ฉันมองทะลุข้อมูลทุกสรรพสิ่ง 소설 & 이야기

รายงานข้อมูลทั้งหมดที่เธอมีมาเดี๋ยวนี้! ติ้ง! [ระบบวิเคราะห์ความสำเร็จ: ตรวจพบตัวตนระดับสูงสุด! กำลังประมวลผลและแสดงผลข้อมูล...]

ความเข้มข้นในสายตาของเธอจ้องมองทุกคนและทุกการกระทำอย่างตั้งใจ ประหนึ่งว่าจะเอาข้อมูลทั้งหลายไปแข่งขันเกมส์โชว์ ไม่ว่าอิงอิงจะลุกขึ้นเดินเหินหรือหยิบจับอะไร เธอก็ทำมันได้รวดเร็วไม่มีเอื่อยเฉื่อย ไหนใครว่าเลขาคนใหม่ทั้งเฉิ่มทั้งเชย ไม่เห็นจะใช่!

เสียงตอบรับดังขึ้นอีกครั้ง สนกับทัพสบตากันเล็กน้อย ก่อนจะก้มลงมองแฟ้มข้อมูลตรงหน้า แววตาเต็มไปด้วยความตื่นตะลึงและตื่นเต้น ข้อมูลที่อยู่ในมือพวกเขาละเอียดและลึกกว่าที่เคยสืบมาเสียอีก ทั้งที่พวกเขาเองก็ทุ่มกำลังคนไปไม่น้อย และมั่นใจว่าข้อมูลที่ได้มาก็เด็ดๆ ทั้งนั้น แต่ยังไม่ เคยได้เบาะแสที่เฉียบคมถึงเพียงนี้ เธอสามารถล้วงข้อมูลได้ลึกขนาดนี้ได้อย่างไรกันนะ ทั้งที่มุกพิชชาในสายตาคนทั่วไปก็เป็นเพียงคุณหนูบอบบางคนหนึ่งเท่านั้น

มันก็เป็นแค่ 'ข้อมูล' ที่ล่องลอยอยู่ในระบบ. ก้องภพลืมตาขึ้น นัยน์ตาของเขาวาวโรจน์ด้วยประกายไฟแห่งความหวังที่บ้าบิ่นที่สุด

ฉันยังตัดสินใจไม่ได้ ฉันใช้เวลาทั้งคืนจมอยู่กับข้อมูลทุกอณู ทั้งเรื่องดี เรื่องแย่ และทุกอย่างบนแผ่นกระดาษ มันต้องมีบางอย่างที่ฉันสามารถนำมาใช้ประโยชน์ได้หากจำเป็น พอถึงช่วงเช้า ทุกอย่างก็เริ่มเข้าล็อก

ผมมองคนสนิทที่ยืนอยู่ตรงหน้าด้วยสายตาแน่วแน่ หลังจากส่งเอกสารที่เต็มไปด้วยข้อมูลที่ผมรวบรวมมาให้เขา “ไค...ฉันต้องการให้สืบข้อมูลของไอ้ธีร์แบบละเอียดที่สุด ทุกอย่างที่เกี่ยวกับมัน”

ผมกำโทรศัพท์แน่นขึ้น ถ้าสิ่งที่ผมคิดอยู่ถูกต้องงั้นเรื่องนี้มันไม่ใช่แค่การขายของแล้ว ผมสูดหายใจลึก พยายามควบคุมสติ ข้อมูลที่อยู่ตรงหน้ามันหนักเกินกว่าที่จะมองข้ามไปได้ง่ายๆ “ใครเป็นคนให้ข้อมูลพวกนี้กับมึง?” ผมถามพลางเงยหน้ามองรุย

ทันใดนั้นเอง ภาพโฮโลแกรมโปร่งแสงสีเขียวอ่อนที่ฝูงชนคนธรรมดาไม่มีทางมองเห็น ก็เด้งพรวดขึ้นมาปรากฏอยู่เบื้องหน้าสายตาของไป๋ลี่ถิง มันคือหน้าต่างข้อมูลที่แสดงรายละเอียดทุกซอกทุกมุมของเถ้าแก่จูอย่างทะลุปรุโปร่งประดุจการส่องด้วยกระจกวิเศษ ตัวเลขสีแดงเถือกและกราฟท

ผมพึมพำอย่างมีความหวัง สิบนาทีต่อมา ผมก็สามารถทะลุเข้าสู่แกนข้อมูลภายในของบริษัทได้โดยไม่มีอุปสรรคใดๆ

ผมกำโทรศัพท์แน่นขึ้น ถ้าสิ่งที่ผมคิดอยู่ถูกต้องงั้นเรื่องนี้มันไม่ใช่แค่การขายของแล้ว ผมสูดหายใจลึก พยายามควบคุมสติ ข้อมูลที่อยู่ตรงหน้ามันหนักเกินกว่าที่จะมองข้ามไปได้ง่ายๆ “ใครเป็นคนให้ข้อมูลพวกนี้กับมึง?” ผมถามพลางเงยหน้ามองรุย