Semua

“ผมเนี่ยนะจะอยู่ใต้อำนาจเมีย ไม่ มี วัน!” / "คอยดูนะ ฉันจะทำให้เขาต้องเอาความรักมาวางแทบเท้าฉันให้ได้!”

ความรักไม่ใช่เรื่องของการเอาชนะ... แต่ในเมื่อเธอดื้อรั้นเกินกว่าจะควบคุม 'มาตรการขั้นเด็ดขาด' จึงถูกนำมาใช้ เพื่อกักขังผู้หญิงที่เขาแอบรักให้อยู่ในโอวาท ‘มนัส’ จัดการลากสาวสวยขี้เมาออกจากฟลอร์เต้นรำอย่างไร้ความปราณี เขาไม่สนสายตาหลายสิบคู่ที่มองมาอย่างสอดรู้สอดเห็น ในสมองคิดเพียงแค่จะจัดการกับคนเมาไร้สติคนนี้ยังไงดี หากปล่อยให้หล่อนกลับบ้านสภาพนี้ มีหวังพ่อของเธอได้อาละวาด และ ‘เฮริค’ เพื่อนรักของเขาคงไม่พ้นโดนตำหนิไปด้วย แต่ดูเหมือนคนในอ้อมแขนจะไม่ให้ความร่วมมือ คมเล็บสีสดกรีดลึกสลักลงบนแขนแกร่งจนชายหนุ่มต้องสะบัดออกด้วยความเจ็บแปลบ ร่างบางเสียหลักจวนเจียนจะล้ม แต่ด้วยความไว มนัสรีบคว้าร่างเธอเข้ามากอดแนบอกอีกครั้ง หัวใจแทบหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่มด้วยความตกใจ “ฤทธิ์เยอะนักนะ... อยากให้เนื้อผมขาด หรืออยากให้ก้นตัวเองพังกันแน่ ยายเบื๊อก!”

หมือนจะดีแต่ก็ตีกันอีกแล้ว! ปั่นหัวซะให้เข็ดเพราะฉันไม่ใช่คนเดิมที่เคยไล่ตามพี่แล้ว พี่โทบิ… ‘โทบิ’ คือรุ่นพี่ที่เธอแอบชอบมาตลอดหลายปี เขาเป็นรักแรกและรักเดียวของเธอ แต่ดูเหมือนว่ารุ่นพี่ที่เธอมีใจให้จะไม่ได้คิดแบบเดียวกัน เมื่อ ‘ฮารุ’ ถูกปฏิเสธซ้ำ ๆ ไหนจะพฤติกรรมแย่ ๆ ที่เขาเริ่มแสดงมันออกมา จนในที่สุดเธอก็เป็นฝ่ายยอมแพ้พาตัวเองหนีไปเรียนไกลถึงอังกฤษ ระยะเวลาห้าปีทำให้ฮารุได้พัฒนาเปลี่ยนแปลงตัวเองก่อนที่เธอจะกลับมาอีกครั้ง…เพื่อปั่นประสาท ‘เขา’ โดยเฉพาะ

เมื่อกลุ่มแฟนคลับ ที่ตั้งใจไปร่วมสนุกในงานแฟนมีตของศิลปินที่ตัวเองชื่นชอบ แต่กลายเป็นว่ามันคือฝันร้าย เมื่อจู่ ๆ แฟนคลับคนหนึ่งดันเกิดอาการผิดปกติ กลายสภาพเป็นซอมบี้ ไล่กัด กิน คนที่มาร่วมงาน เชื้อแพร่กระจายอย่างรวดเร็ว แฟนคลับพากันหนีไปคนละทิศละทาง สถานการณ์ก่อให้เกิดฮีโร่ และในขณะเดียวกัน ก็เผยให้เห็นสันดานดิบ ความเห็นแก่ตัวของคนเราด้วยเช่นกัน รัฐบาลสั่งกระชับพื้นที่เพื่อป้องกันเชื้อแพร่ระบาด และสั่งเผาทำลายให้สิ้นซาก ทางเดียวที่พวกเขาจะรอดคือตามหาเส้นทางไปยังท่าเรือ ตามที่ศูนย์กู้ภัยลับแจ้งเอาไว้ เพื่อเดินทางไปยังเกาะแห่งหนึ่ง อันเป็นพื้นที่ปลอดภัย

