Romans & histoires เมื่อฉันจากไป

หลังการสอบแอดมิดชั่นสิ้นสุดลง ฉันก็โพสต์โมเมนต์เล่นๆ ไปโพสต์หนึ่ง "การเลิกพึ่งพาเธอ ถือเป็นการเติบโตเป็นผู้ใหญ่หรือเปล่า" คอมเมนต์ของเพื่อนสมัยเด็กเด้งขึ้นมาแทบจะในทันที "ถือเป็นเรื่องที่ต้องเฉลิมฉลองกันทั่วหน้า" ฉันไม่เข้าใจ จึงส่งเครื่องหมายคำถามไปให้เธอตามสัญชาตญาณ ผ่านไปครู่ใหญ่ ฉันถึงรอจนได้คำตอบรับจากเธอ "ต้วนฉง นายรู้ไหมว่าคนอื่นเขาพูดกันว่านายเป็นพลาสเตอร์ปิดแผลสลัดไม่หลุดของฉันน่ะ" "การสอบแอดมิดชั่นก็สิ้นสุดลงแล้ว นายไม่จำเป็นต้องคอยตามติดฉันทุกวันหรอก" "เรียนรู้ที่จะก้าวเดินด้วยตัวเองได้แล้ว พอเข้ามหาวิทยาลัยไป ไม่มีใครมาคอยโอบรับทารกยักษ์หรอกนะ" จากนั้น เธอก็โยนไฟล์ติดตั้งไฟล์หนึ่งมาให้ฉันอย่างเงียบๆ "มีเรื่องอะไรก็ถาม AI เอา ได้ผลดีกว่ามาคอยพึ่งพาฉันเยอะ" และแล้ว เพื่อน

หลังจากหลินเลี่ยนออกไปแล้ว ฉันก็กลับมาเป็นปกติ อารมณ์สงบลงไม่น้อย เพียงแต่ว่า สิ่งที่ฉันเพิ่งพูดออกไปนั้น ไม่ค่อยดีเลยใช่หรือเปล่านะ

จากนั้นผมก็จับมือพวกเขาทุกคน ผมดูพวกเขาเดินออกจากห้อง เมื่อพวกเขาจากไป ผมก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก ขณะที่หันไปทางหน้าจอ

กล่าวจบ เขาก็จากไปด้วยความโมโห รอจนเขาจากไป เมี่ยวตรงก็เดินเข้ามาอย่างรวดเร็ว

เช้าวันต่อมา เมื่ออินชิงเสวียนตื่นขึ้นมา เย่‍จิ่ง‍อวี้ก็จากไปแล้ว

หลังจากพูดอย่างนั้น เธอก็หันหลังและจากไป ฟู่จิ่นซิ่วขมวดคิ้ว “จะไปไหนอีก?” ซ่งซ่งไม่ตอบเขา เดินจากไปอย่างรวดเร็ว

และฉันก็เชื่อ เขาเคยจูบฉันอย่างบ้าคลั่ง กดฉันไว้กับหน้าต่างกระจกบานใหญ่ แล้วกระซิบด้วยเสียงแหบพร่า: “เราจะไม่แยกจากกันแบบนี้ไปตลอดชีวิต ดีไหม?” แต่ในวันนี้ เขากลับจากไปโดยไม่หันกลับมามอง มันเริ่มเปลี่ยนไปตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ? — คือตอนที่เขาบังเอิญไปเห็นสัญญาฉบับนั้น

ผมเอ่ยก่อนเดินออกจากโรงพยาบาลแล้วขับรถออกไป 🔥🔥🔥🔥🔥🔥

เธอพูดเสียงกระแทกกระทั้น "เออๆ หนูกำลังไปเนี่ย" ฉันกดตัดสายแล้วรีบออกไปพบเธอ ไม่รู้มีเรื่องอะไรกับฉันกันแน่

นี่เป็นคำพูดสุดท้ายที่ฉันจะหันหลังแล้วเดินขึ้นเครื่องไป ฉันไม่ได้จากไปไหนไกล ฉันยังอยู่ในใจของคุณเสมอ แต่ฉันอยากหนีไปให้เวลากับตัวเอง และสักวันฉันก็จะกลับมาหาทุกคน เวลาต่อมา