โรแมนติก

"หนึ่งแสนบาทก็ไม่เอาเหรอครับพี่ยูริ" "ทำไมต้องเป็นฉัน พวกนายไม่ลองไปหาผู้หญิงคนอื่นดูล่ะ" "ผมก็ไม่รู้ว่าทำไมต้องเป็นพี่เหมือนกันครับ บางทีพวกเราอาจจะเข้ากันได้ดีก็ได้นะครับ" "ได้! ถ้าพวกนายอยากได้ฉันนักก็เอาเลย ที่ไหนเวลาไหนนัดมาแล้วกัน!" สองหนุ่มยิ้มอย่างมีเลศนัย จะไปทำให้มันยุ่งยากทำไม คนจะ เอา กัน ที่ไหนก็ เอา ได้ทั้งนั้นอย่างเช่นที่นี่... "อ๊าา~" "พี่ตัวหอมจังเลยครับ" "พวกนาย อ๊าายยย นั่นไม่ใช่ตัวฉันนะ ลงไปขนาดนั้นทำไม~" "หึ... วันนั้นพี่ช่วยตัวเองผ่านกล้อง แต่ไม่ยอมให้พวกผมดูน้องสาวพี่ งั้นวันนี้พวกผมขอดูหน่อยนะครับ" "อื๊อออ"

(คำเตือน: คุณคือนางร้ายที่ต้องถูกกำจัด) นั่นคือสิ่งที่ ‘ระบบ’ บอกกับเธอ... แต่ขอโทษที กฎของนิยายน้ำเน่าพวกนี้ใช้กับนางมารร้ายอย่าง ปารมี ไม่ได้ เมื่อต้องทะลุมิติมาอยู่ในร่างของนางร้ายที่ถูกกำหนดให้ตายอย่างอนาถ เธอจึงต้องดิ้นรนเพื่อเปลี่ยนตอนจบ ทว่าพล็อตเรื่องบ้าๆ กลับพยายามยัดเยียดทั้งนางเอกดอกบัวขาว และรักแรกในอดีตมาเพื่อแย่งชิงมัจจุราชหนุ่มอย่าง อัคคี ไปจากเธอ ได้... ในเมื่อสวรรค์อยากให้เธอร้าย เธอก็จะร้ายให้สุด จะใช้ทุกมารยาและสัญชาตญาณดิบ ยั่วให้เขาคลั่งจนโงหัวไม่ขึ้น แล้วมาดูเบ้าหน้าพระเจ้าตอนที่เธอทุบระบบเฮงซวยนี่ให้จมเขี้ยว

เพราะไม่มั่นใจว่าคุณครูคนใหม่เป็นสาวแท้หรือสาวเทียมที่มาใกล้น้องสาวสุดหวง เขาในฐานะจอมมารเจ้าของไร่จึงต้องทำทุกอย่างเพื่อกันเจ้าหล่อนออกห่าง แต่ที่ไหนได้เมื่อพบเนื้อแท้ที่ทั้งหอมและหวานจนไม่อาจปล่อยให้หลุดมือไปได้ เขาจึงต้องทำทุกทางเพื่อรั้งหัวใจเธอไว้ แม้บางครั้งต้องแกล้งตีหน้าเป็นจอมมารใจร้ายก็ยอม “ตอนแรกฉันตั้งใจว่าจะรับผิดชอบให้เกียรติในสิ่งที่ทำลงไป แต่เมื่อพูดแบบนี้แสดงว่าไม่ต้องการ ไม่ยักรู้ว่าทำเป็นเล่นตัวไปงั้นที่แท้ก็พวกได้แล้วเปลี่ยนใหม่ไปเรื่อยๆ ทำไมเมื่อคืนมันไม่สะใจหรือไง โทษฉันไม่ได้ดันไม่เคยเอง แต่ขนาดไม่เคยเธอยังร้อนแรงครางซะลั่นห้องขนาดนั้น ถ้าเคยๆ แบบนี้จะลุกขึ้นยั่วก่อนหรือเปล่า” “คุณดนัย” หนึ่งฤทัยเรียกชื่อเขาลั่นแล้วฟาดฝ่ามือใส่เต็มทีสองครั้ง “เลว ไอ้ผู้ชายห่วยแตก” เธอตะโกนใส่หน้าโดยไม่มีคำว่าเกรงใจอีกต่อไป “เออ ไอ้ผู้ชายห่วยนี่แหล่ะจะผูกชีวิตเธอไว้ที่นี่เอง ต่อไปนี้อย่าคิดว่าจะได้กลับไปกรุงเทพฯนะ ตายอยู่ที่ไร่นี่แหล่ะ”

