มาเฟีย

ธิเบศร์ หรือ เฮียธิเบศร์ เจ้าของโกดังเหล้าที่ใหญ่ที่สุดในไทย แล้วก็โกดังอื่นๆ อีกมากมายมีทั้งถูกกฎหมายและไม่ถูกกฎหมาย เขาอายุ30ปี เป็นผู้ชายที่รักสนุกไม่คิดจะสร้างครอบครัวกับใคร ไม่คิดที่จะมีเมียเลยด้วยซ้ำ เพราะปมทางครอบครัวทำให้เขาเกียดการใช้ชีวิตกับผู้หญิงเป็นที่สุด แต่ต่อให้เกียดยังไง เขาก็หนีไม่พ้นผู้หญิงอยู่ดี ตกม้าตายเพราะน้องสาวของเพื่อนตัวเองอยู่ดี “แค่เฮียทำดีด้วยแค่นี้ ก็ยอมให้เอาแล้วเหรอ?”

"นายเอาฉันไปเดิมพันเหรอ" "ใช่ ฉันไม่คิดว่าจะแพ้มัน" "นายมันบ้า เคยแคร์ฉันบ้างไหม" "ฉันขอโทษ" ตึก ตึก ตึก เสียงฝีเท้าก้าวเดินเข้ามาอย่างมั่นคงและมุ่งตรงมาที่บุคคลสองคนที่ยืนโต้เถียงกันอยู่โดยไม่ได้ทันสังเกตว่าเขาเดินเข้ามาใกล้ "เธอไปไหนไม่ได้แล้ว ตอนนี้เธอเป็นของฉัน" เสียงทุ้มต่ำติดดุเอ่ยบอกหญิงสาว

ถ้าอยากมาอยู่ในความปกครองของเขา..ก็ต้องทำตามกฎอย่างเคร่งครัด ไม่อย่างนั้น เขาจะไม่ปล่อยให้ผู้หญิงพวกนั้นมีความสุขอีกต่อไป กฎที่ว่านั่นก็คือ..ห้ามหึง ห้ามหวง ห้ามเถียง และห้ามท้อง !! ถ้ารับกฎของเขาได้ เขาก็จะรับไว้ในความปกครอง แต่ไม่ได้หมายความว่า พวกเธอจะมีสิทธิ์เป็นแฟนของเขานะ พวกเธอเป็นได้แค่ของเล่นชั่วคราวเท่านั้นเอง แน่นอนว่า...เขาเป็นคนเบื่อง่าย ไม่เคยเลี้ยงดูผู้หญิงคนไหนเกินหนึ่งเดือนด้วยซ้ำ !

"ฉันยัดเยียดให้เธอมาทำงานด้วย ไม่ใช่เพราะแค่ต้องการลูกน้องเพิ่มหรอกนะ ลูกน้องฉันมีเยอะแล้วแต่ส่วนใหญ่เป็นผู้ชาย พอเธอเข้ามาเธอเลยต้องพิเศษกว่าคนอื่นฉันจะให้เธออยู่ในตำแหน่งลูกน้องที่พ่วงท้ายมาด้วยตำแหน่งผู้หญิงของฉัน ในเวลางานเธอก็ต้องทำตามคำสั่งฉัน นอกเวลางานเธอก็ต้องปรนเปรอฉันบนเตียงด้วยเข้าใจไหม" พายุ ประธานบริษัทหนุ่มวัย33ปี  ผู้สานต่อธุรกิจของผู้เป็นพ่อไว้แค่บังหน้า  เก่งรอบด้าน เคร่งขรึม    ภายใต้หน้าที่หล่อเหลาเขาแฝงไปด้วยความโหดร้ายเพราะเขาเป็นมาเฟีย บีลีฟ นักศึกษาฝึกงานสาววัย22ปี  ไม่ยอมคน เป็นที่หมายปองของเพศตรงข้าม   เฟรนลี่ขี้เล่น มั่นใจในตัวเอง เก่งรอบด้าน 🌪📌บีลีฟหญิงสาวเจ้าเสน่ห์ที่หลงไปอ่อยคนอย่างพายุทำให้เธอต้องจำใจยอมมีสัมพันธ์กับเขา ก่อนที่เธอจะกลับมาเจอกับพายุในฐานะหัวหน้างาน ที่จะทำให้การฝึกงานตลอดสี่เดือนของเธอเป็นนรก🖊

