โรแมนติก

เมื่อน้องสาวบุญธรรมที่เขาไม่ชอบหน้ามานานหลายปีกำลังจะถูกยกให้กับคนอื่น เขาจึงยอมไม่ได้ ถึงขนาดต้องลุกขึ้นมาประกาศความเป็นเจ้าของ " ผู้หญิงคนนี้เป็นของฉัน ใครก็ห้ามมายุ่งทั้งนั้น "

"เมื่อดวงชะตาเล่นตลก แต่ความรักดันตกฟากมาที่เธอ" "จะเกิดอะไรขึ้น เมื่อบอสที่ไม่เชื่อเรื่องดวงต้องมาติดหนึบกับเจ้าแม่สายมู...ในร่างเดียวกัน"

กลุ่มเพื่อนสาวสี่คนไม่ได้รวมตัวกันมานานนับสิบปี เพราะต่างแยกย้ายไปมีครอบครัว เพื่อทริปเพื่อนรักรวมตัวกันดื่มจนเมา ก็มีเกมเล่าประสบการณ์เซ็กที่ประทับใจที่สุดของแต่ละคนเกิดขึ้น เรื่องราวจะเป็นอย่างไร โปรดติดตาม

ทำไมนายชอบบังคับฉันนักอลิน! ฉันจะไปกับผู้ชายคนไหนมันเกี่ยวอะไรกับนาย!" ปากบอกไม่สนใจไม่ได้ชอบผู้หญิงแบบเธอแต่กับบังคับให้เธอทำตามความต้องการของตัวเอง ย้อนแย้งที่สุด!

14 วัน ขอรักฉันคืน... ณรันดา นางเอกสาวชื่อดัง จำต้องยุติบทบาททางการแสดงลง ทั้งๆ ที่เธอกำลังโด่งดังถึงขีดสุดเพราะอาการป่วยระยะสุดท้ายซึ่งมาทักทายแบบไม่ทันรู้เนื้อรู้ตัว หนำซ้ำยังต้องกลับไปขอพึ่งใบบุญ อธิป อัศวกุล นักธุรกิจหนุ่มหล่อแสนเย่อหยิ่ง ที่ครั้งหนึ่งเธอเคยหนีการแต่งงานกับเขาไปก่อนพิธีจะเริ่มแค่ไม่กี่ชั่วโมง เขาเป็นทั้งอดีตคนรัก และยังเป็นเหมือนญาติเพียงคนเดียวที่เหลืออยู่... แม้ว่าเมื่อห้าปีก่อนเขาจะเคยรักเธอหัวปักหัวปำ แต่ตอนนี้เขากำลังจะแต่งงานใหม่ นางเอกตกกระป๋องเลยได้แต่ทึ้งหัว กลับมาตายรังยังไม่พอ ยังต้องมาทนเห็นผู้หล่อล่ำกล้ามแน่นไปสวีทหวานกับผู้หญิงอื่นอีก และเมื่อไม่มีอะไรจะเสีย "เป็นไงเป็นกัน ก่อนตาย ฉันต้องได้ผู้ชายคืน" มารยาร้อยเล่มเกวียน ทั้งกลเม็ดเด็ดพรายต่างๆ จึงถูกงัดมาใช้เพื่อการนี้แบบทุ่มสุดตัว คิดแค่ว่าเพื่อความสุขสุดท้ายก่อนตายก็แล้วกัน... มิชชันร้ายๆ ของนางเอกแผนสูงจะคอมพลีทหรือไม่ ต้องติดตาม...