แอบรักแอบเฝ้ามองมาเนิ่นนาน แต่เมื่อคิดจะตัดใจ สวรรค์ก็เป็นใจให้ประธานหนุ่มสายเปย์ มีหรือที่เขาจะปล่อยให้โอกาสนี้หลุดมือ งานนี้เขาจึงต้องทั้งรุกทั้งรักไปพร้อมกัน

พนาที่เงียบสงบหลบซ่อนจากผู้คนภายนอกไม่ให้พานพบแต่วันเวลาก็นำพาให้เขาและเธอได้พบหน้า แต่เมื่อถึงวันที่เธอจากลาโดยไร้ซึ่งคำพูดใดว่าจะกลับมา เขากลับเฝ้ารอพบหน้าแม้ไม่รู้ว่าจะต้องรอไปถึงเมื่อใด

บุรินทร์ คาสโนวาตัวพ่อที่ตื่นมาในตอนเช้าและพบว่าเขาหิ้วเด็กอายุต่ำกว่า 18 ขึ้นคอนโด พี่สาวของเด็กเรียกเงินจำนวน 5 ล้านบาทเพื่อยอมจบ และไม่เอาเรื่อง จนมารู้ทีหลังว่าตัวเองนั้นถูกหลอกเอาเงินห้าล้านไป จึงคิดจะแก้เผ็ดและเอาคืนให้สาสม บุรินทร์ คาสโนวาหนุ่มนักธุรกิจสุดหล่อ รวย และไม่เคยพลาดท่าให้ใคร ต้องมาเสียรู้ให้กับแผนการของแก๊ง 18 มงกุฎ เมื่อ พราวรุ้ง แกล้งวางยานอนหลับและเรียกค่าเสียหาย 5 ล้านบาท โดยอ้างว่าถูกขืนใจ และมี พลอยดาว เพื่อนสาวสวมรอยเป็นพี่สาวที่มาพร้อมกับคำขู่เรื่องอายุไม่ถึงเกณฑ์

ความรักคลาสสิคในยุค 90s ที่ไม่มีมือถือ ไม่มีโซเชียลมีเดีย และไม่มีแม้แต่อีเมล พวกเขาจะต้องทำอย่างไรเมื่อต้องแยกจากกันไปคนละไทม์โซน โดยไม่รู้ว่าจะมีโอกาสได้พบกันอีกเมื่อไหร่ แค่เพียง "จดหมาย" จะส่งถึงใครอีกคนที่อยู่คนละฟากฟ้าได้ไหม หรือสุดท้ายก็จะต้องเสียกันไป เพียงเพราะเราไม่ได้อยู่ในแผ่นฟ้าเดียวกัน

"ด่าฉันว่าดอกทองอีกสิพี่ธาม... แล้วกระแทกเข้ามาให้แรงเหมือนที่ปากพี่เก่งด้วยนะ!" ในวันที่เขาประณามว่าเธอ 'ร่าน' เขากลับเป็นคนแรกที่กระชากเธอลงเตียง! เมื่อความแค้นถูกเปลี่ยนเป็นกามารมณ์ที่แสนป่าเถื่อน ธามตราหน้าเธอว่าสำส่อนหิวเงิน เพราะเธอทิ้งเขาไปแต่งงานกับน้องชายของเขาเพื่อเงิน เขาร้อนแรงดั่งไฟ ส่วนเธอคือเชื้อเพลิงที่พร้อมจะมอดไหม้ไปกับบทรักอันดุดัน แม้อยากจะครอบครองแต่มันเป็นไปไม่ได้ ส่วนพลอยณลินอยากหนีแต่ร่างกายกลับเพรียกหาเขาแทบขาดใจ