“หมอไฮน์” หมอหนุ่มไฟแรง สุภาพ อ่อนโยน เฉพราะบางคน เฉพาะบางเวลา เมื่ออยู่ในชุดกราวน์ หมอไฮน์คือแพทย์หนุ่มมากฝีมือในขณะที่อายุยังน้อย แต่เมื่อไหร่ที่อยู่นอกชุดกราวน์ หมอไฮน์คือ “เสือ” เมื่อตัวตนที่แสนน่ากลัวต้องปิดซ่อนเอาไว้ แม้ใจจะรักแต่กลับต้องผลักเธอออกจากชีวิต นั่นคือสิ่งที่เขาทำพลาด

ซูหลิง แฝงตัวเข้าไปในคาสิโนเพื่อล้วงข้อมูลทำลายตระกูล หลงเฟย มาเฟียผู้เหี้ยมโหดที่เป็นต้นเหตุการล่มสลายของครอบครัวเธอ แต่แผนล่มเมื่อเธอถูกจับได้ และตกเป็น "ของเขา" ด้วยการประมูลร่างกาย เขาไม่ได้เพียงแค่กักขังเธอไว้ใน "กรงทอง" ที่หรูหรา แต่ยังทรมานเธอด้วยสัมผัสที่ทั้งดิบเถื่อนและเร่าร้อน แม้จะพยายามดิ้นรนและหาทางหนี แต่ซูหลิงกลับถูกหลงเฟยจับได้ทุกครั้ง เพราะเขาบงการทุกอย่างอยู่เบื้องหลัง ในขณะที่ความแค้นเริ่มพร่าเลือน ซูหลิงกลับต้องเผชิญกับความสับสนในใจเมื่อร่างกายของเธอเริ่มโหยหาสัมผัสของเขา แต่แล้วความจริงก็ถูกเปิดเผย หลงเฟยเผยว่าศัตรูที่แท้จริงคือตระกูลเว่ยที่ต้องการใช้เธอเป็นเครื่องมือ ซูหลิงตัดสินใจร่วมมือกับหลงเฟยเพื่อทวงคืนความยุติธรรมให้ครอบครัว และในสงครามสุดท้าย หลงเฟยก็ยอมทิ้งอำนาจที่เขาสร้างมาทั้งชีวิตเพื่อปกป้องเธอ ความรักที่เริ่มต้นจากความแค้นและความมืดมิด กลายเป็นบทสรุปที่ร้อนแรง เมื่อทั้งสองได้เริ่มต้นชีวิตใหม่ที่เรียบง่าย โดยที่หลงเฟยยังคงมีอำนาจที่ซ่อนอยู่เพื่อปกป้องพวกเขา และใช้ชีวิตร่วมกันในนามของความรัก