ไอลดา จบชีวิตลงอย่างน่าเศร้า จากอุบัติเหตุหลังจากถูกรามสูรย์หักหน้าบอกเลิกเธอในงานวันแต่งงานของเราสองคน เธอจากไปทั้งที่ยังไม่ได้รักและไม่ได้ถูกรักจริง ๆ แต่ก่อนดวงวิญญาณดับสิ้น เธอกลับได้ยินเสียงกระซิบจากผู้เฝ้าชะตาว่า "ไอลดาเอ่ย เจ้าร้องไห้มามากพอแล้ว เจ้าคิดว่าถ้าเจ้าได้โอกาสกลับไปอีกครั้ง เจ้าจะทำแบบเดิม หรือ จะยอมทิ้งคนที่ทำให้เจ้าเจ็บปวด.." และเมื่อเธอลืมตาขึ้น…พบว่าตัวเองย้อนเวลากลับไป หกเดือนก่อนวันงานแต่ง ครั้งนี้เธอสาบานว่า จะไม่วิ่งตาม จะไม่ทำตัวเป็นนางร้าย จะใช้ชีวิตเพื่อตัวเอง แต่โชคชะตากลับเล่นตลก เพราะรามสูรย์ที่เคยไม่เคยชายตามอง กลับเริ่มสนใจ “นางร้ายที่ไม่อยากเอาอะไรกับเขาแล้ว” เข้าอย่างจัง

เธอ...อยากจะทำให้เขาหลง แต่ลงเอยที่ไปหลงเขาหนักกว่าเดิมทุกที ไม่ว่าเมื่อก่อนหรือตอนนี้ เธอก็พร่ำแต่จะรักเขาอยู่ร่ำไป “มาทำปากหวานประจบกับพี่ อยากได้อะไร หืม” อยากได้พี่ธีร์แหละ! ถ้าหน้าหนากว่านี้อีกสักนิด ภคมณคงจะตอบไปอย่างนั้น ตอนนี้ได้แต่มองเขาหน้าแดงไปละ เขาลูบพวงแก้มแดงระเรื่อของเธอแล้วกดจูบหนักๆ เอ่ยเสียงแหบพร่า “อย่าตัดใจจากพี่ เพราะพี่จะไม่ตัดใจจากพาย”

เขาไม่เคยเชื่อในรักแรกพบ จนได้มาเจอกับเธอคนที่ทำให้หัวใจเต้นแรงไม่เป็นจังหวะ หรือนี่จะเป็น...จังหวะตกหลุมรัก "อยากสัมผัสมากกว่านี้หรือเปล่า" "มะ...ไม่ค่ะ คือหนูไม่ได้ตั้งใจ" "เป็นเด็กเป็นเล็กหัดทะลึ่งงั้นเหรอ" "ไม่ใช่นะคะ"

เปมิกา หรือ น้ำหวาน ไม่เคยคิดเลยว่าตัวเองจะกลายเป็น ‘ผู้หญิงลับๆ’ ของใครสักคน  แต่ชีวิตก็เล่นตลกกับเธอเมื่อได้พัวพันกับ ทิวา หรือ ธีร์ เจ้าของบริษัทที่เธอทำงานอยู่ ทุกอย่างเริ่มต้นจากคืนที่เขาและเธอเผลอใจให้กัน มันควรจะเป็นแค่ความผิดพลาด...  แต่ธีร์กลับยื่นข้อเสนอให้เธอเป็น ‘คนของเขา’ อย่างลับๆ ไม่มีสถานะ ไม่มีความผูกพัน  เขาจะดูแลเธออย่างดี ตราบใดที่เธอรักษาข้อตกลงนี้ไว้ เปมิกาไม่ได้โง่ เธอรู้ว่าเธอเป็นแค่เงาในชีวิตของเขา แต่ความอบอุ่นเพียงเสี้ยวหนึ่งที่เขามอบให้  กลับทำให้เธอถอนตัวไม่ขึ้น เธอบอกตัวเองว่ามันเป็นเพียงผลประโยชน์ที่เธอได้รับ แต่หัวใจกลับไม่เคยเชื่อฟัง เธอต้องทนเห็นเขาเดินควงผู้หญิงคนอื่น ต้องแสร้งทำเป็นไม่รู้จักเขาเมื่อต้องพบกันในที่ทำงาน  และต้องเก็บซ่อนทุกความรู้สึกเอาไว้ในเงามืด แต่ทุกอย่างเริ่มสั่นคลอน เมื่อหัวใจของเธอเจ็บปวดเกินจะรับไหว น้ำหวานตัดสินใจจะเดินจากไป ทว่าทิวากลับไม่ยอมปล่อย “เธอจะไปไหนไม่ได้” เสียงทุ้มเย็นชาของเขาสั่นสะเทือนหัวใจเธอ “ฉันยังไม่ได้บอกให้เธอไป”