“คุณๆ ไอ้เสียผีนี่มันคืออะไรอ่ะ” ขุนเขาสะกิดถามเพราะยังข้องใจกับคำพูดของแม่เฒ่าและชาวบ้าน ที่บอกว่าผิดผีบ้างล่ะ ต้องเสียผีบ้างล่ะ ซึ่งตนไม่เคยได้ยินคำเหล่านี้มาก่อน จึงไม่เข้าใจ จึงต้องสะกิดถามหญิงสาวที่นั่งอยู่ข้างๆ “เสียผี ก็คือ เรา…คุณและฉัน ต้องแต่งงานกันยังไงล่ะ” คำตอบของร่างบางทำเอาขุนเขาอ้าปากค้างดวงตาคมเบิกโพลงแทบจะถลนออกมานอกเบ้า “แต่งงาน!!!” ขุนเขาหลุดโพล่งออกมาเสียงดังจนเกือบเป็นตะโกน “แม่เฒ่า…เรายังไม่พร้อมค่ะ มีทางอื่นมั้ยคะ ที่จะทำพิธีขอขมา แต่ไม่ต้องเสียผีกัน” ม่อนดอยยังคงต่อรอง แม่เฒ่าหัวเราะหึหึอยู่ในลำคอพลางมองหน้าสองหนุ่มสาวสลับกันไปมาก่อนจะเอ่ยยิ้มๆ “ลิขิตโชคชะตา ด้ายแดงนำพาบุรุษจากฟากฟ้ามาสู่ดิน…”

เราทุกคนต่างมีความลับ ไม่ว่าจะเล็กน้อยแค่ไหน แต่เด็กหนุ่มมหาเศรษฐีที่เพรียบพร้อมทุกอย่างละไม่ว่าจะเป็นเงินหรือหน้าที่การงานการสนับสนุน ความลับของพวกเขาจะเป็นยังไง ไหนจะความรักอันแสนวุ่นวายสนของคุณชายคนเล็กที่มีงานิดิเรกลับๆที่มีเพียงแค่เพื่อนสนิทเท่านั้นที่รู้ ความรักที่เกิดจากการพนันตอนนั้นจะทำให้ทั้งสองได้รักกัน หรือจะทำให้วุ่นวายมากกว่าเดิม ไม่มีใครรู้ตัวตนที่แท้จริงของกันและกันจนวันหนึ่งถูกเปิดเผยขึ้นมาจะกลายเป็นอย่างไรต่อไป ความรักทั้งสองจะวุ่นวายขนาดไหนกันนะ

สำหรับ ‘เฮริค มิลลส์ตัน’ ผู้หญิงคือเกมท้าทายที่ต้องชนะ แต่สำหรับ ‘รติกาล’ นักธุรกิจหนุ่มหล่อร้ายคนนี้ ก็แค่คนรวยอีโก้สูงที่ไร้สมอง! “ฉันเพิ่งรู้ว่าคนรวยมีเงินซื้อได้ทุกอย่าง... แต่กะอีแค่ยาบำรุงสมอง กลับไม่มีปัญญาซื้อ!” คำพูดท้าทายฟาดกลางแสกหน้าจนชายหนุ่มสติขาดผุด มือหน้าง้างค้างกลางอากาศด้วยความโกรธจัด ก่อนจะเปลี่ยนเป็นสัญชาตญาณดิบ... “ดี! ในเมื่ออยากลองดีนัก ต่อจากนี้ก็อย่าขัดใจฉันแล้วกัน!” แควก! เสื้อตัวบางถูกกระชากขาดวิ่นจนเห็นผิวเนื้อนวลเนียน กระเป๋าใส่โน้ตบุ๊กสมบัติชิ้นสุดท้ายของเธอถูกเหวี่ยงทิ้งอย่างไม่ไยดี ก่อนที่คำด่าทอจะถูกกลืนหายเมื่อเรียวปากหนาฉกวูบลงมาปิดปากเธอไว้ บดขยี้และกัดเม้มอย่างคนหิวกระหาย... ราวกับจะกลืนกินเธอลงไปทั้งตัว!

ภานนท์ เบรนดอน-เวสารัช หนุ่มลูกครึ่งเชื้อสายไทยที่เกิดและโตในสหรัฐฯ ได้รับมอบหมายให้ตามหาตัวนักวิทยาศาสตร์คนสำคัญที่หายตัวไปอย่างลึกลับ เพื่อความเนียนในการแฝงตัวอยู่ในไทย เขาได้รับความช่วยเหลือเต็มที่จากท่านประธานบริษัทใหญ่ ผู้ได้ชื่อว่าเป็นพ่อมดแห่งวงการอุตสาหกรรม เป็นความสัตย์เขาไม่คิดว่าจะต้องมาปฏิบัติการสอนรักลูกสาวท่านประธาน หญิงสาวที่เป็นไม้เบื่อไม้เมา คอยทำตัวเป็นปฏิปักษ์ ถึงแม้นับครั้งไม่ถ้วนที่นึกอยากจูบปากคอยหาเรื่องทุกครั้งที่เจอหน้ากัน เขาก็ไม่ได้วางแผนถึงขั้นจะก่อไฟพิศวาสเร่าร้อนขณะเดินทางสู่เส้นทางอันตรายด้วยกัน แต่เมื่อเกิดขึ้นแล้วก็นะ...ครั้งเดียวหรือจะพอ

