โรแมนติก

เธออยากจะเขียนฉากเลิฟซีนฟินๆแต่เธอยังไม่มีประสบการณ์ ต้องหาแฟนให้ได้ แต่ดันไปถูกใจกับประธานที่ภายนอก ดูเป็นผู้ใหญ่น่าเชื่อถือ แต่จริงๆแล้วเป็นพวกบ้ากาม ปากหมา แทนที่จะมาเป็นผัว กลายมาเป็นคู่กัดซะงั้น

ความรักบนความแตกต่าง ระหว่างลูกชาย ‘มหาเศรษฐี’ กับลูกสาว ‘คนรับใช้’ ถึงแม้จะเลิกรากันไป แต่พวกเขาหลีกหนีกันไม่พ้น เพราะพวกเขาได้ฝากหัวใจไว้กับอีกคนเมื่อ 9 ปีก่อน พวกเขาจึงกลับมารักกันอีกครั้งในวันที่เติบโต แต่เพราะชาติกำเนิดของ ‘พิยดา’ ต้อยต่ำ จะวันนี้ หรือวันไหน ‘ความรัก’ จึงเป็นได้แค่ ‘ความลับ’ และนับถอยหลังรอวันเลิกรา

จะหาใครซวยไปมากกว่ากรองขวัญคงไม่มี ถูกผู้ชายเทไปหาสาวอื่นไม่พอ ยังเผลอปีนขึ้นเตียงให้อาหนุ่มสุดหล่อของเพื่อนรักถอนขนต้มลวกทั้งคืน! แค่เสียงสะอื้นครั้งเดียว ภวัตก็พลิกตัวมาถามในความมืด "เป็นอะไร" "ลูกเป็ด...นอนไม่หลับ" "แล้วพี่ต้องทำยังไง" คนใจไม่ดีลุกขึ้นมาร้องไห้โฮยอมรับชะตากรรม "ลูกเป็ดอยากกอดอาวัต...ไม่...ฮึก...ไม่ใช่เสื้อตัวนี้อ่ะ...ฮืออ..." "ไหนบอกว่าไม่ชอบนอนกอดพี่" เขาไม่ยอมโอ๋แล้ว เผียะ! "อย่ามาล้อนะ เค้าไม่อยากกอด แต่เค้านอนไม่หลับ ถ้าไม่ได้กอดอาวัตนี่" "แล้วทำไมไม่อยากกอด เราเป็นผัวเมียกัน มากกว่ากอดก็เคยทำมาแล้ว อยากทำอะไรพี่ก็ทำสิ จะกอด จะหอม หรือจะทำอะไรก็ได้ ตอนนี้พี่เป็นของลูกเป็ดโดยชอบธรรมแล้ว" ผู้ชายตรงหน้าบอกพร้อมกับอ้าแขนออกรอด้วยสีหน้าอบอุ่น กรองขวัญไม่อยากกอด ไม่อยากกอดเขาเลยจริงๆ "...ก็แค่นี้" ไม่ต้องบอกใช่ไหม ว่าเกิดอะไรขึ้น รอยยิ้มหวานๆ ผุดขึ้นมาบนใบหน้าสวยของคนซุกอยู่ในอ้อมกอดอุ่นจัดของสามี

