Novel & Cerita เจ้าสาว วิวาห์ไร้รัก

เมื่อทุกอย่างเสร็จเรียบร้อย พิธานก็เดินตามหลังภรรยาที่ถูกต้องตามพิธีและพฤตินัยขึ้นไปบนห้อง ไม่มีการส่งตัว ไม่มีการบังคับว่าบ่าวสาวห้ามออกจากห้องหอคืนแรก เป็นการแต่งงานที่ไม่มีพิธีรีตองอะไรเลยจริงๆ “เหนื่อยไหมคะ?” เข้าห้องมาได้เจ้าสาวป้ายแดงก็รีบถามคนรัก เธอช่วยพิธานปลดกระดุ มเสื้อออก เพราะรู้ว่าคนตัวโตร้อนจนเสื้อผ้าชื้นเหงื่อไปหมดแล้ว

หันมาพูดกับธิดาวดี “การหมั้นและแต่งงานที่ปราศจากความรักน่ะ อยู่ได้ไม่นานหรอกค่ะ” หล่อนออกทัศนะโดยที่ไม่มีใครต้องการฟัง “เหมือนคุณนะเหรอ?” ทีชานนท์ต่อให้

1 เจ้าสาวที่ไม่ได้เลือก วันวิวาห์ควรเป็นวันที่เจ้าสาวมีความสุข เธอควรยิ้มหวานสดใส ใบหน้าควรอิ่มเอิบ แววตาควรเปล่งประกายยินดี ทว่าสำหรับไข่มุกแล้ว วันวิวาห์ในวันนี้เป็นวันที่แสนขมขื่น ใบหน้าของเธอจึงหม่นเศร้า ในใจมีแต่ความรู้สึกผิด หวาดหวั่นและขลาดกลัว เพราะเธอเป็นเจ ้าสาวที่เจ้าบ่าวไม่ได้เลือก เธอเป็นเจ้าสาวที่เขาจำใจแต่งงานด้วยเพราะความผิดพลาดเพียงชั่วข้ามคืน

เมื่อรู้ว่ามันเป็นเรื่องจริงคุณหญิงชดช้อยก็ดีใจยกใหญ่ กอดหลานทั้งสองคนเอาไว้ด้วยรอยยิ้มแห่งความสุข x o x o x o x o x o x หลังจากรู้ตัวว่าจะต้องแต่งงานสายฟ้าแลบกับปลายฝน วันนี้กันติทัตจึงนัดแฟนสาวมาเที่ยวด้วยกันตลอดทั้งวัน ตามใจเธอทุกอย่าง ใช้เวลาให้คุ้มค่าก่อนจะบอกความจ ริงเรื่องแต่งงาน

อาไว้ หญิงสาวพยามใช้เท้าถีบผู้เป็นสามีออกแต่แรงของเธอนั้นมีไม่มากพอจนขาทั้งสองข้างถูกเขาจับตรึงเอาไว้แล้วแยกออกจนกว้าง ชายหนุ่มไม่รอช้ารีบจัดการสอดใส่ท่อนเอ็นเข้าไปยังช่องทางรักซึ่งปราศจากน้ำหล่อลื่น เขาจ้องหน้าภรรยาที่กำลังร้องไห้น้ำตาคลอพร้อมกับกระแทกแก่นกายเข้า ออก

แม่ปลายบอกพลางหันไปมองสบตาสามี พ่ออัสพยักหน้ารับยิ้ม ๆ เห็นด้วยกับภรรยาทุกอย่าง นุ่มนิ่มยิ้มและพยักหน้าน้อย ๆ “ค่ะ…คุณแม่ คุณพ่อ” 4 เจ้าสาวไร้รัก นุ่มนิ่มรู้สึกราวกับว่าเธอกำลังฝันไป เธอกำลังจะแต่งงานกับผู้ชายที่ไม่ได้รักเธอ และไม่เคยเห็นค่าในตัวเธอ เขาเห็นเธอเป ็นแค่ลูกหนี้ และเป็นกะหรี่ให้เขาใช้ระบายความใคร่ แต่วันนี้เธอกับเขากำลังจะกลายเป็นคู่สามีภรรยากันแล้ว

