A Silent Voice Manga นิยาย & เรื่องราว

Maybe I really am that easy to let go of. Gabi na naman. It's that kind of night again... tahimik pero maingay sa loob. The kind of silence that screams louder than any voice. 'Yung lungkot na parang kumakapit sa balat, na kahit huminga ako, parang may kasamang bigat. Every breath feels like a sin. The night stretches endlessly, no direction, no peace, just me and the sound of my thoughts.

Ani Liam. Nang maka pasok ako ay agad na sumara ang pinto at biglang bumukas ang maliit na ilaw sa gitna ng dilim at mayroong isang upuan. I walked until I reached the chair and sat on it. I assume that this is what I should do. But where is the paper and pen? I thought I would take a test. Bakit parang mase-silya elektrika ako? "Rest your back on the chair..." I was startled when I heard the voice. I am the only one here, so I presume that the voice came from the speaker. I sighed and sat properly. "Close your eyes, do not open them unless I say so." The female voice commands.

muling tanong niya. Tila binalot ng lamig ang buong sistema ko. Parang yelo na ang boses niya. Hindi ako makapagsalita. Para akong tatakasan na ng lakas. Patuloy ako sa pag-iyak. Siguro iniisip niya, napaka-kapal ng mukha ko. Kung umiyak ako sa harapan niya, parang ako pa ang biktima. "S-Silence means yes," his voice cracked. "Putangina."

oo importante siyang tao pero hindi sa akin! Yes! He will never be important to me! So how dare him playing with my thoughts? Lagi nalang siyang ganito. Anong akala niya? Na porket hindi ko siya mapigil-pigilang halikan ako ay meron na siyang karapatan sa akin? Ang kapal! “Why are you silent?” tanong niya. Tumingin ako sa di kalayuan. “I'd rather be silent than tell some visible words.” I bit my lip when I realized my voice was loud enough for him to hear.

Ryu and I entered the car, the silence hanging between us like a thick fog. His hands gripped the steering wheel, his knuckles taut, his eyes fixed straight ahead. The engine hummed beneath us, but the world outside felt distant, muffled by the stillness inside the car. I couldn't stand the quiet anymore. "Ryu..." I began, my voice soft at first, unsure of how to break through whatever was going on in his mind. "Can you say a word? Your silence is suffocating."

But it helped. I reached for the walkie beside me, turning the knob even though we’d already tried every frequency. “Still nothing,” I muttered. Caite gave a lazy shrug and tired voice. “Try one more. For luck.” So I did. The knob clicked. Then—crackle. A whisper bled through the static. “…dagat ng apoy… may silungan…” Caite sat up. “Wait. Shh.” I cranked the volume. The voice was faint. Uneven. Like it was underwater.

He said using his husky voice. Napaawang ang labi ko sa sinabi niya. Bumaba ang kamay nito sa bewang ko at hinapit ito papalapit sa katawan niya. Umangat ang gilid ng labi nito, "silence means yes." Hindi na ako nakapagre-ak ng angkinin niya ulit ang labi ko at mahigpit na niyakap ang bewang ko.

“Again.” Hindi ko alam kung bakit, pero sa ikatlong ulit, may kakaibang bigat ang pangalan niya sa bibig ko. Parang isinisingit niya ang sarili niya sa pagitan ng mga hininga ko. “Good,” sabi niya. “You remember who owns the silence here.” May kumalabog sa loob ng dibdib ko ..hindi takot lang. Paghamon.

Aurora, dala niya ang bigat ng bawat sigaw na hindi nasagot. ⸻ Reflections in the Mirror Humarap siya sa salamin, tinitigan ang sarili. Ang babaeng nakatingin sa kanya ngayon ay hindi na ang dating Aurora Steele. Mas tahimik, mas matatag, ngunit mas mapanganib. “People think silence is weakness,” sabi niya, marahang sinusuklay ang buhok. “But silence is just the sound of a storm waiting to be heard.” Muling pumatak ang ulan.

Bulong ni James ng palihim. Ito ang mga salita ni Yukia. Siya ay nagpakita sa Silent City of Death at nag iwan ng mensahe para sa kanya. Binanggit din niya na ang kanyang mga mensahe ay sinadya upang gabayan siya. Kung naiintindihan niya nang maayos ang mga salita nito, maaari niyang sundin ang mga yapak nito at matuklasan ang katotohanan. “Yung totoo? Ano ang katotohanan?”