“เมื่อคืนอาจารย์ก็นอนกับมาร์ไปหลายครั้งแล้ว” “เมื่อคืนก็ส่วนเมื่อคืน ตอนนี้ก็ส่วนของตอนนี้ น้องลิตาหนีออกจากบ้านใช่ไหม เหตุผลที่คุณแจ่มตามเธอกลับบ้าน” “อาจารย์แอบใช้มือถือมาร์เหรอคะ” “แล้วจะทำไม ไม่อยากแต่ง ทำไมไม่บอกดีๆ ฉันจะได้เลิกจัดงานให้สิ้นเปลืองเงิน แล้วเปลี่ยนเป็นส่งทนายมาฟ้องร้องเรียกเงินยี่สิบล้านคืน คิดค่าเสียเวลาเป็นอะไรดี ขอเธอจากพ่อเลี้ยงมานอนกกสักสองปีแทนดอกเบี้ยดีไหม พ่อเลี้ยงน่าจะเต็มใจ เพราะแต่ไหนแต่ไรเขาก็เกลียดเธอ” “มาร์ไปเกี่ยวอะไรด้วย ใครติดหนี้ก็ไปทวงกับคนนั้นสิ ไปฉุดเธอมาขังไว้ที่นี่ แล้วทำกับเธอ... เหมือนที่ทำกับมาร์ อาจารย์จะได้ครางชื่อถูกคนสักที” “ไม่ได้หรอก กับน้องลิตาฉันต้องถนอม แต่กับเธอไม่จำเป็น” แทนคุณผละออกจากมาลินีไปหยิบเงินสองพันมายัดใส่มือเธอ “เก็บไว้ใช้ ถ้าว่าง่าย เอาเสร็จฉันจะให้เพิ่ม” “อาจารย์ดูถูกมาร์” “ฉันไม่เคยดูเธอผิดหรอกนะมาร์”

เธอได้เขามาเป็นสามีโดยไม่ตั้งใจ แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็พยายามจะเป็นเมียที่ดี แม้ว่าเขาจะร้ายจนเหลือรับก็เถอะ...หมอกสู้!!

"หน้าที่ของฉันคือเป็นแม่เจย์เดนแล้วก็เจนนี่ค่ะ นอกจากนี้ก็ไม่ใช่ความรับผิดชอบของฉันแล้ว" "แล้วหน้าที่เมียล่ะ ไม่คิดจะรับผิดชอบหน่อยงั้นหรอ"

วันไนท์สแตนคืนเดียว ผ่านไปเก้าเดือนได้ลูกสาวหนึ่งคนมาอุ้มแบบงงๆ 'ภารนัย' แทบจะยกเท้าขึ้นมาก่ายหน้าผาก แม่ของลูกยังเรียนมหาวิทยาลัยอยู่เลย เห็นแก่ที่หล่อนเพิ่งเสียแม่ และมีแววจะต้องลาออกหลังตั้งท้อง สวมบท Sugar Daddy สายเปย์ ส่งเด็กเรียนหนังสือ ให้เงิน และสัญญาจะให้บ้าน เงื่อนไข… ต้องเป็นเด็กดีของเขาคนเดียว เรียนให้จบ เลี้ยงลูกให้ดี และอย่าขาดเรื่องบนเตียง 'หนูพริกหวาน' วัยสองขวบครึ่ง นับวันยิ่งน่ารัก กลายเป็นยอดดวงใจของคุณพ่อ สามเดือนสุดท้ายก่อนจบการศึกษา ‘ธารธารา’ วางแผนชีวิตเตรียมติดปีกโบยบินออกจากสถานะเด็กเลี้ยง ถอยออกจากชีวิต ให้เขาไปแต่งงานกับคู่หมั้นสาวสวยที่เพิ่งกลับมาจากต่างประเทศ อยู่กับเขามาหลายปี ถึงเวลาต้องไป หัวใจมันหวิวๆ ไม่อยากยอมรับว่าตกหลุมรักเขาเต็มหัวใจ แต่ธารธาราก็รักเขาไปแล้วจนถอนตัวไม่ขึ้น น่าสงสารพริกหวานน้อยของคุณแม่ วัยกำลังน่ารักกลับต้องกำพร้าพ่อ

เมื่อนำเมื่อนำชาสาวน้อยที่เวอร์จิ้นแต่เป็นคนขี้อ่อยดันมาเสียตัวให้กับหนุ่มวิศวะผู้ที่ขึ้นชื่อความกวนเรื่องยังไม่จบแค่นั้นเมื่อพ่อเลี้ยงของน้ำชายังจ้องจะจับเธอทำเมียทุกครั้งที่มีโอกาส

