โรแมนติก

หิรัญญิการ์ สาวมาดมั่นที่ประกาศลั่นว่าไม่คิดคบเด็ก แต่กลับไปก่อวีรกรรมเด็ดจนต้องคอยหลบหน้าคู่กรณีซึ่งไม่ใช่ใครที่ไหน ทักษกร ชายหนุ่มรูปหล่อมาดเนี้ยบที่เธอไม่เคยชอบเลยสักนิด แต่ไม่รู้ว่าฟ้าแกล้งหรือใครลิขิต ให้เธอกับเขาต้องเวียนมาพบกันอยู่รำ่ไป ในขณะที่เธอคอยหลบ อีกฝ่ายกลับเร่งตามหาสาวปริศนาที่เพียงพบกันคราแรก ก็ประทับอยู่ในใจเขาไม่ลืม ไปพร้อมๆ กับแอบพึงใจมัณฑนากรสาว โดยหารู้ไม่ว่าแท้จริงแล้วเธอคือคนเดียวกัน จากที่เคยตั้งใจไว้ว่าจะไม่คบผู้หญิงอายุมากกว่า แต่มาคราวนี้ต้องยอมเปลี่ยนความตั้งใจ หลบได้หลบไปสิ ให้รู้ไปว่าเมื่อเข้ามาอยู่ในหัวใจรักของทักษกรคนนี้เเล้ว ก็ยากที่จะหนีเขาไปง่ายๆ

เส้นทางการเป็นจิตแพทย์ของ ‘แสนดี’ เธอตั้งใจเรียนเพื่อใครบางคนที่จากไป เธอหวังว่าจะช่วยรักษาจิตใจที่บอบช้ำของคนไข้ได้ และหนึ่งในคนไข้ที่เธอปฏิเสธที่จะทำการรักษามาตลอดนั่นคือ ‘หมอปืน’ อดีตนายแพทย์ หรือชายคนรักของเพื่อนสนิทผู้ล่วงลับ เขาเสียสติหลังจากที่ ‘ญะญ๋า’ จากทุกคนไปอย่างไม่มีวันหวนคืน “ฉันจะรักษาหมอปืนให้หาย แกไม่ต้องเป็นห่วงนะญะญ๋า...” (ตอนจบแบบเก่า-old ending) เตือนเพิ่มเติม!! : เรื่องนี้เป็นนิยายสะท้อนสังคม เนื้อหาบางช่วงบางตอนค่อนข้างหดหู่ใจ ชวนให้จิตตก นักอ่านท่านใดที่รู้ตัวว่าจิตใจบอบบาง อ่อนไหวง่าย แนะนำให้ข้ามเรื่องนี้ไปเลยนะครับ ด้วยรักและห่วงใย

...เธอ...ซินนี่แม่มดสาวสุดเซ็กซี่ เธอมาพร้อมภารกิจสำคัญ นั่นก็คือการตามหาเนื้อคู่ แต่เนื้อคู่ของเธอสิ ทำไมช่างซื่อบื้อเสียจริง แต่อย่างไรเสียเธอต้องทำให้เขารักให้ได้ภายในสามเดือน ไม่งั้นจะต้องถูกสาปเป็นแมวป่าตลอดชีวิต ...เขา...เอกภาพ อธิราช ดร.หนุ่ม นักวิทยาศาสตร์ผู้ชอบศึกษาค้นคว้า ชอบวิจัยและการทดลอง ใช้ชีวิตอยู่บ้านกับหลานๆ ตัวอ้วนกลมทั้งสอง ลูกชายและลูกสาวที่พี่สาวและพี่เขยที่ได้ฝากฝังเอาไว้ก่อนตาย ...แล้วการเจอกันของทั้งคู่ก็เกิดขึ้น

1.เรื่อง ชิงรักพิศวาส นางเอกอยากออกจากบ้าน โดยอาศัยพระเอกที่เป็นมาเฟียและกำลังจะเป็นคู่หมั้นน้องสาว เธอใช้กายเข้าแลก 2.เรื่อง รักครั้งใหม่ หัวใจยังคงเดิม พระเอกกับนางเอกเลิกรากันเพราะความเข้าใจผิด ผ่านมาสามปี พระเอกนางเอกกลับมาเจอกันอีกครั้ง เป็นจังหวะเหมาะที่สุด นางเอกดันเลิกกับแฟนพอดี