เธอเดินออกจากชีวิตเขาพร้อมลูกในครรภ์ บ่วงพิศวาส ที่มัดเขาและเธอให้แนบแน่น .......... “ลูกของเราน่ารักมากเลย ผมดีใจที่เรามีลูกด้วยกัน” เขายิ้มหวาน หอมแก้มคนกำลังตะลึง “ใครลูกคุณ ชมพู่ลูกแหวนคนเดียวต่างหาก” เธอค้าน หน้าแดงระเรื่อ “แล้วไม่ต้องมาหอม มากอด ปล่อยเลยนะ ปล่อย เราไม่ได้เป็นอะไรกันแล้ว อีกอย่างแหวนก็มีสามีใหม่แล้วด้วย คนนั้นก็คือพ่อของชมพู่” เธอหวังว่าเขาเชื่อ และปล่อยตนเป็นอิสระ ไม่ใช่ตามคาดคิดน่ะสิ พริษฐ์ยิ้ม นัยน์ตาเปล่งประกาย “ไหนบอกว่าเป็นลูกคุณคนเดียว แล้วสามีใหม่มาได้ไงล่ะครับ” เขายิ้ม ขณะถาม “ก็ลูกของแหวนกับสามีใหม่ไงคะ เขาดีกับแหวนมากๆ ด้วย” เป็นคำตอบที่พยายามปั้นหน้าเป็นปกติ ไม่ให้เขาจับพิรุธได้ “แต่ผมไม่คิดว่าคุณมีสามีใหม่นะ คุณมีสามีคนเดียว คือผมต่างหากล่ะ” “ใครบอกคุณมิทราบ เราไม่ได้เจอกันห้าปีนะ คุณมารู้ดีเรื่องของแหวนได้ยังไง แหวนมีสามีใหม่แล้ว แหวนรักสามีคนนี้มากๆ และเขาเป็นพ่อของชมพู่ คุณไม่มีสิทธิ์มาทำแบบนี้กับแหวนนะ”

“อย่าบอกใครเด็ดขาดนะคะว่าเค้าใส่กางเกงในสีชมพู” เด็กน้อยรีบเอ่ยขอตาปริบๆ “ได้ครับ แต่ต้องมีข้อแลกเปลี่ยนนะครับ” “ข้อแลกเปลี่ยนอะไรเหรอคะ” เด็กหญิงแก้วกัลยาเอ่ยถาม “โตขึ้นต้องแต่งงานกับพี่นะครับ” “ทำไมต้องแต่งงานกับพี่ด้วยคะ” “เพราะพี่เป็นคู่หมั้นของน้องแก้วไงครับ” “คู่หมั้นคืออะไรเหรอคะ” เด็กน้อยถามอย่างไม่เข้าใจ “โตขึ้นก็จะรู้เองครับ” “ตอนนี้หนูก็โตแล้ว” เธอทำท่ายืดตัวให้สูงขึ้นแต่ยืดยังไงก็ไม่เท่าพี่ชายใจดีที่ช่วยเหลือเอาไว้ “ยังโตไม่พอ มาครับมาขี่หลังพี่” คเชนทร์นั่งยองๆ ลงตรงหน้า แก้วกัลยาปีนขึ้นไปบนหลังของเขาเพราะล้มเมื่อครู่ทำให้ปวดเข่าปวดแขนไปหมด คงปั่นจักรยานเองกลับไม่ไหว คเชนทร์หิ้วจักรยานคันเล็กๆ มาถือเอาไว้ด้วยมือข้างเดียวก่อนจะแบกเด็กน้อยพาเดินกลับบ้าน “พี่ชื่ออะไรเหรอคะ” “คเชนทร์ครับ เรียกพี่ว่าเชนนะครับคนดี”

เมื่อความประทับใจแรกพบนำไปสู่ความเสน่หา และด้วยความเมาทำให้เขาและเธอมีสัมพันธ์ลึกซึ้ง

วันสงบสุขของท่านประธานหนุ่มแห่งวัชระโชติ ถูกทำลายด้วยผู้หญิงตัวเล็กผมฟู ที่อุ้มทารกน้อยมาตู่ว่านี่เป็นลูกของเขา! เรื่องมันอีนุงตุงนังตรงเขาแน่ใจว่าตัวเองไม่เคยไปไข่ทิ้งเรี่ยราด ที่ไหนแน่ แม่กำมะลอรับสมอ้างเป็นแม่จริง แถมด้วยเด็กคนนั้นอ ความเกี่ยวข้องกับ ปพนภัทรน้องชายตัวแสบ คนแซ่บของบ้านวัชระ โชติ เขาจำต้องรับยัยมหันตภัยและลูกน้อยเข้ามาอยู่ในเพนท์เฮ้าส์ หัวใจที่ไม่เคยหวั่นไหวกับใคร ถูกคนตัวน้อย 'เชื่อม' ใจ ให้ผูก กับแม่กำมะลอเข้าแล้ว

