เมื่อข้าถูกพระสนมจับส่งให้เป็นชายาของขันที Novels & Stories

ทหารผู้หนึ่งกล่าวขึ้นพลางลากตัวคนที่สนิทของพระชายาไป "เจ้าจะพานางไปไหนปล่อยนางเดี๋ยวนี้นะ นี่เป็นคำสั่งของข้า พระชายาขององค์ชายทายาท"

“เจ้ารีบไปเตรียมเกี้ยวให้พระสนม ! ส่วนพวกเจ้าก็รีบตามเสด็จไป หากมีอะไรให้รีบมารายงานข้า” ขันทีเฒ่าหันไปสั่งนางกำนัลที่ยังคงหมอบต่ำลงพื้น กว่าเหล่านางกำนัลจะลุกขึ้นตามไป ร่างของพระสนมกุ้ยเฟยก็หายลับออกจากตำหนักไปแล้ว ณ คุกหลวง

ก่อนหน้านั้นรับพระสนม เขาไม่เคยมาห้องส่งตัวพวกนางมาก่อนเลย แต่ครั้งนี้ไม่เหมือนกัน เพราะเป็นการรับพระชายา พิธีส่งตัวจึงจำเป็นต้องทำ “เปิดประตู” “ท่านอ๋อง หากว่ากระหม่อมปิดประตูนี้แล้ว คืนนี้พระองค์ต้องอยู่ในห้องจนถึงเช้าวันพรุ่งขึ้นนะพ่ะย่ะค่ะ” “จางจื่อเจ้าอยากเปลี่ยนอา ชีพไปเป็นพ่อสื่องั้นหรือ”

ขุนนางที่ส่งบุตรสาวเข้ามาเป็นพระสนม เพื่อให้หลานชายของตนขึ้นครองบัลลังก์ต่อจากหลีจิ้งก็อดจะเสียวสันหลังไม่ได้ หลีจิ้งเมื่อเห็นสีหน้าหวาดกลัวของแต่ละคน เขาก็พูดเรื่องที่จะไม่รับพระสนมเพิ่มอีก หากสนมที่อยู่ในวังต้องการจะออกไปใช้ชีวิตของนางเองเขาก็จะไม่ห้ามและยังจะมอบทรัพ ย์สินเพื่อให้นางอยู่อย่างสุขสบายอีกด้วย

เขาหันไปสั่งขันที "นำบ่าวรับใช้นี้ไปสอบสวนที่กรมอาญา!" ทันใดนั้น บ่าวรับใช้ก็หน้าถอดสี ก่อนจะรีบก้มหน้าลงตะโกนออกมา "เป็น...เป็นนางกำนัลของพระสนมเหมยฮวา! นางให้ข้าน้อยทำ!"

คำพูดของนางกำนัลคนสนิททำให้ซูหนิงเบิกตากว้าง นางลุกขึ้นพรวด ก่อนจะถามด้วยความตกใจ “เจ้าหมายความว่าอย่างไรหลันเอ๋อร์” “พระสนมข้าจะบอกความจริง ข้าไม่ได้ภักดีต่อท่านเลยแม้แต่น้อย ข้าเป็นคนของพระชายาเหวิ่นลี่หยามาโดยตลอด”

"ตอนนี้พระองค์มีสนมแล้ว หากต้องการระบายกำหนัดก็ไปหานางเสีย" นัยน์ตาคมหรี่ลงเล็กน้อย "อ่า...ที่แท้ก็หึงนี่เอง เจ้าเป็นคนเสนอนางให้เป็นสนมของข้ามิใช่หรือ เหตุใดยามนี้แง่งอนเป็นเด็ก ๆ ไปแล้วเล่า"

48 เซนติเมตร) ถืออยู่ นี่ก็เป็นอีกหนึ่งอย่างที่ผู้เป็นนาย กำชับว่าต้องนำมาบรรณาการให้ถึงมือองค์จักรพรรดิให้ได้ “ก่อนจะถึงเวลาสำคัญ กระหม่อมเตี่ยซำฮวงขอเป็นตัวแทนมอบของขวัญเล็กน้อยแก่ฝ่าบาทพ่ะย่ะค่ะ” เสนาบดีเฒ่าส่งกล่องไม้ให้กงกงน้อย ของด้านในไม่ใช่ของมีค่าอะไร เป็น เพียงแค่ม้วนภาพวาดของพระสนมกุ้ยเฟย มีศักดิ์เป็นพระขนิษฐาองค์จักรพรรดิแคว้นเป่ย แต่งเชื่อมสัมพันธ์ไมตรีเมื่อหลายสิบปี ท่านอ๋องตั้งใจใช้สื่อในเชิงข่มขู่จักรพรรดิซิงเสวียนจง

ขันทีสองสามคนที่อยู่ด้านหลังถลาขึ้นมา ไม่นานก็ควบคุมตัวพระสนมซูไว้ได้ “ปล่อยข้า พวกเจ้าปล่อยข้านะ พวกเจ้ารู้ไหมว่าข้าเป็นใคร? กล้าทำเช่นนี้กับข้า ข้าจะตีพวกเจ้าให้ตายเสีย” พระสนมซูผมเผ้ายุ่งเหยิงรุงรัง ดิ้นรนอย่างแรงราวกับคนเสียสติ เหล่าขันทีควบคุมตัวคนโดยไม่เปลี่ยนสีหน ้า

“ก็ท่านให้ข้าเรียนราวกับจะส่งข้าไปเป็นสนม ท่านไม่เห็นใจเสด็จแม่ท่านหรืออย่างไร” “โง่จริง ๆ ใครจะให้เจ้าเป็นสนมเสด็จพ่อ ข้าจะให้เจ้าเป็นของข้าต่างหาก...” “เป็นของท่าน...ท่านมีสนมด้วยเหรอ”