เสียงดังแว่วมา ดวงตาคู่สวยหม่นแสงลงขณะที่ทอดมองคนเป็นสามีถกเถียงกับเพื่อนสนิทอยู่ไม่ไกล เจ้าเอยเดาเอาว่าคงเป็นเรื่องคืนนั้น คืนที่เจ้าบ่าวตกลงจะไปรับคนรักที่สนามบิน ขนาดเข้าพิธีวิวาห์เจ้าบ่าวของเธอยังไม่เคยควงแขนเดินทักทายแขกเหรื่อเลยด้วยซ้ำ ไม่คิดที่จะพาเธอไปให้ใครได้ร ู้จักเป็นการส่วนตัว ราวกับอายเหลือเกินที่ได้เธอเป็นภรรยา อีกทั้งยังไม่สนใจใยดีทำเหมือนเธอไร้ตัวตนทั้งที่เป็นเจ้าสาวของงานนี้ มีเพียงเจ้าสัวครามกับเมืองเหนือที่คอยเอาใจใส่ไม่ให้เธอรู้สึกเดียวดาย

วิวาห์ไร้เสน่หา Chapter1 งานแต่งงานเล็กๆ ในบ้านหลังใหญ่มีเพียงญาติสนิทของบ่าวสาวไม่ถึงยี่สิบคน บรรยากาศภายในงานควรเปี่ยมล้นไปด้วยความสุข ความชื่นมื่น ทว่ากลับไม่ใช่เช่นนั้น มันอึมครึม ไม่ต่างกับเมฆฝนสีดำกระจายวงกว้างบนท้องฟ้า ไร้ความสดใสใดใดทั้งสิ้น โดยเฉพาะเจ้าบ่า ว ใบหน้าเขาเรียบเฉย รอยยิ้มสักนิดก็ไม่มี ทั้งที่เป็นวันดี เป็นวันมงคลของตัวเองแท้ๆ เหตุผลที่ใบหน้าเขาไร้รอยยิ้ม อาจเป็นเพราะการแต่งงานครั้งนี้ เจ้าสาวคือสตรีที่ไม่ปรารถนา เขาไม่คิดแต่งงานด้วย แต่ที่ยอมให้เกิดงานวิวาห์วันนี้เนื่องจาก บิดามารดาร้องขอ

โต๊ะทำงานขนาดกลางติดต่อกันเป็นแถวยาวสองถึงสามตอน ทุกคนต่างขวักไขว่ถือเอกสารวิ่งวุ่นกันแต่เช้าจนล่วงเลยเกือบเที่ยง หญิงสาวเจ้าของใบหน้าหวาน ริมฝีปากอิ่ม ดวงตากลมโตสีน้ำตาลดำ ตัดเข้ากับผมหน้าม้าดัดลอน ดวงตาคู่ของเธอจ้องมองหัวข้อข่าวตัวโตด้วยความตกใจ เจ้าบ่าวไม่สบต ามองเจ้าสาว แต่กลับยิ้มให้ชายหวานใจ ! ต๊ายตาย ! ดูท่างานแต่งรอบนี้คงจะไม่ยืนยาวเอาซะแล้ว ก็คุณเจ้าบ่าวเล่นมองตามพ่อหนุ่มพระเอกดังซะหวานอย่างนี้ ตกลงแล้วเป็นงานแต่งระหว่างใครกับใครกันแน่ ?...

ฟู่เยี่ยนฉือย่อตัวลง ใช้มือบีบคางของเธอแน่น “เจียงสือเยว่ หรือว่าความดีที่ผมมีต่อคุณตลอดหลายปีนี้ ทำให้คุณเกิดภาพลวงตาไปเอง? ผมจะบอกคุณอีกครั้งนะ การแต่งงานของเราเป็นเพียงการแต่งงานทางธุรกิจ ไม่มีความรู้สึกใด ๆ อยู่ในนั้น” เขาโน้มตัวเข้าไปใกล้หูเธอ แล้วพูดช้า ๆ อย่างตั้งใจว่า "ความรักที่คุณต้องการ ผมไม่มีวันให้คุณหรอก!"