ในอพาร์ทเมนท์ที่ดูเงียบสงบและสะอาดตา กลับมีคดีฆาตกรรมปริศนาเกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า... 'ริตา' เพียงแค่ต้องการที่อยู่ใหม่ที่สงบเงียบเพื่อสร้างสรรค์งานเขียน แต่เธอกลับต้องตกเป็นพยานปากเอกในคดีฆาตกรรมที่โหดเหี้ยม เมื่อเหยื่อถูกสังหารอย่างเลือดเย็นภายในพื้นที่ส่วนตัวที่ดูปลอดภัย ใครกันที่ซ่อนตัวอยู่หลังรอยยิ้มที่เป็นมิตร? และเสียงกระซิบจากความตายจะนำทางให้เธอไขคดีนี้ หรือจะลากเธอลงสู่ขุมนรกเดียวกัน? ร่วมค้นหาความจริงใน "ตึกพัก" นิยายสืบสวนที่จะทำให้คุณไม่กล้าอยู่คนเดียวในห้องอีกต่อไป!

บางครั้งความรักมักเล่นตลก... รู้ทั้งรู้ว่าหากไม่ยึดติดก็ไม่ต้องเสียใจ แต่ใครจะทำใจได้ง่ายๆ เช่นเดียวกับ ‘ปรายฝน’ ที่ตั้งใจมาเป็นแค่เพื่อนเจ้าสาว แต่กลับตกกระไดพลอยโจนกลายเป็น ‘เจ้าสาวตัวจริง’ โดยไม่ทันตั้งตัว “หรือจะให้ผมช่วย...” เสียงทุ้มแหบพร่าที่กระซิบชิดทำเอาปรายฝนสะดุ้งจนเสียหลัก ทว่า ‘ฐานทัพ’ กลับว่องไวกว่า ชายหนุ่มตวัดวงแขนรวบเอวคอดกิ่วของเธอเข้าแนบอกได้ทันท่วงที “ไม่ใช่คุณคนเดียวที่ตกใจนะ... แต่คุณกำลังจะทำผมหัวใจวายไปด้วย” น้ำเสียงทุ้มเอ่ยดุ ทว่าแววตากลับทอดมองมาด้วยความห่วงใย ร่างเล็กเริ่มดิ้นขลุกขลักจนเขาต้องคุมตัวเองให้คลายอ้อมแขนออกอย่างนึกเสียดาย พลางเอ่ยตัดพ้อ “ช่วยเบาๆ มือหน่อยเถอะครับ ผมไม่ใช่ไวรัสร้ายที่จะแพร่เชื้อใส่คุณนะ” คำพูดนั้นทำให้ปรายฝนรู้สึกผิด... ความจริงถ้าตัดเรื่องกวนใจก่อนหน้านี้ออกไป เขาก็คือผู้ชายที่ใส่ใจคนอื่นจนน่าใจหาย

เมื่อกลิ่นคาวโลหิตชวนให้คลุ้มคลั่ง มีเพียงกลิ่นกายของนางเท่านั้นที่ช่วยปลอบประโลม... ท่ามกลางคดีฆาตกรรมวิปริตที่สั่นคลอนราชสำนัก เสนาบดีหนุ่มอัจฉริยะผู้เย็นชาต้องยอมสยบแทบเท้าชันสูตรศพสาวผู้แสนอันตราย นางผู้สอนให้เขารู้ว่า... ความหฤหรรษ์บนเตียงนั้นเยียวยาบาดแผลในใจได้ดีกว่าโอสถใดในใต้หล้า

   พาย พี่วิศวะปี3 หนึ่งในหนุ่มฮอตของคณะ ยิ้มยากและปากไม่เคยตรงกับใจ ลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของป๊ากาย และมามี๊ลูกพีช จากเรื่อง "ผมจะร้ายถ้าพี่ไม่รัก" เพื่อนสนิทพาลัน และเฟิร์ส จากเรื่อง "อยากมีแฟนเรียนวิศวะ" ขนมปัง น้องอักษรปี1 สวย ยิ้มหวานครองตำแหน่งขวัญใจมหาชน และเป็นที่หมายปองของหนุ่มๆ ในรั้วมหาวิทยาลัย   "สวัสดีค่ะ พี่พาย" "..." เขาและเธอโคจรกลับมาเจอกันอีกครั้งในฐานะผู้ประสานงานกิจกรรมรับน้องของสองคณะ ทำให้เขาเลือกที่จะทำเย็นชาใส่เหมือนไม่เคยรู้จักกัน ต่างจากเธอที่ต้องการค้นหาคำตอบของการจากไปโดยไม่มีคำลา จึงเลือกที่จะเป็นฝ่ายเข้าหา...จีบแฟนเก่าอย่างเขาอีกครั้ง                