เพียงข้ามคืน กับชีวิตที่ต้องเปลี่ยนไป กลายเป็นคุณแม่สุดแซ่บของเจ้าแฝดสุดแสบ

คุณไม่ต้องห่วงนะคะฉันจะไม่เอาเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนมาเร่งรัดให้คุณแต่งงานกับฉันหรอก” “แล้วถ้าเธอท้องล่ะ” “ท้อง? คุณไม่ได้ป้องกันเหรอคะ” “เธอเร่าร้อนขนาดนั้นฉันจะเอาเวลาไหนไปป้องกัน”

เพราะต้องการเอาคืนคนที่ย่ำยีชีวิตน้องสาวแล้วทิ้ง… “ปืนใหญ่” จึงเลือกใช้วิธีที่โหดร้ายที่สุด เขาหลอกให้ “ลูกพีช” น้องสาวของศัตรูตกหลุมรัก ก่อนจะเหยียบย่ำหัวใจของเธอให้แหลกสลาย…เหมือนที่น้องสาวของเขาเคยเจอ แต่ลูกพีชไม่เคยรู้เลยว่า ความรักที่เธอทุ่มเทให้ทั้งหัวใจ เป็นเพียงหมากตัวหนึ่งในเกมล้างแค้น เธอถูกหลอกให้รัก ถูกหลอกให้แตกหักกับพี่ชาย จนไม่เหลือใครให้หันกลับไปหา และเมื่อความจริงถูกเปิดเผย… เธอเลือกเดินจากเขาไป ด้วยการสมัครเป็นนักศึกษาแลกเปลี่ยนที่ต่างประเทศ หวังให้ระยะทางช่วยลบความทรงจำอันเจ็บปวด หลายเดือนต่อมา…ลูกพีชกลับมาอีกครั้ง แต่หญิงสาวคนเดิมที่เคยยิ้มให้เขาด้วยแววตาเปี่ยมรัก ได้หายไปแล้ว สิ่งที่ปืนใหญ่เห็น มีเพียงแววตาที่ว่างเปล่า เย็นชา…ราวกับเธอไม่เคยรู้จักเขามาก่อน และในวันที่เขาเพิ่งรู้ตัวว่า…คนที่อยากแก้แค้นที่สุด กลับกลายเป็นคนที่เขารักที่สุด ทุกอย่าง…ก็สายเกินกว่าจะย้อนคืน

หลินเยวี่ย" ถูกบังคับแต่งงานกับฉีอ๋องจอมโหด แต่สวามีชิงหนีไปรบตั้งแต่คืนเข้าหอ นางจึงฉวยโอกาสใช้ชีวิตสโลว์ไลฟ์ เป็นเศรษฐินีน้อยในจวนอย่างแฮปปี้ถึง 2 ปีเต็ม! ทว่าพอเขากลับมาเหตุใดถึง "กิน"เก่งปานนี้!!!

"จากความอยากเอาชนะ กลายเป็นความรักที่ถอนตัวไม่ขึ้น..พวกเขาจะยอมแลกทุกอย่างในชีวิตเพื่อความรักที่ไร้ทางออกนี้..จริงหรือ!!?"

