โหดร้าย

จิตวิญญาณที่ครั้งหนึ่งเคยเป็น “หลานเสวี่ยอิง” ผู้ฝึกตนสายเยือกแข็งในระดับสูงสุด จ้าวแห่งพลังเหมันต์ ผู้เป็นตำนานในยุทธภพ กำลังฟื้นคืนจากความตาย! เมื่อสติสัมปชัญญะกลับมา นางสัมผัสได้ถึงความเปราะบางของร่างใหม่นี้ทารกน้อยผู้ถูกทอดทิ้ง! แต่ยิ่งได้รู้ว่าแท้จริงแล้ว ร่างนี้คือ คุณหนูของตระกูลเซี่ย ตระกูลใหญ่ที่เคยครองอำนาจเหนือแผ่นดิน แต่เพียงเพราะเด็กคนนี้ ไร้พรสวรรค์ทางพลังปราณ นางจึงถูกทอดทิ้ง ถูกทิ้งไว้ให้ตายอย่างไร้ปราณี! "น่าขันนัก..." เสียงหัวเราะเย็นชาดังก้องในจิตใจ แม้ร่างกายนี้จะเป็นทารกไร้พลังปราณ แต่จิตวิญญาณของนางยังเป็นจ้าวแห่งพลังเหมันต์ หากชะตากล้าให้ข้ากลับมา... เช่นนั้น ข้าจะทำให้ฟ้าดินต้องสั่นสะเทือน! ลมหนาวโหมกระหน่ำอีกครั้ง ราวกับเป็นเสียงตอบรับจากสวรรค์ ร่างของทารกน้อยในอ้อมกอดแห่งหิมะขยับเล็กน้อย เปลือกตาค่อยๆ เปิดออก เผยให้เห็นดวงตาคู่คมเฉียบ ดั่งน้ำแข็งพันปีที่ลึกไร้ก้นบึ้ง หลานเสวี่ยอิงได้หวนคืนมาแล้ว!      

เจ้ามองข้าเป็น ‘ตัวร้าย’ แต่ข้าก็เป็นแค่บุรุษคนหนึ่งที่ต้องปกป้องสิ่งสำคัญ เจ้าไม่รู้จักข้าดีพอหรอกมินตรา ข้าอาจมาจากโลกที่แตกต่างแต่ความรักที่ข้ามีให้ท่านเป็นของจริง ข้าไม่เคยเสแสร้งแม้แต่วินาทีเดียว

หลิวเสวี่ยหงผู้นำแก๊งมาเฟียสาว ที่เต็มไปด้วยความมั่นใจและความเฉียบขาด ประสบอุบัติเหตุรถคว่ำตายท่ามกลางสายฝน ระหว่างการถูกไล่ล่าจากศัตรูฝ่ายตรงข้าม เมื่อเธอฟื้นขึ้นมาอีกครั้ง กลับพบว่าตัวเองทะลุมิติมายังยุคจีนโบราณ และอยู่ในร่างของหลิวซูอันหญิงสาววัยสิบสี่หนาว ในความทรงจำของร่างนี้ ท่านย่าถูกท่านปู่หลอกแต่งงาน รับเข้าจวนในฐานะอนุภรรยา แต่ความเป็นจริงแล้วท่านปู่ผู้นี้ ต้องการเพียงความสามารถในการปักผ้าจากท่านย่าเท่านั้น ถึงจะมีบุตรชายให้แต่ไม่เคยได้รับความโปรดปราน ท่านย่าจึงสอนบิดาของหลิวซูอันปักผ้า พร้อมบอกเคล็ดลับการปักผ้า แต่ห้ามนำไปบอกท่านปู่เด็ดขาด ช่างบังเอิญยิ่งนักที่เธอได้รับมรดก เป็นโรงงานทอผ้าและโรงงานปักผ้าด้วยเครื่องจักรที่ทันสมัย “ชอบรังแกคนที่อ่อนแอกว่าสินะ ฉันจะยุยงให้บิดาของร่างนี้แยกบ้านให้ได้ และจะใช้ทักษะจากโลกปัจจุบัน และความรักในงานปักผ้าเพื่อสร้างชื่อเสียง จนกลายเป็นช่างปักผ้าที่ทุกคนในยุคนี้ ต้องการผ้าปักจากตระกูลของเธอมากที่สุด เมื่อเข็มและด้ายในมือคืออาวุธที่จะเปลี่ยนชะตาชีวิต ฉันก็จะปักทุกลวดลายลงบนผืนผ้า ให้โลกใบนี้ต้องจดจำ!” ตำแหน่งเจ้าของร้านผ้าไหมอันดับหนึ่งของแคว้นต้องเป็นของเธอ!

