Ang Aking Pangarap Sa Buhay Novels & Stories

Mabigat man sa loob ko na halos walang pagbabago sa buhay ko araw-araw ay wala akong magagawa kung hindi tanggapin ang buhay na mayroon ako. Nasanay na lang ako sa sitwasyon na wala naman akong ibang pagpipilian at tila natutuhan ko na lang na magsinungaling sa sarili ko na balang araw ay aayon din ang buhay sa akin, magiging maayos din ang lahat at pinakamahalaga ay matutupad ko rin lahat ng mga pangarap ko. Kasama sa mga pangarap na iyon ang pagbuo ko ng isang masaya at buong pamilya kasama ng taong mamahalin ko habang buhay.

Ang sarap sana kung ganito lang ang buhay naming magkakaibigan kaso malayo sa katotohanan ang pangarap ko. Maybe someday kapag may pamilya na kami gusto ko ganito ang buhay malayo sa gulo. Pero alam kong matagal pa bago mangyari 'yon hangga't nasa serbisyo pa kami.

Yung may nararamdaman ako na parang guilt na hindi ko maintindihan. Sa Pupuntahan namin, doon nag-aantay sa akin ang buhay na pinapangarap ng lahat. Ang maginhawa kasama ang mga mahal mo sa buhay. Okay na sana ang lahat kaya lang ay may kung anong nag-uudyok sa akin na huwag nang umalis. Hindi ako mapakali. Hindi ko maipaliwanag ang nararamdaman ko.

Kahit minsan ay mahapdi, laban lang nang laban. Sobrang saya na ng buhay namin ngayong ni Larkin. Wala ng problema, lahat pa ng pangarap namin ay naabot namin. May business na, may masaya pang pamilya. Kung may hihiling pa kami sa itaas, ito ay ang mahabang buhay pa sana naming mag-asawa, dahil marami pa kaming gustong gawin dito sa mundong ibabaw.

Walang sisita sa gagawin kong pag-iyak dahil wala namang maiingayan doon. "All I want in life is fairness and happiness please give it to me," malungkot kong saad sabay tingala sa kalangitan.

Napailing ako. Mukhang mas mahirap pa talaga ang buhay ko rito kaysa sa inaasahan ko. ****** LMCD22

Ang mahalaga lang sa kanya ay ang pera. Ipinagpaliban ko na nga ang lahat ng bagay sa buhay ko—ang mga pangarap ko, ang mga plano ko, ang mga bagay na akala ko ay magiging masaya ako sa huli. Pero hindi, ito na naman, isang bagong pagsubok, at sa pagkakataong ito, hindi ko alam kung paano ko malalampasan.

Ayoko nang masaktan pa. Gusto ko nang ibalik ang buhay na hiniram ko. Ibigay na lang iyon ng Diyos sa sino mang gustong-gusto pang mabuhay. Nagpapasalamat ako na nabigyan ako ng tyansa na mabuhay sa mundong ito at makilala ang mga taong mahahalaga sa akin pero gusto ko nang makaramam ng pahinga. ‘Yung pahinga na talagang pahinga. Hindi ‘yung basta-bastang pagtulog lang. Sana ay pwede na lang akong maglaho at bumalik kapag okay na ang lahat.

Gusto ko siyang hanapin para sampalin pero bakit parang ako ang nasampal sa katotohanan? Pinakalma ko ang sarili ko, huminto na ako sa paglalakad ng mabilis para habulin ang kanina ko pa hinahanap, gusto kong iparating sa kanya na mali ang mga pinagsasabi niya, na wala siyang karapatan para insultuhin ang pagkatao at higit sa lahat ang katayuan ng buhay namin ng mama ko, magsusumikap naman ako balang araw pagkatapos ng pag-aaral. Na hindi naman habang buhay ganito lang kami, gusto ko lang simpleng buhay pero gusto ko rin kahit papano na maabot ko ang pangarap ko lalo na sa mahal ko na ina.

Ano ba talaga ang gusto kong mangyari sa buhay ko? Dati, sobrang klaro sa akin na pangarap kong maging Manga artist dito sa Japan. Pero dati na ’yun. Pangarap ko pa rin iyon pero sa dami na ng nangyari sa buhay ko, parang unti-unti ko na iyon kinakalimutan. Ngayon… gusto ko na lang ng payapang buhay. Iyong tanggap na ako ng pamilya ko. Iyong hindi ko na kailangan magtago at magpanghap. Sobrang simple lang pero sobrang labo ding mangyari.