“เฮีย! ขึ้นมาทำไม ทำไมไม่ไปนอนที่ห้องตัวเอง” “ทีเมื่อกี้เรียกร้องจะให้นอนด้วย” “นั่นมันเมื่อก่อนนะ แต่ตอนนี้ไม่อยากให้นอน” “ใจร้าย...” เขาบ่นอุบ ซุกหน้าเข้าหาอกอวบๆ ของเมีย “เฮีย... จะมาซงมาซุกทำไมนี่” “พอได้เฮียเป็นผัวก็จะไล่ใช่ไหม เห็นเฮียเป็นของตาย” “ไม่ใช่ อัญกลัวเฮียจะลักหลับอัญ” เธอนิ่วหน้ายังเจ็บตรงหว่างขาอยู่เลย “เฮียไม่ลักหลับหรอก ชอบแบบดิ้นได้มากกว่า โอ๊ย! หยิกทำไมนี่ ยัยเด็กซาดิสม์” “ถ้าจะนอนด้วยกันก็อย่าลามกนะคะ” อัญชัญอ้าปากหาวอีก ซุกหน้าเข้าหาหมอน แต่เขาดึงศีรษะของเธอให้มาซุกหน้าเข้าหาอกกว้างของเขาแทน “ซุกตรงนี้” “เฮียไม่ใช่หมอนเสียหน่อย” เธอบ่นเสียงอู้อี้อยู่ที่อกเขา ตาปรือด้วยความง่วง ตะกายมือกับเขากอดเขาเหมือนเขาเป็นหมอนข้าง

เสน่หาเมียรัก ดีจริงนะ มีผู้ชายต่อยกัน แย่งผู้หญิงอย่างเธอ” เสียงหาเรื่องทำให้นิตยาปาดน้ำตาทิ้ง หลุดจากภวังค์ความคิด หมุนกายกลับมามอง แค่เห็นเขาหัวใจของเธอก็เต้นแรงระคนเจ็บแปลบ พฤทธิ์ ว่าที่คู่หมั้นของเธอนั่นเอง เขาเกลียดเธอเข้าไส้ แต่กลับทำตรงข้ามกัน เขาพาผู้ใหญ่มาสู่ขอเธอ และคุณรุ้งลดาก็ตอบตกลงเพราะบ้านเขาร่ำรวยมีฐานะทัดเทียม ในขณะที่เธอได้แต่ก้มหน้าก้มตาทำตามผู้เป็นย่า “พี่พริกมานานแล้วเหรอคะ” “มานานพอจะเห็นว่าที่คู่หมั้นของฉันทอดสะพานให้ผู้ชายจนต้องต่อยกันในงาน" เมียรักสุดสวาท “ไปอยู่ที่โน่น มีผู้ชายมาชอบเยอะ เนื้อหอมเชียวนะ ทำไมไม่บอกไปละว่าเธอมีผัวแล้ว” “พี่อิฐ!” เธอมองเขา เม้มปากแน่น “พี่อิฐไม่ใช่” แพรวพรรณพูดเสียงสั่น เขารังเกียจเธอจะตายไป ไม่อยากแตะต้อง ไม่อยากเข้าใกล้ “แบบไหนถึงเรียกว่าใช่ล่ะ” “อย่ายุ่งกับแพรวเลย แพรวเข้าใจว่าทำให้พี่ต้องอึดอัดใจขนาดไหนที่ต้องแต่งงานกับแพรว แพรวจะไม่รบกวนอะไรพี่อีก ถ้าเคยทำให้รู้สึกไม่ดี แพรวก็ขอโทษด้วยแล้วกัน”

อิงลดา ถูกแฟนหนุ่มนักบินที่คบหากันมานานบอกเลิก เจ็บไม่เท่าไรแต่แค้นใจมากกว่า เพราะมารู้ความจริงว่าที่แท้แฟนของเธอนั้นเป็นเกย์ และผู้ที่มาแย่งแฟนเธอไปก็เป็นสจ๊วตหนุ่มหน้าหวาน เธอจึงตั้งแง่รังเกียจผู้ชายหน้าหล่อทุกคนที่เข้าใกล้ ไม่เว้นแม้แต่ผู้ชายหน้าหนวดปากจัดอย่าง ลอราช ช่างภาพชื่อดังสุดเซอร์ที่ก่อวีรกรรมด่าเธอไว้อย่างรุนแรงเพราะถูกเธอทำกาแฟร้อนๆ หกใส่ที่สนามบิน แต่แล้วดวงใจของทั้งคู่กลับมารัดร้อยเข้าหากันอย่างไม่ตั้งใจ เมื่อมีโอกาสจับพลัดจับผลูมาเที่ยวเขาใหญ่แล้วดันเข้าเต็นท์สลับกันเพราะความเมา เรื่องชุลมุนวุ่นรักสลับเต็นท์จึงเกิดขึ้น

เรื่องราวความรักโรแมนติก หวานปนซึ้งระหว่างท่านประธานหนุ่มสุดหล่อ กับมนุษย์เงินเดือนสาวสุดแสนธรรมดาทว่าน่ารักน่าเอ็นดูเสียจนท่านประธานที่ครองตัวเป็นโสดมานานร่วมสิบปีถึงกับตบะแตก

