Novel & Cerita เจ้าสาว วิวาห์ไร้รัก

ทศพลไม่ยอมน้อยหน้าภรรยา เขาเร่งจังหวะตามเธอมาติดๆ สายธารแห่งชีวิตทะลักทลายเข้าสู่โถงถ้ำเหมือนน้ำป่าไหลหลาก จากนั้นร่างแกร่งก็ซวนซบพิงหัวไหล่เนียนเพราะหมดเรี่ยวแรง เมื่อศึกรักอันเร่าร้อนผ่านไป สองสามีภรรยาก็ทำได้เพียงจ้องตากันและหัวเราะร่วนออกมา พวกเขาทำเรื่องบ้า ๆ อย่างการร่วมรักข้างถนนขณะฝนตกลงไป น่าละอายมากแต่กลับตื่นเต้นสุดหัวใจ ประสบการณ์พิลึกพิลั่นครั้งนี้ต้องถูกเก็บไว้เป็นความลับตลอดกาล ช่อม่วงสาบานกับตัวเองว่าจะไม่ทำเรื่องพิเรนทร์แบบนี้อีกแล้ว

ไม่รักก็ดีแล้วนี่ เธอเองก็ไม่คิดจะรักเขาเหมือนกัน คีตกากัดริมฝีปากแน่นจนรู้สึกถึงรสขมปร่าในลำคอ ขมเหมือนชีวิตเธอในตอนนี้ไม่มีผิด งานแต่งงานที่ไร้รัก ความสัมพันธ์ลึกซึ้งที่ไร้หัวใจ ทุกอย่างที่เกิดขึ้นเมื่อคืนเต็มไปด้วยความเกลียดและความใคร่ที่แสนดิบเถื่อน ไร้ค

ไม่มีพิธีแต่งงาน ไม่มีสักขีพยาน ไม่มีผู้ใหญ่ร่วมรับรู้ แต่สำหรับเธอบ้านหลังนี้คือเรือนหอ หญิงสาวน้ำตาไหลออกมาเงียบเชียบ กอดหมอธาดาที่เธอรักไว้แนบแน่น ไม่มีการแต่งงาน ไม่มีสักขีพยาน ไม่มีใครยอมรับก็ไม่เป็นไร แค่มีความรักของเขาอยู่รายล้อม มันก็เพียงพอให้เธอใช้ชีวิตต่ อไปในแต่ละวันอย่างมีความหวัง แค่นั้นก็เพียงพอแล้วสำหรับคนหลักลอยอย่างจิลลา

ข้ามาในจวนของบุรุษที่ไม่รู้จักนิสัยใจคอ ไม่เคยเห็นหน้าค่าตาผู้นี้ ขณะนี้นางนั่นอยู่บนเตียงวิวาห์เช่นเดียวกับเจ้าสาวอื่นๆ ผิดกันแต่่ที่จวนแม่ทัพไม่มีงานเลี้ยง ไม่มีเสียงผู้คนดื่มอวยพร ไม่มีแขกเหรื่อมากกมาย การแต่งงานเพียงให้เสร็จสิ้นพิธีอย่างถูกต้องตามประเพณีแล้วก็แยกย้าย

เป็นเพราะเขาไม่ได้รักเธอด้วยซ้ำ การแต่งงานที่ไม่มีความรักด้วยหัวใจของพวกเขาจะต้องจบลงด้วยการหย่าร้างอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้แน่นอน

ดัตถพงศ์เห็นคู่บ่าวสาวที่แรงพอๆ กันแล้วถึงกับส่ายหน้า งานวิวาห์ที่ไม่ได้มาจากความรักของทั้งคู่สร้างความข่มขื่นมากพอแล้ว แต่นี่ยังสร้างความเกลียดชังเพิ่มเข้าไปอีก ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าชีวิตสมรสของกรกวินทร์กับแพรวพรรณรายจะออกมาในรูปแบบไหน คงไม่พ้นหย่าร้างเข้าสักวัน ในทางกลับกันห ากเจ้าสาวไม่ใช่แพรวพรรณราย แต่เป็นอีกคนหนึ่งที่เจ้าบ่าวผูกใจรัก งานในวันนี้คงสมบูรณ์มากขึ้น จะมีกลิ่นอายของความสุขอบอวล ไม่ใช่มลภาวะเป็นพิษเช่นนี้แล้วชีวิตคู่ของกรกวินทร์ก็จะยืนยาวจนแก่เฒ่า

ความบอบช้ำจากคำพูดกดดันของคนเป็นแม่สามี และมรสุมอารมณ์รักอันเร่าร้อนที่เพิ่งผ่านพ้นไปในค่ำคืนพายุฤดูร้อน ทิ้งร่องรอยแห่งความเปลี่ยนแปลงไว้ในใจของคนทั้งสองอย่างลึกลับ รอยสีกุหลาบจาง ๆ ที่ยังคงประดับอยู่บนเนินอกขาวและซอกคอระหงของพราวพิชชา คือหลักฐานชั้นดีที่ตอกย้ ำว่า ‘ข้อตกลงแต่งงานในนาม’ นั้นบัดนี้แทบจะไร้ความหมายสิ้นดี

ไม่ใช่ “ความรัก” อัยวาสวมชุดเจ้าสาวในการลองชุดครั้งแรกอย่างเงียบงัน ไม่มีรอยยิ้ม ไม่มีคำชม ไม่มีใครถามว่าเธออยากได้แบบไหน

“คุณชาร์ลียังไม่มีคนรักไม่ใช่เหรอ ไม่อย่างนั้นคงไม่ประกาศหาคู่แต่งงานหรอก” “เขารักคุณไลลาค่ะ แต่ที่เขาต้องแต่งงานกับใครสักคนก็เพื่อที่จะซ่อนเร้นความรักนั้นเอาไว้จากสายตาของสังคม”

เพราะหลานชายบอกว่าจะพาหลานสะใภ้มาหา ท่านทั้งแปลกใจและงุนงงเพราะไม่เห็นข่าวคราวว่าหลานจะแต่งงาน เลยไม่รู้ข้อมูลอะไรเกี่ยวกับหลานสะใภ้คนนี้เลย “หนูยังเรียนอยู่ค่ะ” “ยังเรียนอยู่ หมายความว่ายังเรียนไม่จบหรือไง” “ค่ะ” “แล้วยังไง ทำไมคบกันแล้วปล่อยให้ท้องได้ล่ะ เด็กสมัยนี้นี่ยัง ไง” ท่านตำหนิ เพราะถึงท่านจะแต่งงานเร็ว แต่ก็ทำตามพิธีอย่างถูกต้อง ไม่ใช่ชิงสุกก่อนห่าม พอจะรู้อยู่บ้างว่าหนุ่มสาวสมัยนี้ไม่ถือเรื่องอยู่กินกันก่อน แต่นี่ยังเรียนไม่จบ เหตุใดจึงไม่ป้องกัน ปล่อยให้ท้องได้