พลาดพลั้งเพียงคืนเดียว รับผิดชอบไปตลอดชีวิต แต่เพราะคนหนึ่งคือ 'ความรัก' ส่วนอีกคนเป็นเพียง 'ความรับผิดชอบ' เขาจึงลำบากใจ “ลืมเรื่องเมื่อคืนซะ แล้วเอาเงินพวกนี้ไปซื้อยาคุมฉุกเฉินมากิน อย่าคิดปล่อยท้องจับฉันเชียว! กลับถึงกรุงเทพฉันจะให้เงินเพิ่มอีก!” ดวงหน้าสวยแดงช้ำไปหมด ตามร่างกายก็มีรอยจ้ำสีแดงเต็มไปหมด บ่งบอกว่าเมื่อคืนเขากระทำโดยไม่ยั้งมือเลยแม้แต่น้อย นัยน์ตาคู่อ่อนล้าทอดยาวมองเศษเงินที่เขาโปรยมาให้ ร้องไห้ปานจะขาดใจ ถูกข่มขืนไม่พอ กลับต้องถูกเขารังเกียจและจงใจใช้เงินฟาดหัว คนใจร้าย… หญิงสาวร้องไห้จนแทบไม่มีน้ำตา “หูหนวกหรือไง ถ้าเข้าใจก็ขานรับสิ! ขอบอกไว้เลยนะถ้าเธอคิดจะจับฉัน ฉันจะไม่ทน ลูกที่เกิดจากผู้หญิงไร้ชาติตระกูลแบบเธอ ฉันไม่มีวันยอมรับหรอก เพราะฉะนั้นอย่าคิดสร้างปัญหาให้ฉันเชียว เข้าใจไหม!”

ยึดถือคำมั่นสัญญา เฝ้ารอคอยเขากลับมา แต่...ความรักที่ให้กลับได้เป็นความเจ็บปวดชอกช้ำกลับมา เธอจึงต้องตัดสินใจ... “ไม่นึกว่าเธอจะยังมีหน้ามาหาฉันอีกเมษา เสร็จธุระแล้วก็รีบไปซิ จะมัวรีรออะไรอยู่อีก รู้ก็รู้อยู่ว่าคนไม่รัก ยังจะตามตื้ออยู่ได้ ไม่รู้เมื่อไหร่จะไปให้พ้นๆ หน้าซะที” เบนนิโต้กัดฟันพูด เพราะต้องการให้เมษาตัดใจจากเขาซะที ถ้าเป็นอยู่อย่างนี้ คนที่เจ็บปวดก็คือตัวเมษาเองนั่นแหละ แต่ทำไมพอคิดทำอย่างนี้...เขาถึงรู้สึกปวดใจอย่างบอกไม่ถูก มันเหมือนถูกควักหัวใจออกจากร่างเลย “ดิฉันทราบแล้วค่ะคุณเบนนิโต้ ดิฉันทราบว่าคุณไม่ต้องการที่จะเห็นหน้าหรือพูดจาเสวนากับดิฉัน ตัวดิฉันเองก็ไม่ได้คิดอยากจะมาที่นี่เหมือนกัน ถ้าไม่ติดว่าจะต้องเอาความทรงจำที่มี...ความรักที่เคยใช้หล่อเลี้ยงหัวใจนำมาคือคุณและรับเอาความรักและหัวใจของตัวเองคืนกลับมา เพื่อจะได้รักตัวเองให้มากกว่ารักคนอื่น! เสียที” เธอไม่ได้ย้ำให้เขารู้ แต่ย้ำกับใจตัวเอง นับจากนี้ไป ควรรักตัวเองให้มาก ไม่ควรหลงละเมอเพ้อพกไปกับคำลมลวงและความรักจอมปลอมที่เขาเคยมอบให้ไว้

