Ang Aking Pangarap Sa Buhay Mga Nobela at Kwento

Ramdam na ramdam ko sa aking puso ang inggit o paninibugho dahil bilang babae ay pinangarap ko rin naman ito sa buong buhay ko. Pangarap na maikasal sa lalaking bukod na tanging minamahal at pinag alayan ng aking dangal at buong pagkatao. Pangarap na bumuo ng sariling pamilya, iyong kahit na simple lang basta masaya.

mahabang sabi niya. Habang nakatingin ako sa kanya ay nakikita ko rin ang aking sarili. Pangarap ko rin ‘yon, Manang Anne. Iisa lang tayo ng pangarap. Ang umangat sa buhay. Ang maranasan ang mga bagay na hindi natin naranasan. Ang pinakakinatatakutan ko sa lahat ay kung ang lahat ng mga pangarap ko ay hindi ko matupad. Madidismaya ako kapag nanatili akong sa ganitong estado ng aking buhay.

Angal ko habang umiiyak. "--At marami pa akong pangarap sa buhay, Tapos---Tapos---gusto ko pang makapagtapos ng pag-aaral, gusto ko pang makamit ang mga pangarap ko at gusto ko pang maramdaman ang pagmamahal ng isang ama dahil kahit kailan ay hindi ko pa naramdaman 'yon! gusto ko pang magkapamilya at higit sa lahat ay ayaw kong mamatay na Virgin 'no! Huhuhu!" dagdag kong sabi at iyak lang ako ng iyak.

At may mga pangarap kang unti-unti mong naaabot. Habang naglalakad ako, hindi ko maiwasang mapatingala sa langit. Napakaganda nito. At sa sandaling iyon, pakiramdam ko ay nasa tamang direksyon ang buhay ko. Pero alam kong hindi habang buhay na ganito. Dahil kahit gaano kaganda ang araw, may mga bagay pa ring hindi agad natin makukuha. May mga pangarap na kailangang paghirapan.

I want to experience the forever that everyone dream to be. "I-I...want t-to...live...please...hear me out." I cried. Gusto kong mabuhay. Gusto kong maranasan ang tumanda kasama ang mga mahal ko sa buhay. I don't want to die! I don't want to die!

Dumaan na parang normal na araw ang pinaghirapan kong karangalan. Hindi naman ako naghahanap ng handa o regalo, kahit kaunting pagkilala lang sana sa aking tagumpay. Masaganang luha ang bumaybay sa aking pisngi. Kailan kaya nila ako maipagmamalaki? Hanggang kailan ko maramdaman ang kanilang suporta sa aking ambisyon na makatapos. Gusto kong yumaman kami, gusto kong magkaroon ng maraming pera hindi para sa akin kundi sa aking pamilya ngunit paano ko iyon makakamit kung ako lang ang parang nanghahangad ng ganoong buhay? Paano kami aangat kung parang wala nang pag-asa at pangarap pa ang aking mga magulang na magbago pa ang aming pamumuhay?

Laban lang, dahil sa dulo, ang mga pangarap ay may kakayahang maging totoo. Fast forward, ilang linggo ang lumipas at unti-unting nakikita ko ang mga pagbabago sa aking buhay. Ang mansyon na ipinakita ko kay Jammie at sa pamilya niya ay naging inspirasyon sa akin upang magpatuloy sa mga pangarap ko, at higit pa, naging simbolo ng aking dedikasyon at mga hakbang patungo sa isang bagong buhay.

At sa isip niya, may nabubuong pangarap—isang buhay na hindi na kailangang itago, kundi ipagmalaki. ---

Ang pangarap ko noon ay maging masayang may bahay, yung tipong aalagaan mo ang mga anak at asawa mo, mag kakaroon ng mga masasayang memories kasama sila. Pero bakit iba ang pangarap ko sa nangyayari sa buhay ko ngayon?

Mahirap at nakakalungkot pero tinanggap ko na bahagi ito ng masalimuot na tatakbuhin ng buhay ko. I'm okay, ang mahalaga sa akin ngayon ay alam ko kung ano ako. Alam ko kung saan ko gustong pumunta. May pangarap ako kung saan patungo ang buhay ko. Nahanap ko 'yong goal ko sa buhay at 'yon ang mahalaga para mabuhay ako ng may ngiti kahit mapait ang pinagdadaanan ko at kahit mag-isa lang ako.