Romans & histoires เมื่อฉันจากไป

คำปฏิเสธติดอยู่ที่ริมฝีปาก แต่สุดท้ายฉันก็เห็นด้วย อีกไม่นานฉันก็จะจากไปอยู่แล้ว หาเงินเพิ่มอีกหน่อยก็ดี หลังจากจัดการให้ลูก ฉันก็ออกไปซื้อของ แต่พอกลับมา ฉันได้ยินเสียงเด็กที่ร้องไห้ดังมาจากลานบ้าน

พังหมดฉัน! "..หลีกไปเลย!" แล้วฉันก็ดันเดฟให้ออกจากทางที่ขวางอยู่แล้วรีบเดินออกไปจากตรงนี้ทันที หมดแล้วฉัน!!!

“อื้อ” ผมเดินแยกตัวออกมา จากนั้นก็เริ่มสำรวจกองถ่ายรายการนี้อย่างคนไม่มีอะไรทำ

พูดจบมันก็เดินจากไปตามสไตล์ของมัน อยู่ๆ ก็โผล่มา แล้วก็จากไปเฉยๆ แบบนี้ จะไม่ให้กูงงได้ไงวะ

เมืองเซียงจางของเรา หากบ้านไหนได้ลูกสาว ปีนั้นก็จะปลูกต้นเซียงจางเอาไว้หนึ่งต้น พอถึงวันแต่งงานก็จะตัดต้นไม้นั้นมาประกอบเป็นหีบใบใหญ่สองใบเพื่อใส่สินเดิมให้เต็ม สื่อความหมายมงคลถึงการครองคู่กัน ครึ่งเดือนก่อนถึงงานแต่งของฉันกับน้องสาว พี่ชายถือหีบไม้ที่ต่อเสร็จแล้วสองใบกลับมาบ้าน เขาหิ้วหีบเข้ามาอย่างทุลักทุเล ขณะที่น้องสาวมองด้วยแววตาเป็นประกายตื่นเต้น แม่ลูบผมเธออย่างทะนุถนอม “ลูกรักของแม่ เผลอแป๊บเดียวก็จะแต่งงานแล้ว ทั้งที่ยังเป็นเด็กอยู่แท้ ๆ” พ่อเองก็ขมวดคิ้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ถ้าหมอนั่นกล้าทำไม่ดีกับหนวนหน่วนละก็ พ่อจะถลกหนังมันให้ดู!” ไม่มีใครรู้สึกเลยว่าหีบนั้นไม่ถูกต้อง สายตาของฉันมองเลยไปด้านหลังพี่ชาย ทว่ากลับว่างเปล่า ไม่มีอะไรอยู่ตรงนั้นเลย ฉันเอ่ยถาม “พี่คะ แล้

“กูก็ชะ...” “ยังไม่หยุดใช่มั้ย...” สิ้นเสียงฉันก็เดินห่างออกจากประตู แล้วตรงไปยังปุ่มส่งสัญญาณให้ผู้ดูแลมาพาเขาออกไป กริ๊ก!

คืนที่เผยเยี่ยนฉือคว้ารางวัลนักแสดงนำชายยอดเยี่ยม ฉันอยู่หลังเวที คอยรับมือข่าวฉาวครั้งที่ 99 ให้เขา นักข่าวถามเขาว่าจะมอบถ้วยรางวัลให้ใคร เขายิ้มอย่างอ่อนโยน “มอบให้คนๆ หนึ่งที่ผมทำผิดต่อเขามานาน” ฉันคิดว่าคนๆ นั้นคือฉัน เพราะถึงยังไง เราก็แต่งงานกันอย่างลับๆ มาแปดปีแล้ว ตอนเขาตกอับ ฉันขายของที่แม่ทิ้งไว้หลังจากเสียชีวิต เพื่อนำเงินมาเป็นค่าเรียนการแสดงให้เขา ตอนเขาถูกคนทั้งอินเทอร์เน็ตด่า ฉันเขียนคำชี้แจงให้เขา ทั้งยังคุกเข่าขอร้องผู้กำกับไม่ให้เปลี่ยนตัวเขา แต่ต่อมาเมื่อเขาโด่งดังขึ้น ฉันกลับกลายเป็นอดีตที่เขาอยากหลีกหนีให้พ้น ตอนฉันเอาเสื้อคลุมไปให้ ได้ยินผู้จัดการศิลปินถามเขาว่า “อวี้จือบอกว่านายเคยรับปากว่าจะให้สถานะกับเธอ” เขาเงียบอยู่นาน “ผมติดค้างเธอ ตอนนั้นถ้าไม่ใช่เพราะผมไปจ

ตอนนั้นเองที่ฉันเข้าใจว่า ตัวตนของฉันได้เลือนหายไปอย่างสมบูรณ์เพียงใด และเมื่อฉันเข้าใจแล้ว การจากไปก็ไม่ใช่เรื่องที่เป็นไปไม่ได้อีกต่อไป แต่มันเป็นเรื่องที่ควรจะทำมาตั้งนานแล้วต่างหาก

"ฉันจากคุณไป ไม่ได้เป็นเพราะใครทั้งนั้น" ม่านตาของฟู่เยี่ยนฉือหดแคบลงอย่างรวดเร็ว หัวใจเหมือนถูกค้อนหนักทุบใส่ หายใจแทบจะไม่ออก "แล้วทำไมคุณถึงจากไป？ระหว่างเรา……"

“อืม” หลังจากจิ้นฉางอวี่เดินจากไป ซางเฉี่ยนก็ไม่มีอะไรทำ จึงนั่งเล่นเกมฆ่าเวลาอยู่ตรงนั้น