Romans & histoires เมื่อฉันจากไป

ฉันหันไปพูดลากับน้าเป็นคำสุดท้ายก่อนจะเลือกเดินออกมาโดยไม่ฟังเสียงอะไรอีกเลย ฉันโดนพูดกรอกหูทุกวันตั้งแต่แม่จากไป ฉันจำได้ทุกคำและทุกเรื่อง ฉันไม่อยากฟังมันซ้ำๆ... _________

แม‍รี่ถามกลับ “ก็....กลับกันไง เธอขอจากอะไรฉันก็ได้ จะขอตัวฉันไปเลยก็ได้ฉันยกให้”

"ได้... เดี๋ยวเจอกัน" ถ้าฉันอยู่อีกสักวินาที ฉันจะก้าวข้ามจุดที่ไม่มีวันหวนกลับ ดังนั้นฉันจึงผละตัวออก รีบเร่ง และออกจากห้องไป กราเซียส

“ ได้ค่ะ” “ฉันไปก่อนนะหนู” จากนั้นฉีเหวินหลงก็ก้าวออกจากห้องพักคนไข้พิเศษไป

ในคืนประกาศผลการตัดสินใจเข้ามหาวิทยาลัย คนทั้งครอบครัวของฉันต่างพากันรุมล้อมลิลลี่ น้องสาวฝาแฝดของฉัน อีธาน พี่ชายของฉันเปิดแผนที่เมืองบอสตันขึ้นมาเพื่อเปรียบเทียบระยะห่างระหว่างหอพักของเธอและมหาวิทยาลัยของเขา ส่วนไรอัน เพื่อนสนิทในวัยเด็กของฉันยอมสละสิทธิ์ที่แมคกิลล์ เพราะลิลลี่ยอมรับว่าเธอรู้สึกกลัวที่จะต้องเริ่มต้นชีวิตมหาวิทยาลัยโดยไม่มีคนที่คุ้นเคยอยู่ใกล้ๆ พ่อแม่ของฉันมีความสุขกันเสียเหลือเกิน ตอนนี้ลิลลี่จะมีคนคอยดูแลอยู่ข้างกายตลอดเวลาแล้ว พวกเขากว่าจะจำได้ว่าฉันเองก็ต้องตัดสินใจเรื่องมหาวิทยาลัยเหมือนกัน ก็กินเวลาไปเกือบตลอดทั้งเย็น "โนราเป็นคนพึ่งพาตัวเองเก่งมาโดยตลอดอยู่แล้ว" แม่พูดขึ้นมาโดยตัดสินใจแทนฉันโดยที่แทบไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองด้วยซ้ำ "แกไปเรียนที่ยูแมส บอสตัน ก็ได้ อยู

พูดจบ ฉันก็หันหลังและจากไปโดยไม่หันกลับมามอง ก้าวเดินไปยังสถานที่ที่ถูกแสงแดดโอบล้อม (จบ)

ลู่จิ่งหวายที่อยู่ในรถไกลออกไป มองเห็นเพียงรอยยิ้มบนใบหน้าของเธอได้เลือนรางเท่านั้น รอยยิ้มนั้นยังคงมีพลังดึงดูดใจเหมือนเดิม จนทำให้เขายิ้มตามไปด้วย “สุขสันต์วันเกิดนะ” อาอี้ของฉัน เมื่อดอกไม้ไฟชุดสุดท้ายจางหายไป แขกก็ทยอยแยกย้ายกันกลับ

แดนเต้กำลังพรากเพื่อนของฉันไป เหมือนที่เขาพรากความสุขของฉันไป เขาทนเห็นฉันมีความสุขไม่ได้ ฉันรู้สึกได้ในทุกส่วนของเรื่องนี้ “ฉันต้องกลับบ้านแล้ว ไม่ค่อยสบาย” ฉันพูดก่อนที่เธอจะถามอะไรต่อ แล้วเดินจากไป ทุกอย่างทำให้ฉันปวดหัว ไม่มีอะไรดีเลยสักอย่าง

"น้องชายได้จากไปแล้ว คุณก็จากไปแล้ว ฉันมีชีวิตอยู่จะหมายความว่าอะไร" "คุณรอนะ ฉันจะไปอยู่เพื่อนคุณตอนนี้" หลี่ชิงเหยายืนขึ้นอย่างโซซัดโซเซและเดินออกไปนอกหน้าต่าง ใบหน้านั้นเต็มไปด้วยความเด็ดขาด

“ตอนที่ฉันจากไป ฉันไปด้วยท่าทางเย็นชามุ่งมั่น แต่ไม่กี่วันฉันก็กลับมา ฉันรู้สึกเหมือนกำลังกลืนน้ำลายตัวเอง” ฟู่ซื่อถิง “ผมไม่ได้เห็นตอนคุณไป พอตอนนี้คุณกลับมา คนที่ต้องกลืนน้ำลายตัวเองก็คือผมไม่ใช่คุณ”