"พีร์…" เธอพูดแผ่ว "รู้ไหม…เอื้อไม่เคยกลัวการถูกทิ้ง" เขามองเธอเช็ดน้ำตาด้วยหลังมือ "เอื้อกลัวอย่างเดียว กลัวการ ‘รอ’ ที่ทำให้ไม่เหลืออะไรเลย" "แต่เอื้อไม่โทษพีร์หรอก" เธอพูด "เพราะคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าเอื้อ…ไม่ใช่คนที่เอื้อรักแล้ว" ประโยคนั้นทำให้พีร์สะอึก เหมือนโดนตบเบา ๆ ด้วยความจริง **************** พิชญะหยุดเดินเหมือนโลกทั้งใบหยุดพร้อมเขา ในวินาทีนั้น ภาพหนึ่งผุดขึ้นมาในหัวเขาอย่างแรง ไม่ใช่แค่แวบเดียวเหมือนทุกครั้งแต่มาเป็น "ฉาก" เหมือนภาพยนตร์ แสงโคมปีแรกที่เขากับเธอรักกัน เสียงหัวเราะของเธอที่ดังใกล้หู มือของเขาที่จับมือเธอไว้แน่น เธอหันมายิ้มแล้วพูดอะไรบางอย่างที่เขาไม่ได้ยินคำ แต่เขาจำความรู้สึกได้ชัดเจน ภาพตัดไปอีกฉากเหมือนทีเซอร์ เขาเห็นตัวเองยืนอธิษฐานโคมกับเธอ เห็นนิ้วของเธอแตะกระดาษเบาๆ เห็นสายตาที่เธอมองเขาสายตาที่เชื่อมั่นในตัวเขาอย่างไม่ลังเล หัวสมองเขาชา และตามมาด้วยร่างกายที่ชาไปทั้งตัว เหมือนมีใครผลักเขากลับเข้าไปในอดีต ในกล่องความทรงจำที่ปิดตายไว้กำลังพยายามเปิดประตูออกมาเอง

..ถิงถิง..เด็กสาวชาวไทยที่ในวันแรกที่เธอลืมตาดูโลก เธอต้องเผชิญกับชะตากรรมของการถูกทอดทิ้ง แม่ของเธอแต่งงานใหม่กับมหาเศรษฐีชาวจีน และพ่อของเธอเสียชีวิต ต่อมาเมื่อเธออายุได้สองขวบ เธอตามคุณยายเดินทางไปประเทศจีนและเข้าไปอยู่ในตระกูลเจียง เธอคิดว่าที่นี่จะเป็นที่ที่ทำให้ชีวิตของเธอมีความสงบสุข แต่เธอคาดไม่ถึงว่าที่นี่จะผลักเธอให้จมดิ่งลงไปในหุบเหว ..เธอ..เกลียดตระกูลเจียง จนถึงขั้นทำทุกอย่างได้เพื่อลากทุกคนในตระกูลเจียงลงนรก .. โชคชะตายังคงทำให้ชีวิตของเธอปั่นป่วนไม่หยุดเมื่อแม่ที่ทอดทิ้งเธอไป มารับเธอไปอยู่ด้วยในคฤหาสน์หลังงามตระกูลเฟย ท่ามกลางความเกลียดชังของพ่อเลี้ยงและน้องสาวต่างพ่อของเธอ... ..เขา..เด็กชายที่คอยปกป้องเธอ..สนับสนุนเธอ..ผู้เป็นดั่งดวงอาทิตย์ที่ให้ความอบอุ่นในหัวใจกับเธอ...เป็นดั่งดวงดาวที่คอยจุดประกายให้เธอมีกำลังใจ..สุดปลายสายรุ้งของชีวิตถิงถิงจะเป็นเช่นไร ติดตามหาคำตอบได้เลยค่ะ 