ตั้งแต่เกิดมา ดาวเหนือไม่เคยรับรู้ได้ถึงความรักของบิดาบังเกิดเกล้าเลย นอกจากมารดาและผู้เป็นยาย ชีวิตของเธอมีความสุขแค่ช่วงที่ผู้เป็นปู่ยังมีชีวิตอยู่ ก่อนจะพบเจอกับความเลวร้ายของสองแม่ลูกที่ใส่ร้ายแม่ของเธอจนตรอมใจตาย แต่มีคนเคยบอกเธอว่า ในโลกนี้ไม่มีอะไรเป็นของเราเลยสักอย่าง แม้แต่ความทุกข์และความสุข เธอเชื่อว่ามันคือเรื่องจริง เมื่อได้พบกับเขา ติณห์ ผู้ชายหน้านิ่งแสนเย็นชาที่เต็มไปด้วยความปรารถนาดีต่อเธอ และเขาก็ยังเป็นคู่ชีวิตที่คอยประคับประคองให้เธอได้เดินทางไปจนถึงเป้าหมายแห่งความสำเร็จ

นับตั้งแต่วินาทีที่รามเกียรติ์ทราบข่าวจากบิดา เรื่องที่เขากำลังจะมีแม่เลี้ยง ทำให้เด็กอายุเก้าขวบสับสนในหัวใจ เริ่มต่อต้านผู้หญิงที่เข้ามาในชีวิตของเขากับทศกัณฐ์(บิดาของรามเกียรติ์) จนกระทั่งเขาโตเป็นผู้ใหญ่ เรียนจบคณะบริหารธุรกิจในสาขาที่บิดาเจาะจงเอาไว้ ในเมื่อผู้ให้กำเนิดเห็นภรรยาใหม่กับลูกสาวดีกว่าเขา จึงไม่มีเหตุผลอะไรที่รามเกียรติ์ต้องแคร์อีกต่อไx “เรียนจบแต่ไม่ยอมเข้ามาทำงานที่บริษัท เที่ยวเตร่ไปวัน ๆ คงสนุกมากใช่ไหมราม” น้ำเสียงห้วน ๆ ของทศกัณฐ์ดังขึ้น พลางชี้หน้าต่อว่าลูกชายอย่างเหลืออด “ก็สนุก ผมมีความสุขดี” รามเกียรติ์พูดออกมาหน้าตาเฉยไม่เดือดไม่ร้อน ประหนึ่งถ้อยคำของบิดาเป็นเพียงประโยคบอกเล่า ไม่จำเป็นต้องเก็บมาใส่ใจ “ได้! แกต้องการท้าทายอำนาจฉันใช่ไหม หนูเมรีเรียนจบเมื่อไหร่ฉันจะยกตำแหน่งรองประธานให้กับเธอทันที ทุกวันนี้ฉันคงพึ่งพาแกไม่ได้ น้องเป็นผู้หญิงยังมีความรับผิดชอบมากกว่าแกเสียอีก” “เทิดทูนกันเข้าไป ขอให้ลูกสาวคนโปรดของคุณพ่อดูดีในสายตาแบบนี้ตลอดไปนะครับ จุ๊บ!” รามเกียรติ์แสยะยิ้มร้าย ก่อนจะส่งจูบให้กับบิดาด้วยแววตาและท่าทียียวนกวนประสาท “ไอ้ราม! ไอ้ลูกเวรเอ๊ย!”

การแต่งงานของทั้งคู่ที่ปราศจากความรักของทั้งสองคน เสียงกระซิบของผู้คนภายในห้องจัดเลี้ยงหรูหรา ดังไปทั่วบริเวณ แขกเหรื่อในชุดราตรีต่างจับจ้องไปยังคู่บ่าวสาวที่ยืนเคียงข้างกันบนเวทีอย่างไม่อาจละสายตา คามิน วัชรเกียรติ ชายหนุ่มทายาทคนเดียวของตระกูลวัชรเกียรติ ในชุดสูทสีดำเรียบโก้ ส่งสายตาเย็นชาผ่านแว่นตาไปยังผู้คนตรงหน้า ความไม่พอใจซ่อนอยู่ในดวงตาคมที่เต็มไปด้วยความแค้น ข้างกายเขาคือหญิงสาวในชุดเจ้าสาวสีขาวหรูหรา แต่แววตาของเธอกลับเต็มไปด้วยความเศร้าหมอง ปรางค์แก้ว ศิรินาท ยืนนิ่งสงบ เธอยิ้มเล็กน้อยเมื่อเสียงปรบมือดังขึ้น แต่ไม่มีใครรู้ว่าภายใต้รอยยิ้มแสนอ่อนโยนนั้น ซ่อนความรู้สึกกดดันและเหนื่อยล้าไว้มากแค่ไหน ความจำยอมผลักดันให้เธอมายืนตรงนี้เพียงเพราะครอบครัวที่เธอรักกำลังล่มสลาย การแต่งงานครั้งนี้คือความหวังเดียวที่จะช่วยชีวิตครอบครัวของเธอจากหนี้สิน “คุณพร้อมหรือยัง?” เสียงถามของคามินดังขึ้นเบาๆ แต่เยือกเย็น