“คุณเสือคะ มันเป็นเรื่องเข้าใจผิดนะคะ เนตรกับคุณเมธเราไม่ได้มีอะไรกัน มันเป็นแค่เรื่องบังเอิญเท่านั้นค่ะ” เนตรแพรปรับโทนเสียงข่มความโกรธที่เขาดูถูกเธอ พยายามเอาน้ำเย็นเข้าลูบ “เธอคิดว่าฉันจะเชื่อผู้หญิงร่านร้อนอย่างเธอเหรอเนตรแพร” เขาเดินมาหาหญิงสาวที่ยืนอยู่หน้าโต๊ะทำงานของเขา พูดแล้วชี้นิ้วจิ้มเข้าที่หน้าผากมนออกแรงผลักเพียงนิดเดียวศีรษะทุยก็เอียงเอนจนทรงตัวไม่อยู่ “พี่เสือคะ ฟางมารับไปทานข้าวกลางวันค่ะ” อยู่ ๆ เฟยเฟิ่งก็เปิดประตูเข้ามา ทำให้ทั้งศรุตและเนตรแพรหันไปทางต้นเสียงอย่างรวดเร็ว ส่วนคนที่เข้ามาไม่ดูเวลาตกใจเล็กน้อย ดูเหมือนว่าสองคนในห้องกำลังมีปากเสียงกันอย่างไรอย่างนั้น “น้องฟางมาแล้วเหรอครับ รอพี่แป๊บหนึ่งนะ” ศรุตบอกผู้มาใหม่ด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน แล้วหันมาตวาดใส่คนตัวเล็กเสียงแข็ง “ส่วนข้าวเที่ยงที่เธอเอามา ฉันไม่กินเอากลับไป พร้อมกับร่างกายเน่า ๆ ของเธอซะ” “คุณเสือคะ เนตรมีเรื่องสำคัญอยากจะบอกคุณเสือค่ะ” เนตรแพรตัดสินใจที่จะบอกเรื่องสำคัญให้ศรุตได้รับรู้ มันคือเรื่องที่น่ายินดีสำหรับเธอ แต่ไม่รู้ว่าชายหนุ่มตรงหน้าจะยินดีกับสิ่งที่เธอจะพูดหรือไม่

ครอบครัว นอ.ล่มลลาย นอ.จึงดิ้นรนหางานทำซ้ำร้ายพ่อของเธอก็กำลังป่วยต้องการค่ารักษา นอ.จึงยอมมาเป็นเด็กชงเหล้าจนกระทั่งเจอ พอ. พอ.เห็นว่า นอ.สวยเลยเสนอบางอย่างให้เธอเพื่อแลกเงิน นอ.ที่กำลังเดือดร้อนเธอไม่มีทางเลือกจึงยอมรับข้อเสนอนั้น แม้ว่าจะเป็นเพียงของเล่นของ พอ.ก็ตาม

เธอถูกเก็บมาเลี้ยงในตระกูลใหญ่ แต่ดันได้รับมรดกก้อนโต และในพินัยกรรมของคุณปู่ดันบอกให้เธอแต่งงานกับทายาทของตระกูล ส่วนเขายอมแต่งเพราะผลประโยชน์ แต่ไร้ความซึ่งความรัก “เธอคิดว่าฉันอยากได้เธอจนตัวสั่นอยู่ละสิ จะบอกอะไรให้ แม้แต่ตัวเธอฉันยังต้องฝืนจับ นับประสาอะไรกับเรื่องนั้น ฉันขยะแขยงเธอ”

ภัคพงศ์ไม่เคยรู้สึกหัวเสียเท่านี้มาก่อน ทันทีเมื่อเขาตื่นขึ้นมาแล้วพบว่าผู้หญิงที่เขาตั้งใจ'ตก'มาจากคลับเมื่อคืนนั้นหายไปหลังจากเขาและเธอผ่านค่ำคืนอันแสนร้อนแรงมาหมาด ๆ คาสโนว่าฆ่าไม่ตาย กลับถูกผู้หญิงชิ่งหนี แบบนี้ไม่ต่างอะไรกับการถูกฟันแล้วทิ้งชัด ๆ 'โรสริน อย่านึกว่าคุณจะหนีผมพ้น'

'เหวินชาง' หรือ ชาง ที่มีชื่อให้เธอเรียกเขาได้แค่เพียงพยางค์เดียว 'ชาง' ผู้ชายแปลกหน้าที่แพทย์สาววริญญาคิดว่าเขาเป็นโจรปล้นธนาคาร และได้ช่วยชีวิตเขาไว้ แล้วเผลอใจยอมมีอะไรกับเขา จนทำให้คุณหมอสาวตั้งครรภ์ ก่อนจะกลับมาแล้วพบว่าชางได้หายตัวไปด้วยเหตุผลอะไรก็ช่าง แต่เขาก็ได้สร้างตราบาปไว้ให้กับเธอ จนกระทั่งทั้งสองคนได้กลับมาพบกันอีกครั้ง ที่ต่างสถานะและกลายเป็นศัตรูที่อยู่คนละฝั่ง หนำซ้ำวริญญายังเข้าใจว่าชางเป็นคนสั่งฆ่าบิดาของเธอ...

