่กลืนน้ำลายอึกใหญ่ลงคอ