จากนักฆ่าผู้เคยไร้หัวใจ กลับต้องแสร้งเป็นคุณหนูผู้อ่อนแอ อวี้หลัน หรือที่วงการนักฆ่ารู้จักกันดีในนาม "เงาสีชาด" นักฆ่าอันดับหนึ่ง ผู้ที่ลงมือเมื่อใด ไม่มีเป้าหมายใดรอดชีวิต กลับพบว่าตัวเองฟื้นขึ้นมาในยุคโบราณ และยังอยู่ในร่างของเด็กสาวอ่อนแอชื่อแซ่เดียวกันที่ถูกวางยาพิษจนตาย การใช้ชีวิตในยุคที่เต็มไปด้วยเล่ห์เพทุบาย ผู้หญิงคือเครื่องมือทางการเมือง บุตรีขุนนางคือหมากตัวหนึ่งในกระดานอำนาจ และตอนนี้ อวี้หลัน อดีตหญิงสาวยุคใหม่ที่เคยใช้ชีวิตอย่างมีเหตุผลและวิทยาศาสตร์ ต้องเผชิญกับโลกที่คำว่า "อำนาจ" สำคัญยิ่งกว่าความถูกต้อง ด้วยสติปัญญาและมุมมองจากยุคปัจจุบัน นางพยายามเอาชีวิตรอดในโลกที่เต็มไปด้วยเล่ห์กล แบ่งฝักแบ่งฝ่าย ในขณะเดียวกัน นางก็ต้องเลือกว่าจะเล่นตามเกมของผู้อื่น หรือจะวางเกมของตนเอง

เขาเป็นรุ่นพี่ที่เธอไม่เคยเคารพ เป็นไอ้พี่ว้ากที่เธอโคตรเกลียด แต่ถึงจะเป็นอะไรมันก็ไม่หนักหนาเท่ากับสิ่งที่เขากำลังเป็นอยู่ตอนนี้หรอก สิ่งที่เธอเพิ่งจะรู้ เขา...เป็นเจ้าพ่อมาเฟีย เป็นเจ้าหนี้ เป็นเจ้าชีวิตเธอ !!! “แก้ผ้า” “ไม่!” “อยากให้แก้ให้?” “ไม่! บอกแล้วไงวะ ว่ายังไงกูก็ไม่ให้มึงเอาหรอกไอ้เหี้ย ไอ้มาเฟียโรคจิต!” “งั้นเลือกเอา ว่าจะให้ใครตายก่อน พ่อ แม่ หรือมึง”

นางคือภรรยาที่เขาไม่ต้องการ ถูกแม่สามีรังเกียจ ถูกสตรีอื่นแย่งชิงสามี และถูกผลักไสออกจากจวนถูกราวกับของไร้ค่า...สามปีให้หลังนางกลับมาอีกครั้งพร้อมความแค้นที่จะสะสางและทวงคืนอย่างสาสม!

นางถูกลักพาตัวมาขายให้องค์กรใต้ดิน เพื่อถูกฝึกให้เป็นนักฆ่าตั้งแต่เล็ก ภารกิจสุดท้ายที่องค์กรมอบให้คือส่งนางไปตาย แต่ไม่คิดว่าวิญญาณของนางจะเข้ามาอยู่ในร่างของ เซี่ยเฟิงอวี่ พระชายาขององค์ชายรอง

จากนักฆ่ากลายเป็นองครักษ์และสาวใช้ส่วนตัว จากพยัคฆ์ที่นิ่งและสุขุมดุจภูผาน้ำแข็ง กลับเริ่มละลายและตามหึงสาวใช้ข้างกายจนหน้ามืด "หากเจ้าไม่คิดอะไรกับเขา ก็จงพิสูจน์ให้ข้าเห็น จูบข้าสิอวิ๋นซี!" จากคนที่เคยสุขุมและนิ่งดุจธาราน้ำแข็ง แต่เมื่ออยู่ใกล้นาง และพบกับความใจร้อนและไม่สนใจผู้ใดของนาง ทำให้หัวใจของพยัคฆ์หนุ่มเริ่มถูกละลายทีละนิด... จนเปลี่ยนเป็นความรัก และความหึงหวงโดยไม่รู้ตัว นิยายเรื่องนี้เป็นนิยายเซต "ดวงใจพยัคฆ์แห่งเฉินซาน"

ดวง ตาสีเขียวมองร่างเปลือยของสาวน้อยตรงหน้าด้วยสายตาแค้นเคือง ดุดัน เธอถอยร่นหนีเขาอย่างหวาดผวา ตื่นกลัว ตกใจ ดวงหน้างามสั่นไปมาจนเส้นผมสลวยปลิวไสว เมื่อเห็นเขาถอดเสื้อผ้าทีละชิ้นๆ อย่างใจเย็น ปรางค์รวีพยายามถอดโซ่ตรวนที่จองจำอยู่ที่ข้อเท้า เพื่อที่เธอจะหนีอสูรร้ายที่กำลังย่างกรายขึ้นมาบนเตียง ในสภาพที่ไร้ซึ่งอาภรณ์

"นายเคยรักฉันบ้างมั้ยเรซ" "รัก? พูดอะไรของเธอ" "ก็..." "คิดว่าที่ฉันอยู่กับเธอเพราะรักงั้นเหรอ" ฉันนิ่งเงียบ พอเดาได้จากน้ำเสียงว่าเขาไม่ได้รู้สึกอะไรกับฉันเลย ไม่เลยสักนิด "เธอก็รู้ว่ามันไม่ใช่" "ใช่... ฉันรู้ แค่อยากถามให้แน่ใจเท่านั้น" ราวกับว่าฉันต้องการเรียกร้องบางสิ่งจากเรซ แต่ขณะเดียวกันฉันก็อยากให้ทุกอย่างหายไป เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น