Novel & Cerita เจ้าสาว วิวาห์ไร้รัก

“ทำเหมือนกับว่าไม่เคยแต่งงาน มึงกับนันเคยผ่านการแต่งงานมาแล้วนะโว้ย!!” “แต่รอบนี้มันไม่เหมือนกันไงไอ้สิง รอบนั่นกูแต่งเพราะผู้ใหญ่สั่งและกูก็ไม่เคยคุกเข่าของนันแต่งงานด้วย อีกอย่างรอบนี้ทุกอย่างมันเกิดจากความรัก กูอยากทำให้นันประทับใจ”

ส่วนเจ้าสาวของงานนั้นยิ่งงดงามในชุดสีครีมสว่าง จนเจ้าบ่าวมองแทบไม่วางตา ทั้งสองจูงมือลูกน้อยเดินไปตามทางที่ถูกโรยด้วยกลีบกุหลาบ พิธีแต่งงานของทั้งสองถูกจัดขึ้นอย่างเรียบง่าย ผู้ที่มาร่วมงานล้วนแล้วแต่เป็นคนรู้จักใกล้ชิด ปัทมารับหน้าที่เป็นเพื่อนเจ้าสาว ขณะที่อิชย์มีนา

หญิงใดเมื่อผ่านพิธีแต่งงานนั้นทุกคนจะคิดว่าเธอคนนั้นจะมีความสุขที่สุด บางคู่ต่อหน้ากล้องยิ้มแย้มแต่ลับหลังกลับหน้าชื่นอกตรม เหมือนอย่างเช่น ลลิตา คนนี้ที่ทุกคนต่างยินดีตอนที่เธอแต่งงานกับหนุ่มรูปงามไฮโซธุรกิจหมื่นล้าน แรก ๆ อะไรก็หวานแต่นาน ๆ เข้ามันก็ขม ขมจนแทบ ไม่อยากมีชีวิต

“การแต่งงานโดยปราศจากความเต็มใจ ยามต้องร่วมหลับนอน มันไม่ต่างอะไรกับการถูกย่ำยีทั้งร่างกายและจิตใจ มันเจ็บปวดเจียนตายยิ่งกว่าผู้ใดจะเข้าใจได้ ข้าจึงหวังว่าท่านจะไตร่ตรองคำของข้าให้ดี...การหนีเพื่อไม่ให้ตนเองตกนรกทั้งเป็น ไม่ใช่สิ่งที่ผิดเลยสักนิด” เมื่อสิ้นเสียงนั้น ทั้งเงาร่างแ ละเสียงของสตรีปริศนาก็หายลับไปในพริบตา ราวกับหมอกจางที่เลื่อนไหลไปตามลม ทิ้งไว้เพียงความเงียบ และคำถามมากมายในใจขององค์หญิง ‘นั่นสิ ในเมื่อไม่ได้รัก แล้วเหตุใดจึงต้องฝืนทนด้วย’

นางรู้ดี…นี่ไม่ใช่การแต่งงานเพื่อความรัก หากแต่เป็นการแต่งงานเพื่อจบทุกอย่าง เสียงพิธีถูกอ่านไปตามธรรมเนียม ถ้อยคำมากมายผ่านหูไปโดยไม่เหลือร่องรอยในใจ จนกระทั่งมือหนึ่งเอื้อมมารับนางไว้ ฝ่ามือหยาบกร้านของเซียวเหยียนหลงที่…อุ่น

ลออสิริจึงกดเข้าไปอ่าน จากนั้นใบหน้าก็เริ่มย่นยู่ไม่พอใจเมื่อเนื้อหาข่าวเขียนว่า เจ้าสาวหมาดๆ ที่มีรูปร่างเกินอวบ ยอมเอาตัวเข้าแลกเพื่อให้ได้แต่งงานกับไฮโซหนุ่มสุดหล่อ ความที่อยากมีผัวรวยจนตัวสั่น เลยเอาเต้าไต่จนได้แต่ง ว้ายยย...อกอีเจ๊จะแตก! #นางเอกหน้าใสผู้พ่ายรัก

บทนำ คืนวิวาห์ไร้รัก ไม่รักก็คือไม่รัก ‘สามีภรรยาแต่งงานอยู่กินกันไป เดี๋ยวก็รักกันไปเอง สิ่งสำคัญคือเจ้าต้องมีบุตรเพื่อเป็นดั่งโซ่ทองคล้องใจท่านโหวในเร็ววัน นั่นแหละคือหน้าที่ของภรรยาที่ดี...’

เวินหนี่เองก็ไม่เข้าใจเช่นกัน นี่เป็นการแต่งงานที่ไร้ความรัก แต่เย่หนานโจวกลับทำเหมือนเรื่องของเวินหนี่เป็นเรื่องของเขา การแต่งงานของพวกเขาเป็นการแต่งแบบไม่เปิดเผยมาแล้วสามปี แต่เมื่อมันใกล้จะจบลง เขาก็ยังมาบอกคนอื่นว่าตนเป็นสามีของเธอ

เกือบหนึ่งปีแล้วกับเรื่องราวที่เกิดขึ้น วันนั้นที่ห้องโถงใหญ่ของโรงแรมหรูชื่อดังกลางใจเมือง ผู้คนมากมายต่างเข้ามาแสดงความยินดีกับคู่บ่าวสาวที่ได้จัดงานวิวาห์ขึ้นอย่างสมเกียรติ งานวิวาห์ใหญ่โต แต่บ่าวสาวไม่ได้มีความรักให้กัน ฝ่ายชายคิดง่าย ๆ ว่าไม่ได้อยากรัก แค่อยากท ำให้มันถูกต้อง และไม่อยากให้ลูกของตนเองกำพร้าอย่างที่ตนเป็น ในขณะที่ฝ่ายหญิงเงียบทำตามที่ผู้ใหญ่สั่งทุกอย่าง ไม่ออกความเห็นใด ๆ ทั้งนั้น

ขนาดไร้ทางออกเช่นนี้ วูล์ฟยังคิดขัดเเย้งในตัวเองขั้นรุนเเรง เพราะคนอีโก้สูงเเละทิฐิเเรงกล้าไม่อาจยอมรับความจริงที่ว่า…ว่าที่เจ้าสาวได้บังอาจหนีไป เหมือนคิดจะล้มงานเเต่ง เเถมเขายังต้องคว้าผู้หญิงไร้หัวนอนปลายเท้าที่ไม่มีอะไรคู่ควรมาเข้าพิธีวิวาห์เเทน มันเป็นความผิดพ