เมื่อตระกูลอวี๋ที่เคยรุ่งเรืองต้องตกต่ำลงจนถึงขีดสุด เพราะความใจดีเกินเหตุของบิดา อวี๋เซี่ยวซิน บุตรีเพียงคนเดียวจึงต้องแบกรับชะตากรรมเพื่อกอบกู้ฐานะครอบครัว นางจำใจเข้าร่วมการคัดเลือกพระชายาของ รุ่ยอ๋อง หรงเยี่ยน ท่านอ๋องผู้เย็นชาและทรงอำนาจ แม้ในใจจะปรารถนาเพียงชีวิตอิสระและอยากถูกคัดออกใจจะขาด ทว่ายิ่งนางพยายามทำตัวให้ไร้ค่าหรือซอมซ่อเพียงใด กลับยิ่งไปสะดุดตาบุรุษหนุ่มผู้มองทะลุทุกหน้ากากอย่างรุ่ยอ๋องเข้าอย่างจัง จากความตั้งใจที่จะเป็นเพียง "ไม้ประดับ" กลับต้องกลายเป็น "หมากสำคัญ" ในวังวนแห่งอำนาจ เมื่อท่านอ๋องจอมเจ้าเล่ห์ไม่ยอมปล่อยนางไปง่ายๆ เซี่ยวซินจะหาทางรอดจากกรงทองนี้ หรือจะยอมแพ้ให้แก่ลิขิตรักที่นางไม่เคยต้องการ

"กูนัดผู้ชายในแอป ไหงคนที่โผล่มาถึงเป็นพวกมึงทั้งแก๊งวะ!" ฮานะยืนงงในดงเพื่อนสนิท ต่างฝ่ายต่างมองหน้ากันเลิ่กลั่ก

หนึ่งคนเติบโตมาพร้อมอิสระ เส้นทางชีวิตเป็นสิ่งที่เธอเลือกเอง อีกหนึ่งคนกลับต้องใช้ชีวิตภายใต้กรอบความคาดหวังและความต้องการของผู้นำครอบครัว การตัดสินใจทุกครั้งไม่ใช่ของตน หากเป็นของ “หน้าที่” ที่แบกรับไว้ ทว่าโชคชะตากลับนำพาให้หนุ่มสาวทั้งสองได้มาพบกัน ความแตกต่างกลายเป็นบทเรียน ความใกล้ชิดกลายเป็นคำถาม อิสระคือการหลุดพ้นจากกรอบ หรือคือการกล้ายอมรับผลของการเลือก ท่ามกลางอุปสรรคจากครอบครัว สังคม และหัวใจของตนเอง ความสัมพันธ์ที่ก่อตัวขึ้นจะนำพาพวกเขาไปสู่เส้นทางใด อิสระที่แท้จริง…สามารถออกแบบร่วมกันได้หรือไม่

ไม่น่าเชื่อว่าแค่จูบเดียวจะทำให้เขาอยากได้เธอจนคลุ้มคลั่ง สัญชาตญาณบางอย่างบอกว่าเธอจะเข้ากับเขาได้ดีมากแค่ไหน มันเป็นความปรารถนาอยากสอนผู้หญิงที่เรียบร้อยเหมือนผ้าพับไว้ให้กลายเป็นไฟแสนเร่าร้อน ความรู้สึกแบบนี้มันเกิดขึ้นอย่างกะทันหันและรุนแรงทันทีที่ริมฝีปากของเขาประกบลงบนเรียวปากนุ่ม เขาอยากได้เธอแต่ไม่อยากแต่งงานซึ่ง เอเดน แทลลีย์ รู้ดีว่าแม่ของเขาไม่มีทางยอมให้ทำเล่นๆ กับ รดาดาว เป็นแน่ ดังนั้นเขาจึงต้องใช้เสน่ห์อันแสนร้ายและชั้นเชิงของเพลย์บอยตัวพ่อ ‘หลอกล่อ’ เหยื่อสาวไร้เดียงสาเพื่อให้ตัวเองสมดังปรารถนา แต่ทำไปทำมากลายเป็นว่าเขากลับต้องติดบ่วงเสียเอง วิวาห์ครั้งนี้จึงกลายเป็นวิวาห์แสนหวาม!

