คนมองโลกในแง่ร้าย นิยาย & เรื่องราว

ใบหน้าไม่ค่อยปรากฏรอยยิ้มให้ใครเห็นเท่าไหร่นักอันเป็นบุคลิกเฉพาะตัวกำลังยืนหันหลังควงแก้วก้านยาวที่บรรจุน้ำสีอำพันอยู่ตรงผนังกระจกบานใหญ่ที่มองเห็นทัศนียภาพภายนอกบนคอนโดสูงได้กว้างไกลสุดลูกหูลูกตา ดวงตาทอดมองไปบนเวิ้งฟ้าเบื้องหน้าอย่างไร้จุดโฟกัส หากหัวใจข

ปารียาเอ่ยถามสายตายังคงมองถนนที่เต็มไปด้วยรถหนาแน่นในช่วงค่ำ เพราะขากลับเธอต้องขับรถให้ชายหนุ่มนั่ง “ผมไม่อยากให้ทุกคนเป็นห่วง” ชานนท์เอ่ยน้ำเสียงเรียบ มองหน้าสวยด้วยความซาบซึ้ง

ซูมั่วพูดเรียบ ๆ “เธอมองโลกในแง่ร้ายเกินไปแล้ว แมลงเม่ายังบินเข้ากองไฟเลย นับประสาอะไรกับมนุษย์ที่ไม่ได้เอาชีวิตเป็นเดิมพัน” หลีโย่วกล่าว

‘ข้าว่าตนเองมองโลกในแง่ร้ายแล้ว มันยังมิพออีกหรือ เช่นนั้น ต่อไปไม่ใช่แค่มอง แต่ตัวข้าจำต้องร้ายด้วยสินะ ถึงจะมีชีวิตรอดในสังคมเช่นนี้’ แววตาเย็นชาฉายผ่านดวงตาคู่งามอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะกลับมานิ่งสนิท แม้ภายในจะยังมิหายจากอาการตื่นกลัวกับเรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อคร ู่นี้ การเป็นคนดีใช่ว่าจะทำถูกเสมอไป แต่จะให้นิ่งดูดาย นางก็มิอาจทำได้เช่นกัน ถือว่านี่คือความเสี่ยงที่นางจะวัดดวงกับชีวิตใหม่

“บางทีคุณก็มองโลกในแง่ร้ายจนโลกทั้งโลกเป็นสีดำ บางทีก็มองว่าโลกนี้และผู้คนดีนักหนาจนน่าใจหาย” “ฉันมองโลกจริง ๆ ที่ฉันอยู่” “คุณจีรัณณ์เธอคงไม่ใช่คนที่เลวร้ายอะไร ฉันถึงคิดว่าถ้าเธอตกอยู่ในสถานการณ์แบบนี้ เธอคงจะปกป้องน้องรักเหมือนกัน”

“นิสัยไม่ดี ตอนเด็กร้ายกาจยังไง โตมาก็ยังร้ายเหมือนเดิม” ดวงตากลมตวัดมองอย่างไม่พอใจ แต่คนหน้ามึนกลับยกยิ้มมุมปากอย่างชอบใจราวกับการที่ทำเธอร้องไห้เป็นเรื่องสนุก “ฉันร้ายได้มากกว่านี้อีก ไม่เชื่อเธอก็คอยดู”

ความกังวลฉายชัด บนใบหน้ารูปแตง นัยน์ตาดอกท้อไม่เหลือร่องรอยความสดใส “อย่ามองโลกในแง่ร้ายนักสิเจ้าคะ ความจริงนายท่านมิได้เป็นคนใจหิน บ่าวเชื่อว่าสุดท้ายแล้ว นายท่านจะต้องเห็นแก่ความสุขของคุณหนูแน่เจ้าค่ะ”

“ก็จริงอย่างที่ไอ้เต็มมันพูดนะ เรื่องบางเรื่องแกก็ต้องมองข้ามไปบ้าง ชีวิตจริงของคนเรามันไม่ได้สวยงามขนาดนั้นหรอก บางคนก็ต้องเลวเพื่อให้ได้อยู่รอด อารมณ์แบบเข้าเมืองตาหลิ่วก็ต้องหลิ่วตาตาม จะเอาแต่เป็นคนดีฉันว่ามันอยู่ไม่รอดหรอก คนเรามันก็ต้องมีเลวมีดีปะปนกันไป” “…..” จบประโยค ของอ๊ะอายข้าวฟ่างก็ถอนหายใจออกมาอย่างแรง มันก็ถูกอย่างที่เพื่อนมันบอก โลกแห่งความเป็นจริงมันไม่ได้สวยหรูอะไรขนาดนั้นหรอก คนดีๆ บางคนก็ต้องเลวบ้างเหมือนกันเพื่อความอยู่รอด

"นายเอาตาไหนดูเนี่ย สวยตรงไหนก็ไม่รู้" "คนเรามักมองว่ารูปที่ดีที่สุดเป็นรูปที่แย่ที่สุด ในขณะที่คนอื่นมองว่าสวย" "...."

“ไม่สงสัย แต่ผมไม่เข้าใจในตัวมีนเลยต่างหาก ถ้ามีนฆ่าแค่สองคนนั้น ผมยังเข้าใจได้ แต่นี่มีนมองโลกในแง่ร้ายเกินไปนะ มันไม่มีใครคิดอย่างนั้นหรอก” “ไม่ต้องมาสั่งสอนฉัน”เธอตวาดเพื่อตัดบทพร้อมกับน้ำตาที่พรั่งพรูออกมาแบบหยุดไม่ได้ เล็บจิกลงที่โซฟาเพื่อระบายความหงุดหงิดที่ตัวเอง ร้องไห้ออกมาแบบไร้สาเหตุ คนที่มองโลกในแง่ร้ายคือเขา เขาที่ไม่ยอมเข้าใจเธอ“เป็นคนดีมากเหรอ ถึงมาสั่งสอนคนอื่นอ่ะ”