โซ่รักแสนกล Novels & Stories

อิศราพยายามแกะมือที่กอดรอบตัวออกจากแสน แต่ยิ่งแกะก็เหมือนแสนจะยิ่งรัดมือแน่นขึ้นกว่าเดิม “อิงค์เป็นแฟนกับพี่เถอะนะ” “ไม่ ปล่อยผมสิ! ถ้าพี่ไม่ปล่อยผมจะตะโกนให้คนช่วยนะ” อิศราขู่ แต่แสนกลับไม่ได้รู้สึกรู้สาอะไรเลยสักนิดเดียว อาจจะเป็นเพราะเริ่มจะเมาแล้วด้วย จึง ทำอะไรโดยไม่คิดถึงผลที่จะตามมา

สายตาของพิมผกาและบรรดาแฟนคลับสาว ๆก็จับจ้องไปที่เป้าตุง ๆเป็นลำยาวของเขา ลำนั้นเรียกเสียงกรี๊ดจากสาว ๆจนดังลั่นห้องเลยทีเดียว “หึ...เชิญกรี๊ดกร๊าดกันไปเถอะพวกหล่อน ยังไงฉันก็ทั้งอมทั้งดูดอาวุธลับของ แสนรัก ป.ปราการ มาแล้ว และต่อจากนี้พวกเธอก็จะไม่ได้เห็นแบบน ี้อีกแล้ว”

ผมเร่งจังหวะการกระแทกแบบเน้นๆ ไม่นานผมก็ถึงจุดสูงสุด "ซี๊ดดดดด อ่าาาส์" ในที่สุดผมก็เสร็จตามเธอไป ผมกดแช่ตัวตนเอาไวัแบบนั้นก่อนจะดึงเอยเข้ามกอด บทรักที่สุดแสนวิเศษในครั้งนี้มันทำให้ผมมีความสุขมากถึงมากที่สุดมากกว่าครั้งไหนๆเพราะผมทำกับเธอด้วยความรักไม่ ใช่แค่ความใคร่ความต้องการแค่เพียงอย่างเดียวเหมือนเมื่อครั้งอดีต ผมมองคนในอ้อมกอดแล้วยิ้มอย่างมีความสุขเพราะมันทำให้ผมรู้ว่าผมได้เมียรักของผมกลับคืนมาแล้วจริงๆ 05.00

ในช่วงของการกล่าวคำปฏิญาณรัก ธาราจ้องมองเข้าไปในดวงตาของอิงดาวด้วยความรักที่เปี่ยมล้น “อิงดาว ที่รักของพี่ ในวันนี้และตลอดไปพี่สัญญาว่าจะรักอิงดาว ดูแลอิงดาวและซื่อสัตย์ต่ออิงดาวเพียงคนเดียว พี่จะอยู่เคียงข้างอิงดาวในทุกช่วงเวลาของชีวิต ไม่ว่าสุขหรือทุกข์ พี่จะเติมเต ็มความสุขให้อิงดาว และเป็นกำลังใจให้อิงดาวเสมอพี่รักอิงดาวยิ่งกว่าสิ่งใดในโลก” น้ำตาคลอเบ้าของอิงดาวอีกครั้ง เธอจับมือของธาราไว้แน่น

บทนำ กรุงเทพมหานคร, ประเทศไทย ต้นปาล์มในกระถางใหญ่บนดาดฟ้าชั้นบนสุดของโรงแรมกำลังลู่ไหวไปตามสายลมกระโชก เหนือขึ้นไปเต็มไปด้วยแสงดวงดาวพริบพรายบนผืนราตรี เจ้าสาวแสนสวยคนหนึ่งยืนอยู่ขอบปูนชั้นดาดฟ้า ลานจอดรถเบื้องล่างเต็มไปด้วยรถหรูของแขกเหรื่อที่มาร่วมงานว ันวิวาห์ของเธอเอง เธอเหม่อมองพระจันทร์กลมโตทั้งน้ำตา ปล่อยให้เสียงสะอื้นดังล่องลอยไปตามแรงลม ในใจครุ่นคิดถึงสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อไม่กี่นาทีก่อนและนึกอยากจะตายๆ ไปเสียให้พ้น

ความรัก ความรักที่นางเพียรร้องขอ... แต่เขาไม่เคยมอบให้ จ้าวเฉินฟงรู้เหมือนกลายเป็นคนโง่งมงายที่สุดในโลก เขาไม่เคยสนใจทำความรู้จักคำๆ นี้เลยด้วยซ้ำ พอรู้สึกตัวอีกที มันก็มาอยู่ในใจของเขาตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ จ้าวเฉินฟงเริ่มเรียนรู้เกี่ยวกับคำว่ารัก แต่มันก็สายไปเ สียแล้ว นางจากลาไปพร้อมความเคืองแค้น ไม่มีวันได้โอบกอดกันเหมือนเดิม ไม่ได้สัมผัสกันเหมือนเคย ร่างสูงใหญ่นิ่งไปเหมือนท่อนไม้ เสิ่นฟงอี้จึงถ่มน้ำลายลงพื้น

ขณะที่เธอนอนซมอยู่บนเตียงเหมือนคนป่วยไข้ ไม่อยากน้ำไม่อยากอาหาร ตรอมใจกับสามีก็มีเมสเสจส่งเข้ามาในแอปพลิเคชันที่เธอเปิดเป็นสาธารณะอยู่ คนส่งก็คนเดิมซึ่งเคยบล็อกไปแล้วแต่มันก็ยังสร้างแอ็กเคานต์ผีมาตามรังควานเธออยู่ดี นางฟ้าสีเทา:คุณรามเขาไม่ได้รักแก เขามีคนรั กอยู่แล้ว อีกไม่นานคนรักของเขาก็จะกลับมา ถึงตอนนั้นแกจะโดนเฉดหัวทิ้ง [สติกเกอร์แมวทำหน้ายิ้มเยาะ]

แสนซนเอ่ยท้วง "พวกรักหนูกับแม่ที่สุดเลย" "ฉันรักเธอ... แสนรัก ฉันรักเธอ" ...... The end

พูดจบแสนก็ซุกซนไปตามเรือนร่างของโสรยาตามที่เธอต้องการให้มันเป็นไป โสรยาบิดกายเลี่ยงหลบตามมารยาท แสนไม่ยอมลดละปากก็กระดกเหล้าเข้าปากอย่างต่อเนื่อง "คุณโส คุณสวยไปทั้งตัวเลยครับ"แสนเยินยอโสรยาไม่หยุดเมื่ออารมณ์ที่พลุ่งพล่านกำลังดำเนินไปอย่างต่อเนื่อง "งั้นแสนก็เชยชมสมกับ ที่แสนรอคอยมันอยู่สิ"โสรยากระซิบข้างหูแสน

เธอบอกเขา “ได้สิ ไปกันเลย” แล้วเขาก็ลุกขึ้นโอบประคองเธอลุกขึ้นแล้วพาเธอเดินออกไปจากห้องนั่งเล่น ตอนนี้หัวใจของเขามันเต็มไปด้วยความรักของกลิ่นจันทร์ และกลิ่นจันทร์เองก็เหมือนกัน ตอนนี้เธอมีความสุขที่สุด จากเจ้าสาวที่เขาไม่ยินดีในวันนั้นเปลี่ยนมาเป็นผู้หญิงที่เ ขารัก มันเหมือนฝัน ฝันที่ไม่คิดจะฝันถึง แต่มันก็คือความจริงที่เธอจับต้องได้และอยู่กับมันทุกวัน “ฉันรักเธอนะจันทร์”