7 Minutes Mga Nobela at Kwento

tanong nito, kalmado pero matalim. Napapikit si Mara saglit. “Kayo po,” sagot niya, pilit pinapakalma ang sarili. Grabe. “May forty-seven minutes ka pa,” dagdag nito, sabay tingin sa relo. Nanlaki ang mata niya. Forty-seven?! Halos tumakbo siya palabas ng opisina. “Sh—” Kinuha niya agad ang phone niya habang naglalakad nang mabilis.

I'm like walking back and forth as I am tracking the time like crazy. Nanginginig ang mga laman ko, I feel sweaty and cold. Na te-tense dahil 7 minutes na ang lumipas pero hindi pa rin siya nag reply. This is so unusual of her, ano ba ang ginagawa niya? At bakit ang tagal niyang mag reply?

Paglingon ko, nakalapag na ang test sa ibabaw ng sink. “Gaano katagal?” tanong ko, nakatitig sa maliit na bagay na parang may kapangyarihang baguhin ang buong buhay namin. “Three minutes,” sagot niya matapos silipin ang instructions. “Sabi dito, isang guhit negative, dalawang guhit…” Hindi na niya tinuloy, pero pareho naming alam ang ibig sabihin ng dalawang guhit.

Isang daan at walumpu ang papasa, at isang daan at dalawampu ang matatanggal. Sa mga oras na iyon, puno ng excitement ang mga mata ni Jayme, hindi niya inaasahan na kailangan pang magmaneho ng mahigit sampung minuto ang ibang racers, pero itong babaeng ito, kaya niyang tapusin sa loob ng siyam na minuto! Nakakabilib, hindi ba?!

‎ ‎Ngumisi si Zein, ‎“May CCTV ako. Kita doon na one minute lang siya sa loob. ‎Gusto mo pa ng timeline? 11:32 siya pumasok, 11:33 siya lumabas. ‎Anong milagro ang magagawa namin sa isang minuto? Magdasal?” ‎ ‎Tahimik si Elio at walang sagot. ‎ ‎Pero hindi pa tapos si Zein. ‎ ‎“Mas matindi pa ‘to. ‎May recording ako ng sweetheart mo, habang ginagamit ang phone mo, tumatawag sa akin, habang nasa kama kayo. ‎Gusto mo i-play ko dito sa dining table habang kumakain tayo ng sweet and sour pork?” ‎ ‎Nagbago ang kulay ni Elio.

"Niloloko lang kita, one-way glass 'yan." Inilabas ni Elara ang kanyang ulo. "Huh! Salamat naman." Sinulyapan niya ang relo sa kamay ng lalaki, at laking gulat niya nang makitang apatnapung minuto na pala siyang nasa itaas! Diyos ko, napakabilis ng takbo ng oras. Ang apatnapung minuto na madalas ay parang matagal, ngayon ay parang isang kurap lang ng mata!

Ito ang peace ni Billie. Ang burner phone na hawak niya ay nagpapakita ng countdown timer: 7:15:32. Pitong oras at labinlimang minuto ang natitira bago ang itinakdang oras—T-minus 12 hours mula nang ipadala niya ang silent transmission kay Billie. Sa loob ng panahong iyon, ang Lazarus ay patuloy na maghahanap sa Austria, habang si Billie ay lumilipad sa kalawakan patungong Geneva. Ang lahat ay nakasalalay sa pagiging flawless ng timing na ito.

Kung ganoon, pareho lang sila ng nararamdaman. Tuluyang bumaba ang kamay nito at pinaglaruan ang kumpol ng munting pugad doon. "Hillary, Hillary..." Hillary writhed. Tumihaya na siya ng higa habang si Seven ay nakatagilid pa rin, nakatuon ang isang kamay sa nakaangat na ulo, while the other was expertly working on her heat. "Tell me you like it. You like what I am doing."

bumulong siya sa sarili habang inaalala ang bawat scenario sa isip niya. Pagkatapos, inilagay niya ang stick sa flat surface at tiniyak na stable ito. Sunod, sinunod niya ang instruction: “Wait for 3 minutes.” Tatlong minuto na parang tatlong oras ang tagal. Tinitingnan niya ang stick, pansin ang maliit na window na may lines. Ang bawat segundo ay napaka-intense, ramdam niya ang kaba sa dibdib niya.

May naghihintay sa akin. Tumingin ako sa wrist watch ko. Seven PM na. Tumingin ako muli kay Naila na nasa tabi ko lang nakaupo. "Okay. This is the last. After thirty minutes at wala pa rin siya rito, aalis na tayo. Got it?" I said seriously.