ธรรมชาติของมนุษย์มักจะโหยหาบางอย่างในช่วงเวลาที่เอากลับคืนมาไม่ได้ ไม่อยากยอมรับว่าเขากำลังเป็นอย่างนั้น ‘ปรเมศวร์’ ศัลยแพทย์หนุ่มอนาคตไกล ทายาทผู้มีสิทธิ์สืบทอดโรงพยาบาลเอกชน ชื่อเสียง หน้าตา การงาน ฐานะ ดึงดูดผู้หญิงเข้ามาในชีวิต แต่เขากลับพลาดทำผู้หญิงท้องขณะที่เธอยังเรียนชั้นมัธยมปลาย ‘ญาตาวี’ เด็กสาวบ้านแตก ใจแตก ถูกสังคมกดดันให้ลาออกจากโรงเรียนมาเลี้ยงลูกตามลำพัง โดยมีครอบครัวสามีช่วยเหลือการเงิน พวกเขาทำไปเพื่อรักษาชื่อเสียงวงศ์ตระกูลไม่มีใครรักญาตาวี หลายปีผ่านไป เด็กสาวอ่อนแอเติบโตเป็นหญิงสาวเข้มแข็ง เก่งกล้าพอจะดูแลตัวเองและลูกสาวได้ จึงคืนอิสระให้เขาและพาลูกย้ายออกไป แต่หนึ่งสิ่งที่ญาตาวีไม่ได้บอกให้ปรเมศวร์รู้ คือเธอตั้งท้องลูกอีกคน

“เจ็บ...” “เจ็บก็ต้องทน ถ้าเธอร้องสักแอะ ฉันจะชวนพวกมันมาเล่นสนุกกับตัวเธอ!” เมื่อเมียรักกับลูกน้องคนสนิทลักลอบเล่นชู้จนตั้งท้อง ทางเดียวที่ ‘นายหัวอัครา’ จะหยิบยื่นให้พวกมันคือความตาย! ‘มุกตาภา’ ลูกสาวชายชู้ กลายเป็นเป้านิ่งให้อัคราหมายหัว เขากักขังหน่วงเหนี่ยวหล่อนทั้งกายและใจ ไม่ปล่อยมุกตาภาออกนอกสายตา ร้ายใส่สารพัดจนหัวใจบางๆ ทานทนไม่ไหว จำยอมรับบทลงโทษให้เขาได้ระบายความแค้น หัวใจมุกตาภาแทบจะแหลกสลาย เพราะถึงจะพลาดพลั้ง ‘อุ้มท้อง’ ลูกเขา แต่แค่เสี้ยวสายตาเดียวอัคราก็ไม่เคยแลมอง

เมื่อสิ่งสุดท้ายที่รินลดาพอจะให้เขาได้ อาจไม่ใช่หัวใจอีกต่อไป แต่เป็น “ชีวิต” ของเธอเอง เพราะเธอรู้ดีว่าตราบใดที่เธอยังอยู่เขาจะไม่มีวันหยุดทำร้ายตัวเองด้วยความแค้น และในคืนที่เธอยืนอยู่บนริมขอบตึก ลมแรงจนแทบหายใจไม่ออก เธอยิ้มทั้งน้ำตา ก่อนกระซิบเบา ๆ “ชีวิตนี้…ฉันขอชดใช้ให้คุณแล้วนะ”

“คันมากหรือไง หายไปเป็นชั่วโมงคงได้กันไปหลายน้ำแล้วสินะ มันให้ค่าตัวเท่าไหร่ละ น้ำละพัน สองพัน หรือสามพัน! ฉันให้ห้าพัน เอาไหม จะได้ไม่ต้องแจ้นออกนอกบ้านมาเร่ขายตัว!” “คุณภพ! พูดให้ดีๆ นะ เฟื่องไม่ได้ขายตัว!” “ถ้าไม่ได้ขายตัวแล้วสิ่งที่เธอทำตอนนี้มันเรียกว่าอะไร! เธอตอบฉันมาสิเฟื่องลดา ลูกผัวก็มีแล้วยังจะร่านอยากหาความสุขนอกบ้าน ถ้าอยากนักทำไมไม่สะกิดฉันล่ะ ฉันจะสนองให้เอาบุญ!” “เฟื่องเจ็บนะ! จะทำอะไรของคุณ” “ฮึ! ทำอะไรน่ะเหรอ ก็จะช่วยเธอให้หายเสี้ยนไง! หรือได้มาหลายยกแล้วก็เลยไม่มีอารมณ์ แต่ฉันมีนะ มีมากๆ อยากรู้รสชาติเหมือนกันว่าการเอาต่อจากผู้ชายอื่นมันฟินแค่ไหน!”