Novel & Cerita แอบรักเป็นจริง

พิมพ์ถามหมอชานนท์แล้วเดินไปนั่งลงบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามเขา "เปล่าครับผม บังเอิญได้หนังสือนิยายเล่มหนึ่งมา มันเหมือนที่ผมเคยดูในร้านคุณ ชื่อว่าแอบรักคุณหมอโรคหัวใจตอนนี้หมดหรือยังครับ” ใบหน้าของพิมพ์ซีดเผือกด้วยความตกใจ

คนถูกถามนิ่งงันไป น้ำตาเอ่อล้นออกมาอีกครั้ง แล้วพยักหน้าช้าๆ “สิ่งที่ฉันไม่เคยคิด คือการที่ฉันรักคุณจริงๆ ฉันแค่อยากใกล้คุณเพื่อทำให้คุณรักแล้วเจ็บเหมือนที่ฉันเป็น แต่มันไม่เป็นอย่างที่ตั้งใจ” เธอสบตาเขา แล้วยิ้มเศร้า “เพราะฉันดันรักคุณเข้าจริงๆ รักที่คุณดีกับฉัน รักท ี่คุณใส่ใจฉัน รักที่คุณทำทุกอย่างเพื่อฉัน”

"แค่นี้อะนะ" "อื้มมม แค่นี้แต่มันเป็นความประทับใจนะ" "โคตรจะไร้สาระ" "สำหรับโยคงคิดแบบนั้นแต่สำหรับเราโยคือรักแรกเลยนะ เรารักโยนะ" พูดจบน้ำใสก็เอามือมากอดคอผมไว้และซบลงมาที่ไหล่ ซึ่งผมก็ไม่ได้ว่าอะไร

มความรู้สึกตัวเองอย่างจริงใจ ไม่หลอกตัวเอง แบบนี้แหละ” เห็นไป๋เล่อชิงกะพริบตาอ้าปากค้างพูดอะไรไม่ออก โจวเจินจึงหัวเราะคิกๆ ก่อนพูดขยายความต่อเนื่องอีกว่า “เจ้าไม่รู้อะไร โลกที่ข้าจากมาน่ะ มีความรักที่เปิดกว้าง มีหลายรูปแบบ หนึ่งในนั้นก็คือการที่ผู้หญิงสองคนรัก กัน”

“แล้วความจริงมันคืออะไรคะ” “ความจริงก็คือ ผมไม่ได้ชอบน้ำตาล ผมรักแป้ง เราเป็นแฟนกัน แล้วก็กำลังจะแต่งงานกันครับ”

“ที่ผมขอคุณแต่งงานก็เพราะว่าผมรักคุณจริงๆ ดังนั้นเลิกคิดเป็นอื่นไปได้แล้ว" น้ำตาของขวัญข้าวร่วงอาบแก้ม หลังจากที่สมองเข้าใจคำพูดของภูมิชัดเจน “นี่บอส... รักข้าวจริงๆ เหรอคะ”

ฉันเบะปาก "ผมรักพี่จริงๆ ไม่ใช่แบบพี่น้อง ไม่ใช่fwb แต่รักแบบคนรัก...ผมอยากจะใช้ชีวิตร่วมกับพี่จริงๆนะ" เขาทำหน้าเศร้า

"แค่ฝุ่นเข้าตา" "เอาความจริง" เจเลอร์ถามด้วยน้ำเสียงและแววตาที่จริงจัง "นายอยากรู้ความจริงๆ อย่างนั้นเหรอ?" "ใช่" "ฉันรักนาย รักตั้งแต่วันแรกที่เห็นนาย"

“สาย พราวรู้ แต่เอาเข้าจริงทำไม่ได้เลย พราวรักสาย พราวขาดสายไปไม่ได้” “น้ำพราวตั้งสติหน่อย คุณไม่ได้รักผมคุณแค่ต้องการเรื่องบนเตียงจากผมเท่านั้น ทำตัวเป็นภรรยาที่ดีเถอะ ถ้าไม่ไหวก็หย่าและไปเริ่มใหม่ อีกอย่างเราไม่ได้รักกันตั้งแต่แรกอยู่แล้ว เราแค่สนุกกันทั้งสองฝ่าย เข้าใ จที่ผมพูดไหม”

เขาเว้นจังหวะพลางสบตาไอซ์ด้วยความสัตย์จริง “แต่พอได้เจอหนู พี่ถึงเข้าใจว่าความรักที่แท้จริงไม่ใช่เพียงแค่วันที่ฟ้าใส แต่มันคือการเลือกที่จะอยู่เคียงข้างกัน แม้ในวันที่เราเห็นรอยแผลที่น่าเกลียดที่สุดของกันและกันก็ตาม”