คนมองโลกในแง่ร้าย Novels & Stories

“ก็มีตั้งร่างจำแลง มีชีวิตเป็นนิรันดร์ อยู่ดูความเป็นไปของโลก” “เห็นความไม่เท่าเทียมของคน ความโหดร้ายป่าเถื่อน มนุษย์นะ.. น่ากลัวมากเลยใช่ไหม?” “กับบางคน โหดร้ายกว่ายมทูตอย่างพวกฉันก็มี”

“ก็ใช่นายแค่คิด แต่นายอยากจะได้มีนไว้คนเดียวใช่ไหม” “ไม่ใช่อย่างที่นายคิดเลยนะ นายน่ะมองโลกในแง่ร้ายเกินไป”สีหน้าของวินถอดสี เพราะไมคาดคิดว่านิวจะพูดออกมาเช่นนี้

ใบหน้าไม่ค่อยปรากฏรอยยิ้มให้ใครเห็นเท่าไหร่นักอันเป็นบุคลิกเฉพาะตัวกำลังยืนหันหลังควงแก้วก้านยาวที่บรรจุน้ำสีอำพันอยู่ตรงผนังกระจกบานใหญ่ที่มองเห็นทัศนียภาพภายนอกบนคอนโดสูงได้กว้างไกลสุดลูกหูลูกตา ดวงตาทอดมองไปบนเวิ้งฟ้าเบื้องหน้าอย่างไร้จุดโฟกัส หากหัวใจข

ปารียาเอ่ยถามสายตายังคงมองถนนที่เต็มไปด้วยรถหนาแน่นในช่วงค่ำ เพราะขากลับเธอต้องขับรถให้ชายหนุ่มนั่ง “ผมไม่อยากให้ทุกคนเป็นห่วง” ชานนท์เอ่ยน้ำเสียงเรียบ มองหน้าสวยด้วยความซาบซึ้ง

‘ข้าว่าตนเองมองโลกในแง่ร้ายแล้ว มันยังมิพออีกหรือ เช่นนั้น ต่อไปไม่ใช่แค่มอง แต่ตัวข้าจำต้องร้ายด้วยสินะ ถึงจะมีชีวิตรอดในสังคมเช่นนี้’ แววตาเย็นชาฉายผ่านดวงตาคู่งามอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะกลับมานิ่งสนิท แม้ภายในจะยังมิหายจากอาการตื่นกลัวกับเรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อคร ู่นี้ การเป็นคนดีใช่ว่าจะทำถูกเสมอไป แต่จะให้นิ่งดูดาย นางก็มิอาจทำได้เช่นกัน ถือว่านี่คือความเสี่ยงที่นางจะวัดดวงกับชีวิตใหม่

“บางทีคุณก็มองโลกในแง่ร้ายจนโลกทั้งโลกเป็นสีดำ บางทีก็มองว่าโลกนี้และผู้คนดีนักหนาจนน่าใจหาย” “ฉันมองโลกจริง ๆ ที่ฉันอยู่” “คุณจีรัณณ์เธอคงไม่ใช่คนที่เลวร้ายอะไร ฉันถึงคิดว่าถ้าเธอตกอยู่ในสถานการณ์แบบนี้ เธอคงจะปกป้องน้องรักเหมือนกัน”

“นิสัยไม่ดี ตอนเด็กร้ายกาจยังไง โตมาก็ยังร้ายเหมือนเดิม” ดวงตากลมตวัดมองอย่างไม่พอใจ แต่คนหน้ามึนกลับยกยิ้มมุมปากอย่างชอบใจราวกับการที่ทำเธอร้องไห้เป็นเรื่องสนุก “ฉันร้ายได้มากกว่านี้อีก ไม่เชื่อเธอก็คอยดู”

ความกังวลฉายชัด บนใบหน้ารูปแตง นัยน์ตาดอกท้อไม่เหลือร่องรอยความสดใส “อย่ามองโลกในแง่ร้ายนักสิเจ้าคะ ความจริงนายท่านมิได้เป็นคนใจหิน บ่าวเชื่อว่าสุดท้ายแล้ว นายท่านจะต้องเห็นแก่ความสุขของคุณหนูแน่เจ้าค่ะ”

“ก็จริงอย่างที่ไอ้เต็มมันพูดนะ เรื่องบางเรื่องแกก็ต้องมองข้ามไปบ้าง ชีวิตจริงของคนเรามันไม่ได้สวยงามขนาดนั้นหรอก บางคนก็ต้องเลวเพื่อให้ได้อยู่รอด อารมณ์แบบเข้าเมืองตาหลิ่วก็ต้องหลิ่วตาตาม จะเอาแต่เป็นคนดีฉันว่ามันอยู่ไม่รอดหรอก คนเรามันก็ต้องมีเลวมีดีปะปนกันไป” “…..” จบประโยค ของอ๊ะอายข้าวฟ่างก็ถอนหายใจออกมาอย่างแรง มันก็ถูกอย่างที่เพื่อนมันบอก โลกแห่งความเป็นจริงมันไม่ได้สวยหรูอะไรขนาดนั้นหรอก คนดีๆ บางคนก็ต้องเลวบ้างเหมือนกันเพื่อความอยู่รอด

"นายเอาตาไหนดูเนี่ย สวยตรงไหนก็ไม่รู้" "คนเรามักมองว่ารูปที่ดีที่สุดเป็นรูปที่แย่ที่สุด ในขณะที่คนอื่นมองว่าสวย" "...."