“เรติกา อ๊าส์” น่ารังเกียจ! น่าขยะแขยงที่สุดเลย “ใครอนุญาตให้แกครางชื่อฉัน ไอ้ชั่ว!” เธอพยายามประคองเสียงตัวเองไม่ให้สั่น ความรุนแรงที่เขามอบให้นั้นไม่สามารถทำให้คนถูกกระทำอย่างเธอส่งเสียงร้องครวญครางออกมา แม้แต่น้ำตาแค่หยดเดียวเขาก็ไม่สามารถรีดมันออกมาจากดวงตาของเธอได้ แต่ถึงอย่างนั้นก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าเธอเองก็เจ็บปวดทรมานแทบขาดใจ เหมือนร่างกายจะแตกเป็นเสี่ยงๆ “หึหึ” มันส่งเสียงหัวเราะในลำคอเย้ยหยันเธออีกแล้ว โคตรเกลียดมันเลย “ถ้าเธอส่งเสียงร้องครวญครางออกมาบ้าง ฉันอาจเมตตาเธอก็ได้นะ”

“เธอเป็นใครถึงคิดจะมาขายตัวให้ฉัน!? ฉันไม่ชอบกินของเก่า ของมือสอง หรือของที่ถูกใช้งานมาแล้วหรอกนะ มันสกปรก!!”

"เมื่อไหร่จะหยุดอ่อยพี่สักที หนูก็รู้ว่าพี่ไม่ชอบเด็ก" "ปากบอกไม่ชอบเด็ก...แต่กระแทกจี้เต็มแรงเลยนะคะพี่หมอ"

ลดา เด็กสาววัยสิบแปดปี ถูกผู้เป็นยายส่งตัวให้กับมาดามตามข้อตกลงโดยไม่ล่วงรู้เลยว่า หลานสาวกำลังจะถูกนำไปประมูลเป็นนางบำเรอให้กับพวกเศรษฐีกระเป๋าหนักได้เชยชม หากแต่ ไม่รู้เพราะความบังเอิญหรือโชคชะตานำพา... หญิงสาวได้พบกับคาลิกซ์ มาเฟียผู้ทรงอิทธิพลวัยสามสิบแปดปีที่เป็นคนประมูลเธอไปด้วยมูลค่ามากถึงแปดหลักพร้อมข้อตกลงที่ว่า... เมื่อเธออายุครบยี่สิบปีจะต้องมอบความบริสุทธิ์ให้แก่เขาและพร้อมขึ้นเตียงตลอดเวลาโดยปราศจากข้อแม้ใด ๆ ทั้งสิ้น!

Love me harder 7 ปีที่เขาหายไปโดยไม่บอกกล่าวเธอสักคำ และวันนั้นยังเป็นวันที่เธอสูญเสียมากที่สุดในชีวิตอีกด้วย ‘บอกแอลเถอะนะ ว่าครอบครัวพี่ไม่ได้ทำ บอกมา…’ ข้อความสุดท้ายที่เด็กสาวอายุ 18 ส่งหาเพื่อนพี่ชายคนนั้น ก่อนที่เธอกับเขาจะจากกันไปโดยไร้ซึ่งคำพูดหรือคำอธิบายใดๆ แต่ในวันนี้เขากลับมาปรากฏตัวอยู่ตรงหน้าและยังทำตัววุ่นวายเป็นเจ้าข้าวเจ้าของเธอ ราวกับเรื่องเธอกับเขาไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น “คุณหายไปจากชีวิตแอลนานแล้วค่ะ ตั้งแต่วันนั้น…” “งั้นเหรอ ถ้าอย่างนั้นก็เงยหน้าขึ้นมามองพี่ เดี๋ยวนี้!” สองสายตาสบประสานและฟาดฟันกันอย่างไม่ยอม แต่หารู้ไม่ว่าข้างในใจของทั้งสองคนนั้นกลับสั่นไหวอย่างบ้าคลั่ง…

