เลขานุการ Novels & Stories

ฐานิดารับคำอย่างมึนงงไม่คิดว่าเรื่องของณชาจะทำให้ได้เห็นอีกด้านของผู้บริหารหนุ่มมาดขรึม เหมือนเขาน็อตหลุดชั่วขณะและเมื่อเลขาเดินเข้ามาภายในแผนกทุกคนก็จ้องเธอเป็นตาเดียวราวกับคือความหวังเพียงหนึ่งที่จะสามารถบอกเรื่องราวทั้งหมดได้ “มองอะไรกัน ทำงานสิคะ” ได้ยินอย่างนั้นแม ้จะอยากรู้เรื่องแค่ไหนก็พากันกลับไปประจำที่นั่งเหมือนเดิม งานที่กองทัพสั่งเธอก็จัดการให้ทันทีจนขึ้นชื่อว่าเป็นเลขานุการที่ทรงคุณภาพมากที่สุดอาจด้วยประสบการณ์และสามารถแก้ไขปัญหาเฉพาะหน้าได้อย่างดีเยี่ยม

รอยยิ้มของชายหนุ่มร่างสมส่วนตรงข้ามหญิงสาวส่ายหน้าพร้อมกับค่อย ๆ เลื่อนใบหน้าหล่อเข้มเข้ามาใกล้ ๆ เธอ “ผมรับคุณเข้าทำงานตำแหน่ง...เลขาฯ ครับ” “ไม่ใช่ผู้จัดการห้างฯ” สิ้นคำพูดของคนตรงหน้าเพลงขวัญก็งงเข้าไปใหญ่ว่าเธอไปสมัครตำแหน่งเลขานุการตอนไหนยังไม่ทันจะได้แย้งเธอก็ต้อง รีบหุบปากเมื่อได้ฟังประโยคต่อมาของเตชินทร์

“คุณแยมล่ะครับกำลังจะไปไหน ดูท่าทางไม่ได้รีบกดลิฟต์แสดงว่าไม่ได้ตั้งใจจะมาใช้งานลิฟต์นี่ครับ เอ๊ะ หรือว่าคุณแค่มาเดินเพ่นพ่านเพราะไม่มีงานอะไรให้รับผิดชอบ” “นี่คุณแมน! ฉันเป็นเลขานุการของแผนกนี้นะคะ! รบกวนพูดจาให้เกียรติกันหน่อยเพราะฉันสามารถเล่นงานคุณได้ทุกเมื่อ!”

้าวของแล้วย้ายไปทำงานที่สำนักงานใหญ่ เพราะเป็นคำสั่งของนายเหนือหัวนั่น เมื่อไปถึงก็พบเข้ากับเลขาคนเมื่อวานนี้ “ มาพอดีเลยค่ะ พี่กำลังรอคุณอยู่ทีเดียว พอดีพี่มีผ่าตัดเนื้องอกและคงจะต้องลาหยุดอีกหลายเดือน เลยต้องมีคนมาทำงานแทน พอดีบอสต้องการคุณเพราะเคยทำงานเลขามาก่อน เอ าละพี่จะบอกรายละเอียดที่จำเป็นกับคุณ แต่มีอะไรหลังจากนี้ที่คุณไม่เข้าใจก็ไลน์มาหาพี่ได้นะคะ พี่ชื่อเจนจิราค่ะ ลืมแนะนำตัวไป อ้อ..เรียกพี่เจนก็ได้ค่ะ ส่วนน้องชื่อลินดา มีชื่อเล่นไหมคะ ” เลขาสาววัยน่าจะประมาณสามสิบกว่าทักทายอย่างอารมณ์ดี ดูเป็นคนมนุษยสัมพันธ์ดีไม่น้อย

ลลิลก้มมองแผ่นกระดาษ หัวกระดาษระบุชัดเจนด้วยฟอนต์เรียบหรูว่า ‘สัญญาฝึกงานพิเศษ – ตำแหน่งเลขานุการส่วนตัว’ เธอกลืนน้ำลายลงคอช้า ๆ ดวงตาไหววูบขณะจ้องเอกสารตรงหน้า คำว่า ‘เลขานุการส่วนตัว’ เหมือนมันจะเรียบง่าย แต่ในหัวเธอตอนนี้—มันดังเป็นเสียงกระซิบว่า “ทาสประธาน...แ บบ Full Option”

“คนของแก? ใครเหรอวะ เมื่อกี้ฉันเดินผ่านหน้าห้องแก ไม่เห็นมีใครอยู่สักคน” “ก็เอมมา...เอ่อ...เลขาฯ ฉันไง แกไม่เห็นเหรอ” กวินภพหลุดชื่อของเลขานุการสาวออกมาไม่จบดี ก็เปลี่ยนเป็นเรียกตำแหน่งแทน “ไม่เห็นจะมีใคร มีแต่โต๊ะทำงาน”

"ผมกำลังจะหาตำแหน่งใหม่ให้ลินิน แต่ระหว่างนี้คุณช่วยมาเป็นเลขาหน้าห้องให้ผมก่อนได้ไหม" "ฉันเป็นแค่ผู้ช่วยจะเลื่อนเป็นเลขาไม่ได้หรอกค่ะ" เพราะเลขานุการต้องจบทางด้านนี้มาโดยเฉพาะ ถึงแม้ว่าเธอจะเป็นภรรยาถ้าเอามานั่งตำแหน่งนี้ก็คงเป็นขี้ปากพนักงาน ก๊อก ก๊อก

ผมพูดออกมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ดีที่ไม่มีใครได้ยิน แล้วมันมองมาที่ผมด้วยรอยยิ้ม เป็นยิ้มที่ดูกวนตีนฉิบหาย อยากเอาเท้าทีบยอดหน้าจริงๆ “ผมขอแนะนำเลขานุการคนใหม่ นาย ลักนัย วีรกิตธาดา ตำแหน่งเลขานุการครับ” ไอ้นพแนะนำผมว่าอะไรก็ช่างมันเถอะ แต่ไอ้ห่านี่คือเจ้านายของผม เวรกรรมข องกูตั้งแต่ชาติปางไหนที่มาได้เจอมึงยังไม่พอ ยังเป็นลูกน้องของมันอีก รู้สึกสมเพชชีวิตจริงๆ

“นายมีเลขากี่คน?” “สอง” “ใครอีกคน?” “พี่แนน” “ตลกละ นั่นเลขาฉัน..แล้วนี่ก็ไม่รู้ว่าไปดูที่กันถึงไหนยังไม่ยอมกลับมาช่วยงานฉันอีก” เมื่อพูดถึงเลขาชาไหมก็ยกมือขึ้นมาดูนาฬิกาที่ข้อมือซึ่งมันจะเย็นแล้วแต่คุณเลขาของเธอยังไม่มีวี่แววว่าจะกลับมาสักที

รียนรู้เรื่องงาน ในตำแหน่งเลขาส่วนตัวกรกนก ซึ่งอุ้มสอนงานกุลธิรัตน์แบบไม่กั๊ก งานของอุ้มไม่ซับซ้อน หน้าที่คล้ายกับเลขานุการผู้บริหารทั่วไป ติดต่อประสานงานกับหน่วยงานต่างๆ ที่กรกนกเข้าไปช่วยเหลือ หรือทำกิจกรรมร่วมกัน ในส่วนของมูลนิธิ ไม่ต้องเข้าไปยุ่งเนื่องจากมีชนิตพรเป็ นคนดูแล