ความรักมักเกิดขึ้นโดยที่เราไม่รู้ตัว อนิลทิตาต้องเผชิญกับการเล่นกลของกามเทพ เมื่อชายที่หล่อนหลงรักคือว่าที่เจ้าบ่าวของพี่สาว สิ่งที่หล่อนพอจะทำได้ คือเก็บความรู้สึกของตัวเองไว้ในซอกลึกของหัวใจ ...อนิลทิตา <> สิ่งที่เขาเก็บงำไม่ใช่แค่หัวใจตัวเอง แต่ยังมีความลับบางอย่างที่เขาไม่ต้องการให้แพร่งพรายออกไป แต่ท้ายที่สุด ดูเหมือนความตั้งใจของเขาจะล้มเหลวทั้งสองประการ ...ณัทธร มณฑารพ

‘เพื่อนพี่ชาย’ คือสถานะที่ปลอดภัยและมีเส้นแบ่งเขตแดนชัดเจนที่สุด แต่สำหรับ ‘พิมพาย’ เส้นแบ่งนั้นกลับพร่าเลือนลงทุกครั้งที่ ‘ไต้ฝุ่น’ เข้ามาใกล้ เขาคือพายุร้ายที่ทรงเสน่ห์ คาดเดาไม่ได้ และไม่เคยศรัทธาในความรัก จนกระทั่งความเหงาและแอลกอฮอล์ในคืนนั้น พังทลายกำแพงความถูกต้องจนหมดสิ้น เขายื่นข้อเสนอที่แสนเห็นแก่ตัวมาให้ พร้อมกับตอกย้ำความจริงที่เย็นชา “เราเป็นแค่คู่นอนนะ...ไม่มีอะไรเกินกว่านี้” เธอตอบตกลง ยอมกลืนเลือดตัวเองเพื่อแลกกับสิทธิ์ในการยืนอยู่ข้างเขาในเงามืด ยอมตีสองหน้าเป็นน้องสาวที่แสนดีของพี่ชาย และเป็นคู่นอนไร้ค่าที่ไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะหึงหวง ทนมองเขาหยิบยื่นความอ่อนโยนให้คนอื่น ขณะที่มอบความสัมพันธ์ไร้หัวใจให้เธอ โดยที่ทั้งคู่ไม่รู้เลยว่า ท่ามกลางความลับที่ถูกซ่อนเร้น พายุลูกใหญ่ที่พร้อมจะกวาดล้างทั้งความรักและมิตรภาพ กำลังก่อตัวขึ้นอย่างเงียบๆ

ความสวยของคุณหนูวิรามรเป็นที่ยอมรับของผู้พบเห็น ความเซ็กซี่ดึงดูดสายตา หนุ่มๆก็ไม่ปฏิเสธ แต่ความเย่อหยิ่งของเจ้าหล่อนนี้สิ ได้จุดความหมั่นไส้รุนแรงจากชายหนุ่มผู้หนึ่ง จนอยากมอบบทเรียนให้หล่อนได้รู้ว่า ต่อให้เป็นนางหงส์ทะนงตนสักเพียงไหน ยามถูกครอบงำด้วยไฟตัณหาราคะก็ไม่ต่างไปจากคนทั่วไป แต่ๆๆ ดูเหมือนคนคิดเด็ดปีกนางหงส์หวังให้ร่วงหล่นสู่ดินเพื่อให้บทเรียนแก่หญิงสาวจะลืมคำพังเพยที่ว่า'หมองูตายเพราะงู'หรือ 'ดาบนั้นคืนสนอง' “นับแต่นี้ไป ถ้าวิไม่อนุญาต ห้ามแตะต้องเนื้อตัววิเป็นอันขาด!” “อะไรนะ?” เสียงห้าวแทบจะฟังเป็นตะโกน “น่าจะได้ยินชัดแล้วนี่คะ” “ไม่! อย่ามาตั้งกฎบ้าๆ แบบนี้เชียว” “นี่ไม่ใช่กฎค่ะ มันคือบทลงโทษ" “นี่มันบ้าชัดๆ!” “ก็ใครล่ะทำเรื่องบ้าๆ ขึ้นก่อน” วิรามรแหวก่อนลดเสียงลงเมื่อพูดต่อเสียงเย็น “แล้วก่อนจะโมโหคนอื่นที่ตกเป็นเหยื่อ โกรธตัวเองก่อนดีมั้ยคะ” “จะลงโทษอะไรก็ทำเลยสิ ทำไมจะต้องมาจำกัดสิทธิ์เรื่องนี้ด้วย” ...อิอิ คนกำลังรักกำลังหลงเหี่ยวแห้งหัวโตก็งานนี้ อะไรที่เคยได้กินก็จะไม่ได้กิน