กฏของการเป็นเมียมาเฟียคือห้ามรัก กฏของการแอบรักสามีคือต้องเจียมตัว “ทนได้ก็ทน ทนไม่ได้เธอก็ไปซะ”

ลีโอ ลีโอเนล โอลิเวอร์ อายุ21ปี ลูกเสี้ยวเยอรมันจีน เขาเป็นทายาทมาเฟียที่ทรงอิทธิพลที่สุดในมาเก๊าและฮ่องกง แต่กลับต้องมาเรียนในเมืองไทยเพราะถูกคนของศัตรูปองร้าย เขาจึงต้องปิดบังตัวตนที่แท้จริงไว้ ตอนกลางวันเขาจะทำตัวเป็นเด็กเนิร์ดอยู่ในมหาลัยเพื่อไม่ให้มีใครสนใจ แต่พอกลางคืนเขาก็กลายเป็นเสือที่จ้องขย้ำเหยื่อ แต่ยัยร้อยศพคิดอยากจะลองดีนัก เขาก็จะสนองให้ แพร นลิน ศรีสมบัติ อายุ 20 ปี ลูกสาวเจ้าโรงแรมในเมืองพัทยา เธอเป็นนักศึกษาปี2 เธอพบกับฝรั่งหน้าหล่อที่ย้ายมาเรียนกะทันหัน แต่นายนั่นกับไม่ยอมสนใจเธอเหมือนผู้ชายคนอื่นเธอจึงต้องงัดสาระพัดวิธีที่จะทำให้เขามาสยบแทบเท้าเธอให้ได้ แต่แล้วสิ่งที่เขาฝากไว้คือทายาทตัวน้อยๆต่างหาก

ลูส & แอนนี่ “อยากจะฟาด อยากจะตบอีกมั้ย เชิญเลย ตามสบาย ตามที่ต้องการและพอใจ...ผมให้คุณก่อนเลยแอนนี่ แต่หลังจากนั้นเป็นเวลาของผมที่จะเรียกร้องเอาจากคุณบ้าง...” อนาสตาเซียเม้มปากแน่น เพี๊ยะ! เพี๊ยะ! เพี๊ยะ! เพี๊ยะ! อยากท้าทายเธอดีนัก ก็จัดให้ตามคำขอนั้น สี่ครั้งติดต่อกัน ถึงจะไม่แรงมาก แต่ก็ทำให้ใบหน้าที่ซีดเซียวของลูสแดงก่ำได้อย่างน่าดูชมเลย “พอแล้วใช่มั้ย? คราวนี้ถึงทีผมแล้วนะ”

“ฉันเจ็บ อึก! ไม่ไหวแล้ว” “ไม่ไหวก็ต้องไหว ไหนบอกจะตามใจฉัน ทำไมแค่นี้ยอมแพ้แล้วล่ะ” “อึก! ก็ฉันไม่คิดว่านายจะรุนแรงขนาดนี้” “เป็นผู้หญิงของฉันอย่าร้องไห้เพราะเรื่องแค่นี้ อมเข้าไปซะ” ในขณะที่พูดแดเนียลก็ยัดความใหญ่โตเข้าปากคาริสา จับศีรษะเธอให้กดเข้ามาครอบครองท่อนเอ็นรักแต่ความใหญ่โตทำให้มันเข้าไปในปากของเธอได้เพียงครึ่งเดียว “อ๊อก!อ๊อก!” คาริสายอมสนองความต้องการของเขาแต่โดยดี “ดี ๆ นะ ฉันเคยสอนเธอแล้ว”