เจ้าสาวในรอยชัง Novels & Stories

ชุนหลี่เวยมองชิงถงที่เดินออกไปเมื่อประตูปิดลงรอยยิ้มที่เคยมีก็เลือนหายไปจนหมดสิ้น นางมองไปที่สามีทั้งสามด้วยสายตาสิ้นหวังนางในชาติก่อนก็เคยมีสามีเหตุใดจะไม่รู้ว่ารอยแดงที่อยู่บริเวรลำคอของพวกเขานั้นมาจากสตรี "เห็นทีข้าคงเป็นเจ้าสาวที่หย่าเร็วที่สุดของพวกเจ้า" ชุนหลี่เ

บรินัยพูดกับเพื่อนที่นั่งนิ่งมองเจ้าสาวในชุดไทยศิวาลัยตาไม่กระพริบปกติลิปการ์ก็สวยน่ารักอยู่แล้วแต่วันนี้สวยจนลืมหายใจเลยทีเดียว “ไอ้คีย์” วรกันต์สะกิดเพื่อนเบาๆเพราะทุกคนมองเจ้าบ่าวที่มองเจ้าสาวแสนสวยนิ่งงัน

ปุณณ์อุทานชื่อของดรินทร์ออกมาเมื่อเห็นเธอสวมชุดเจ้าสาวแล้วเดินเข้ามาหาตนเอง นั่นเพราะไม่คิดว่าจะเป็นเธอ นอกจากตกใจแล้วยังเต็มไปด้วยความสงสัยว่ามันเกิดอะไรขึ้น ดาวจรัสหายไปไหน แต่ปุณณ์กลับไม่มีจังหวะได้ถามเอาความจริง นั่นเพราะทันทีที่เจ้าสาวมาถึงห้องจัดงาน ช่างภา พก็ไล่ถ่ายภาพประจวบเหมาะกับพิธีการบนเวทีก็ใกล้จะเริ่ม ทุกอย่างจึงต้องดำเนินไปตามกำหนดเวลา แม้แขกบางคนจะสังเกตเห็นความผิดปกติ และตั้งคำถามถึงเจ้าสาวที่ตัวจริงกับในรูปก่อนหน้านี้ไม่เหมือนกันบ้างก็ตาม

ไม่นานดวงตาคมกริบก็เห็นขบวนเจ้าสาวแสนสวยเดินผ่านเข้ามา พร้อมกับเสียงเพลงที่ดังขึ้นอีกครั้ง ชัชรินทร์วันนี้งดงามนัก ร่างอรชรนั้นอยู่ในชุดสีขาวงดงามไม่แพ้เจ้าสาวทั้งสองคนเลย ชวนนท์พาชัชรินทร์มาหยุดยืนใกล้ๆ ราฟ และส่งมือบางของน้องสาวคนเดียวให้เจ้าบ่าวรูปงาม ดวงตาคมสบตากัน และเปล่งประกายแวววาวอย่างยินดี ก่อนที่ชวนนท์จะเลี่ยงเข้าไปนั่งเคียงคู่เจ้าสาวของตน

หยางต้าหลงเดินไปที่เกี้ยว เมื่อม่านเปิดออกจึงเห็นว่าในเกี้ยวมีเจ้าสาวในชุดแต่งงานสีแดงนั่งตัวสั่นอยู่มุมหนึ่ง หยางต้าหลงถามขึ้น “แม่นางปลอดภัยดีหรือไม่” “ขะ ข้าปลอดภัยดี แต่ว่าแม่นมกับสาวใช้ของข้าล่ะ” ระหว่างที่พูดนั้นเจ้าสาวก็ยังไม่ได้เปิดผ้าคลุมหน้าออกแต่ฮุ่ยชิงที่ เดินมาสมทบด้วยใกล้ๆกันก็จับได้ว่าน้ำเสียงของคนในชุดเจ้าสาวนั้นสั่นพร่านางคงจะกลัวมากเหมือนนาง

เจ้าสาวรูปโฉมงดงามมิหนำซ้ำยังอ่อนวัยก้าวเท้าเข้ามาภายในเคหาสน์สกุลซ่งที่อยู่ภายใต้รั้วอณาเขตที่กว้างใหญ่เทียบกับบ้านของเธอต่างกันลิบลับ หญิงสาวมองไปยังเจ้าบ่าวในชุดสีแดงที่กำลังเดินเข้ามาหาเธอ ดวงตาพยายามเพ่งพินิจมองให้ชัดว่าหน้าตาแก่ชรามากเพียงใดแต่ภายใต้ผ้าคลุ

ไป๋หว่านชิงสวมชุดเจ้าสาวสีแดงฉาน ใบหน้างดงามถูกคลุมด้วยผ้าผืนบางรอคอยให้เจ้าบ่าวเป็นผู้เปิดในคืนเข้าหอ นางกล่าวลามารดาอยู่เพียงสองสามประโยค ก่อนจะขึ้นเกี้ยวรถม้า โดยมีสาวใช้คอยประคองอย่างระมัดระวังอยู่ไม่ห่าง ว่ากันตามตรงแล้ว ความรู้สึกในยามนี้ของเจ้าสาวควรเต็ม ไปด้วยความตื่นเต้นยินดี ทว่าในห้วงความคิดลึกๆ ของไป๋หว่านชิงกลับเต็มไปด้วยความขุ่นมัว ภาพของสตรีผู้นั้นยังคงฉายชัดในความทรงจำ และทุกครั้งที่นึกถึง แววตาของจ้าวอวี้หมิงที่ทอดมองสตรีผู้นั้นก็มักแวบขึ้นมาในหัวซ้ำแล้วซ้ำเล่า

เจ้าสาวแสนสวยอยู่ในชุดสีแดงที่ปักด้วยลวดลายที่ประณีต ใบหน้าถูกแต่งแต้มด้วยเครื่องประทินโฉมที่เรียงรายอยู่บนโต๊ะ ทำให้ใบหน้าหวานดูสวยงามและโดดเด่น เครื่องประดับหัวที่หนักอึ้งทำให้ต้องนั่งหลังตรงเพื่อไม่ให้ทิ้งน้ำหนักเอนไปทางใดทางหนึ่ง “วันนี้คุณหนูของบ่าวงดงามที่ สุด” เสี่ยวชิงพูดเสียงสั่นเครือ น้ำตารื้นปริ่มอยู่เส้นขอบตาด้วยความ ปลื้มปีติ ที่คุณหนูของตนกำลังจะออกเรือน

ทอฝันโบกไม้โบกมือให้เจ้าของเรือนร่างสมส่วนในชุดลำลองสีขาวเข้ากับผิวขาวสะอาดออร่าไม่ต่างจากหลอดไฟนีออน เจ้าสาวป้ายแดงคลี่ยิ้มจางๆ ให้ผู้เรียก จากนั้นก็เดินเข้ามาหย่อนตัวลงบนเก้าอี้ตัวที่อยู่ตรงข้ามกัน "ว่าแล้วว่าต้องเป็นคุณฝัน ยังไม่กลับทำไมไม่บอกรักล่ะคะ"

แล้วชี้ไปกับปาก ทางหญิงสาวที่กำลังยืนคุยอยู่กับเจ้าสาวของตนอย่างออกรส “คนของฉันที่หนึ่งอยู่แล้ว” คนหลงเมียเอ่ยอย่างมั่นใจ สุดรักเบะปากมองบน “ว่าแต่รอบนี้คุณปรายฝนดูเปล่งปลั่งขึ้นไหมหรือฉันตาฝาด”