“คุณคิดว่าตัวเองเป็นนางเอกละครน้ำเน่าหรือไง ผมหวังดีกับคุณแท้ๆ ไม่ได้คิดจะทำอะไรคุณสักหน่อย หรือคิดว่าตัวเองน่าพิศวาส? รู้ตัวไว้ด้วยว่าคุณน่ะจูบไม่เป็นสับปะรด” คนถูกว่าจูบไม่เป็นสับปะรดน้ำตาไหลพรั่งพรูด้วยความเจ็บใจ จนเผลอเงื้อมือเรียวขึ้นอีกครั้งอย่างลืมตัว “ถึงคุณอยากจะตบผม แต่ผมคงไม่นึกอยากจะจูบคุณอีกหรอกครับคุณบุษบามินตรา” “คุณ...มันเป็นพวกรังแกผู้หญิง” “แล้วคุณคิดว่าหน้าผมมีไว้ให้ตบเล่นๆ หรือไงครับ คุณตบผมได้ผมก็จูบคุณได้เหมือนกัน และรู้เอาไว้เถอะ ว่าคุณเป็นผู้หญิงคนแรกที่ผมจูบแล้วไม่ได้เกิดอารมณ์พิศวาสอะไรขึ้นมาเลยสักนิด” เทวินทร์ตอกกลับด้วยคำพูดเชือดเฉือนพอกัน แม้จะรู้อยู่เต็มอกว่าที่พูดออกไปไม่ได้เป็นความจริง เจ้าของดวงหน้างดงามจ้องหน้าเขาอย่างขุ่นเคืองใจ น้ำตาพานหยุดไหลเอาดื้อๆ นึกอยากจะตะกุยหน้าขาวๆ นั่นให้เป็นรอยนัก ผู้ชายอะไรปากเสียแถมยังหลงตัวเอง!

"เราเลิกกันเถอะ" น้ำใส เอ่ยพูดในขณะที่ยังคงรัก ฟีนิกซ์ จนสุดหัวใจ แต่ทว่าความเจ็บปวดในหัวใจมันใหญ่กว่าที่ความรักจะเอาชนะได้ เรารักกันมาก แต่ทำไมถึงลงเอยแบบนี้ มันเริ่มตั้งแต่ตอนไหน? น้ำใส ผู้ที่เคยผิดหวังในความรัก เธอถูกคนรักทรยศและหักหลัง จนตั้งกำแพงหัวใจเอาไว้สูง จนกระทั่งฟีนิกซ์ ได้เข้ามาทำลายกำแพงนั้นลงและทำให้เธอรักเขาจนหมดใจ สุดท้ายเขากลับกลายเป็นคนที่ทำให้เธอตั้งกำแพงเอาไว้สูงยิ่งกว่าเดิม คำเตือน เองนี้มีการนอกกายและนอกใจ

ชีวิตมอบเพื่อชาติ วิญญาณมอบแด่ผืนทะเล หัวใจรัก มอบไว้...เพียงเธอ

"ลึกซึ้งทางกาย แต่ไม่ได้รู้สึกอะไรทางใจ" คนพูดอาจไม่คิดอะไร ส่วนคนฟังเจ็บจุกไปทั้งใจ น้ำตาตกในแต่ทำได้เพียงแค่ยิ้มให้และรับฟัง ไม่มีสิทธิ์เรียกร้องอะไร เพราะเรา 'เป็นเพื่อนกัน' ธามเน้นย้ำและพูดกับฉันซ้ำๆ เสมอมา..

เพียงแรกพบสบพักตร์พี่รักเจ้า อยากขอเฝ้าตามนางไม่ห่างหาย หากได้น้องครองแนบชิดสนิทกาย หญิงทั้งหลายพี่ไม่แลมองแค่เธอ รสิกา หลงเข้าไปในสยามยุคปี 2466 ในฐานะ การะเกด หญิงสาวผู้เรียบร้อย ดีกรีลูกสาวท่านเจ้าพระยา เธอได้พบกับ หม่อมเจ้าดนัยเทพรังสรรค์ ราชนิกูลหนุ่มเจ้าของดวงหน้าหล่อแบบโบร่ำโบราณ และต่างก็หลงรักกันแทบจะในทันที เธอกับเขาไม่น่าจะสานสัมพันธ์กันได้ด้วยกรอบของประเพณี ยุคสมัยและพื้นเพความเชื่อที่ต่างกัน รวมทั้งเขานั้นมีคู่หมายเป็นตัวเป็นตนอยู่แล้ว หัวใจสองดวงที่เชื่อว่าพรหมลิขิตรักนั้นมีอยู่จริง จะพาทั้งสองก้าวข้ามอุปสรรคทั้งหลายไปได้อย่างไร

เพราะอุบัติเหตุ...ชายหนุ่มเจ้าของฉายาหล่อสามโลกอย่าง ภีมวัจน์ จึงได้พบกับ รสิกา หญิงสาวผู้มีดวงหน้างามประหลาดล้ำ เพราะหญิงสาวแตกต่าง...ชายหนุ่มผู้เย่อหยิ่งและถือตัวจึงรู้สึกถูกชะตา และเปลี่ยนจากคนพูดน้อยให้กลายเป็นคนพูดมาก เพราะหน้าตาเขาเหมือน #@*ท่านชายก้อง#@*...พระเอกในหนังสือนิยายเรื่องโปรด เธอจึงหลงเสน่ห์เขาโดยไม่รู้ตัว เพราะอะไรกันแน่...ที่ทำให้เกิดเรื่องราวมากมาย จนนำไปสู่บทสรุปของความรัก เป็นเพียงแค่เรื่องบังเอิญ หรือเพราะทางเดินแห่ง ‘พรหมลิขิต’