Romans & histoires เมื่อฉันจากไป

ผมถามพวกมัน "คุณหายไปไหนมา" เสียงแหลมดังขึ้นมาตรงริมประตู มันเป็นน้ำเสียงที่เย็นยะเยือก ฟังแล้วขนลุกแปลก ๆ "เอ่อ...ก็ฉันบอกไอ้ปืนไว้แล้วไง ว่าฉันจะออกไปทำงาน"

อาเจถามออกไปตรง ๆ ใบชารีบดึงมืออาเจให้เดินออกไปจากตรงนั้นโดยเร็ว "เท่าไหร่ครับน้อง"น้ำเสียงใครคนหนึ่งดังขึ้นหลังจากที่พวกเขาเดินจากไปแล้ว

สายลมพัดผ่านมา วิญญาณของฉันเบาหวิวขึ้นเรื่อย ๆ โปร่งแสงขึ้นเรื่อย ๆ จนค่อย ๆ เลือนหายไปภายใต้แสงอาทิตย์ โลกมนุษย์แห่งนี้ ฉันไม่อยากกลับมาอีกแล้ว

"ดะ...เดี๋ยวก่อนสิมึง..." ยังไม่ทันที่ฉันจะพูดจบปั้นก็เดินจากไปฉันได้แต่มองตามแผ่นหลังกว้างที่เดินหายจากไป ทิ้งให้ฉันยืนนิ่งอยู่ที่ด้วยด้วยความรู้สึกหหนักอึ้งและขอบตาก็เริ่มรู้สึกร้อนผ่าวขึ้นมา

"จ้าาา" ฉันเดินออกมาจากตึก จากนั้นก็แยกย้ายกับแป้งหอมเพื่อไปหาแซมที่อยู่อีกตึกหนึ่ง ครืดดด...ครืดดด...ครืดดด

“พ่ะย่ะค่ะ" เมื่อพ่อบ้านเหรินจากไปแล้ว เติ้งหมิงซีก็ยกยิ้มมุมปากด้วยความเจ้าเล่ห์เล็กน้อย

ฉันละสายตากลับมา แล้วหันหลังเดินไปอีกทาง “งานแต่งยกเลิกแล้ว” “ฉันเตรียมตัวที่จะไปแล้วค่ะ” ทันทีที่สิ้นเสียง ก็มีเสียงที่เต็มไปด้วยความสงสัยดังขึ้นมาจากข้างหลัง

#แอมป์ " กลับไปแล้วเหรอคะ " " ใช่ค่ะ ออกจากโรงพยาบาลตั้งแต่ตอนเช้าแล้วนะคะ " " ขอบคุณค่ะ " ฉันเดินออกมาจากหน้าเคาน์เตอร์ของโรงพยาบาล เพราะฉันตั้งใจจะไปคุยกับพี่กันต์แต่พอมาถึงที่ห้องก็ไม่มีคนอยู่แล้ว ฉันเลยเดินมาถามหน้าเคาน์เตอร์ พี่พยาบาลก็บอกว่ากลับไปแล้ว ทำไมฉันถึง ไม่รู้เรื่อง

เมื่อได้ยินประโยคนี้ ฉันก็อดขำออกมาไม่ได้ แต่ว่าไม่มีใครได้ยินเสียงของฉันเลย เพราะ ฉันตายไปแล้ว ฉันตายไปตั้งแต่สี่วันก่อนแล้ว ตั้งแต่นั้น วิญญาณของฉันก็เริ่มตามติดพ่อ “ขอบคุณค่ะพ่อ พ่ออย่าโกรธไปเลยนะคะ ยังไงก็ปล่อยเสี่ยวไป๋ออกมาเถอะค่ะ ตอนนี้ข้างนอกร้อนขนาดนั ้น เธอต้องอึดอัดแน่ ๆ”

“อ่า ๆ กูไปก่อนแล้วกัน” ฉันไม่รู้ว่าคุณไฟมาทำไมมาแป๊บเดียวก็ออกไป เหมือนมีเรื่องจะคุยแต่เห็นฉันอยู่เลยไม่พูด