เมื่อโชคชะตานำพาให้ "ภาคิน" และ "พิมพ์ดาว" บังเอิญพบกัน จากคนแปลกหน้ากลายเป็นเพื่อนสนิท ความผูกพันค่อย ๆ ก่อตัวเป็นความรัก แต่เมื่อทั้งคู่ตัดสินใจใช้ชีวิตร่วมกัน กลับพบกับความจริงที่ทำให้พิมพ์ดาวต้องหนีจากภาคินไป “น้องสาวนายคือคนที่ชั้นเกลียดที่สุด ชั้นไม่มีวันลืมสิ่งที่น้องสาวนายทำไว้กับพี่ชายชั้นหรอก!”

ศรายุทธซื้อตัวบัวบงกชมาจากร้านอาบอบนวดแห่งหนึ่ง ด้วยเหตุผลที่จะให้เธอมาเป็นเมียลับๆ คอยเป็นที่บำเรอความใคร่ให้กับเขา เขาทำข้อตกลงเป็นระยะเวลาสองปี และสอนให้เธอทำทุกอย่างที่ภรรยาของเขาเคยปรนนิบัติเอาใจเขา แต่นานวันเข้าเขากลับค่อยๆ หลงรักเด็กสาว เขาขอให้เธออยู่ต่อแลกกับเงินจำนวนที่สูงขึ้น แต่บัวบงกชอยากมีอิสระ เธอไม่ต้องการเป็นเมียเก็บของใคร ศรายุทธจึงต้องหาทางรั้งเธอเอาไว้ให้เป็นของเขาคนเดียวตลอดไป (นิยายที่เกี่ยวข้อง "ฟังเสียงรัก" เรื่องราวของน้องชายพระเอก เนื้อหาไม่เกี่ยวข้องกัน)

สามปีก่อน...เธอถูกพ่อส่งมาเป็นเด็กฝึกงานที่บริษัทของพี่เขย แต่ประเด็นไม่ได้อยู่ตรงที่ว่ามาฝึกงานที่นี่จะได้ความรู้กลับไปไหม แต่ตรงกันข้ามเป็นสิ่งที่พ่อจะได้กลับไปต่างหาก... ‘หากสามปีนี้แกทำให้ตระกูลภัทรารินทร์ยอมรับเป็นลูกสะใภ้คนเล็กไม่ได้ก็ออกจากบ้านฉันไป!’ สรัสจันทร์ ยิ้มขื่นกับคนเป็นพ่อที่เรียกเธอกลับจากเมืองนอกเพราะฟังคำของเมียใหม่ว่าเธอเรียนต่อไปก็ทำให้สิ้นเปลือง และวางแผนส่งมาอยู่บ้านพี่สาวอย่าง จันทร์ทิพย์ เพื่อต้องการให้ฉันแต่งกับน้องชายพี่เขย! 'ฉันที่เป็นเด็กดื้อ...เพราะเกลียดที่พ่อทำให้แม่ต้องตาย' โชคดีที่พี่สาวของเธอแต่งออกมาก่อน แต่ดันโชคร้ายอีกที่เธอเป็นโรคร้ายจึงทำให้เธอต้องมาอยู่ดูแลพี่สาวในช่วงวาระสุดท้ายและช่วยงานพี่เขย! พี่สาวเป็นมะเร็งที่ก้านสมอง หมอจึงใช้วิธีรักษาแบบประคับประคอง เธอจึงสงสารพี่สาว เธอกำลังจะเคาะห้องทำงานของเขา...แต่ว่าห้องถูกแง้มไว้ เมื่อฉันขยับสาวเท้าเข้าไปใกล้กลับพบว่า ... “อื้ม...คุณคณิน...ขา! พินอ้ากว้างแล้ว” มีเสียงครวญครางอึดอัดแว่วออกมาจากข้างใน...? “แจะ...แจะ...แจะ” แล้วเสียงเฉอะแฉะดังตามมาทันที

เขาคือ Creative Director จอมเผด็จการผู้ใช้ปากกาแดงเป็นอาวุธ ส่วนเธอก็คือ Copywriter สาวไฟแรงผู้ไม่เคยยอมจำนนต่อคำว่าแก้