ไม่ว่าวันเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหน เขาก็ยังคงรักมั่นต่อเธอเสมอ โมกข์ ชายหนุ่มซึ่งมีรักเดียวให้แก่สาวน้อยที่บิดามารดาอุปการะเอาไว้ นิ่ม สาวน้อยที่เฝ้ารอคอยการกลับมาของเขา +++ “นอกรถมีอะไรน่าดูชมมากว่าหรือคะน้องนิ่ม” โมกข์เอ่ยถามเบาๆ นิ่มหันมามอง ยิ่งขัดเขินหนักกว่าเดิม “มองหน้าพี่บ้างเถิดแม่นิ่มน้อย รู้บ้างไหมว่าพี่น้อยใจแล้วนะคะ เห็นอย่างอื่นน่ามองมากกว่าพี่อีก” เขาอยากให้เธอหันมาสนใจเขาบ้าง “นิ่มแค่มองวิวทิวทัศน์เองนะคะ ไม่ได้เห็นอย่างอื่นสำคัญกว่าพี่โมกข์เสียหน่อยค่ะ” เธอตอบเขาเสียงนุ่มแต่ไม่กล้ามองสบตา ท่าทีเหนียมอายนั้นทำให้โมกข์มองแล้วยกยิ้มตรงมุมปาก “แต่พี่ไม่อยากมองนอกรถเลยนะคะ” เขาขยับใบหน้าเข้าไปใกล้สาวน้อย “ทำไมหรือคะ” “ในรถน่ามองกว่านอกรถน่ะสิคะ โดยเฉพาะแม่นิ่มน้อยของพี่ น่ามองกว่าทิวทัศน์ด้านนอกเป็นไหนๆ” เขามองเธอด้วยแววตาหวานซึ้ง นิ่มเขินหนักกว่าเดิมวางไม้วางมือแทบไม่ถูก

“ฉันไม่ได้ดูแลเธอมาอย่างดี เพื่อที่จะให้เธอไปเป็นของคนอื่น!”

บทนำ เขาได้รู้ได้เห็นจากภาพเหล่านั้นตรงหน้าก็อดที่จะคิดถึงพวกโคแมนเช่ พวกเวอร์ฮาร์-เรห์นูห์หรือพวกแอนตีโลปซึ่งเป็นเผ่าอินเดียนแดงที่ป่าเถื่อนดุร้ายที่สุดแล้ว แตาภาพที่เขาเห็นตอนนี้มันกลับย้ำความรู้สึกและทำให้เขาขนหัวลุกได้ว่า....มันน่ากลัวและโหดร้ายยิ่งกว่าคนเผ่าที่เอ่ยมามากนัก ร่างกายท่าทางของพวกมันนั้นน่าเกรงขาม แต่เมื่อซันซีได้มาเห็นชาวภูเขาเผ่าป่าลึก’ที่เขาเรียกไม่ถูกว่าเผ่าอะไรกันแน่ ที่ทำการขนทองเหล่านั้น ซ้ำยังโหดร้ายพอ ๆ กับอินเดียนแดงที่เคยเห็นมา หรืออาจจะโหดมากกว่านั้นด้วยซ้ำ เพราะภาพการถลกหนังหัวเพื่อนชายของเขายังติดตาตรึงใจให้เขาหนาวสะท้านจนถึงยามนี้...