Animal Mask Novels & Stories

Sa kabila ng aking sarili, hindi ko maiwasang isipin muli ang lalaking may maskara. Gayunpaman, hindi na siya nagpakita mula noong gabing iyon, at paulit-ulit na bumabalik sa aking isipan ang alaala ng kanyang haplos. Pagdating ng anim na buwan ng aking pagbubuntis, napagtanto ko na ang aking malamig at walang damdaming mga laruan ay hindi na ako nasisiyahan. Ninamnam ko ang init na iyon, ang katawan ng lalaking may maskara laban sa akin.

Bumaba ang tingin nito sa sariling suot at marahil noon lang rin naaalala ni Frank ang apron na kulay strawberry sa puntong iyon. Si Amber ang nagpupumilit kay Frank na suotin ang apron para sa pagluluto sa araw na iyon. Hindi rin naman ito makatanggi gawa na nga ay gusto ng bata na makita si Frank na iyon ang suot. Si Axel at Amber ay nagpapalakpakan habang nakamasid kay Frank na iyon ang nakapaskil sa katawan. Si Cassiopeia ay palihim na lamang na napailing. Sa anomang salita o gagawin ay tila hindi ni Frank kailanman tinatanggihan ang mga bata sa kanyang poder. It's just he thought, Amber and Axel are already part of his entire household. At na hindi ni Frank na magugustuhan kung malulung

BOOOOM! Mula sa makapal na usok, lumabas ang isang pigura na hindi nila inaasahan. Isang lalaking nakasuot ng tactical gear, may hawak na baril na may silencer, at ang mukha ay natatakpan ng isang pamilyar na maskara—ang maskara ng Le Ciel Ventures na tanging ang mataas na opisyal lang ang mayroon.

Isa iyong puting maskara na may naka-drawing na pulang rosas sa kaliwang pisngi. Nanlaki ang mga mata ko nang maalala ko kung saan ko nakita ang maskarang iyon. Nakita ko ito kagabi sa sacred moonlight ceremony dahil iyon ang suot na maskara ni Alpha Magnus. Nanlalaki ang mga matang napatingin ako sa mukha ng natutulog na lalaki. Kung ganoon ay siya pala ang lalaking pinagbigyan ko ng aking virginity!

Unfair yon. Tinignan ko ang mukha ko sa salamin, naglagay na lang ako ng cream at concealer para matakpan, grabe naman yung mga pangit na asawa na yon, galit nag alit mga dzai? Hay. Namili ako ng presentableng damit, wala pa rin ako balak pumunta sa mga chupapi ko today, magliliwaliw lang ako, balak ko mamasyal, showing na rin ang favorite movie ko, iba talaga pag napag iiwanan ang bansa mo kesa sa iba, huli na ipinalabas dito.

Isa na namang itlog ang dumapo sa kanyang mukha. Lumabas ang isang lalaki mula sa dilim, naka-itim na maskara: "Ako ang bumato. Mga tulad mong basura ang dapat binabato. Ang hilig mong manakit ng babae!" Isang lalaki, nakasuot ng maskara, ang bumato kay Joshua. Sumunod pa ang ilan pang tao, lalaki’t babae, pawang may maskara rin. Mayroon ding matatanda na walang suot na maskara.

Ang aking hero complex na pilit kong ibinabaon ay muling nagising. ​Inayos ko ang aking face mask—isang itim na tactical mask na bumabalot mula sa ibaba ng aking ilong hanggang sa aking leeg. Tanging ang aking mga mata lamang ang nakalantad. Ang mga mata kong singkit na pahaba, kung saan ang dulo ay nakaturo paitaas na tila isang maninila.

Dahil lahat ng imbitadong tao sa loob ay nakasuot ng maskara, halos hindi nila alintana ang mga taong kinakausap at tangi lamang silang nasisiyahan sa pakikipag-interaksyon iba't-ibang taong may estado hanggang sa lumalim ang gabi. SA KABILANG BANDA, hindi naman maalis ang paningin ng mga tao sa isang babae na nakasuot ng pula, at kumikinang na gown, at mayroong itim na masquerade mask. Mapupula ang makapal nitong lipstick, at kahit nakatakip ang kalahati ng mukha ay masasbi mong maganda itong babae na galing sa marangyang pamilya. Kaya naman nag-unahan ang mga lalaki sa paglapit sa kaniya.

Nang makarating na siya ng villa, pumasok kaagad siya sa kanyang silid and Hwangbu stayed at the doorstep of his room. Agad siyang nagtanggal ng maskara kasi masyado na siyang naiinitan. Hindi lang naman Venetian mask ang suot niya kundi suot din niya ang isa pang hyperreal mask dahil kailangan niyang makasiguro na wala talagang makakaalam sa tunay niyang mukha.

“Mayroong isinusuot na pang-ulo ang mga kawal. Matatakpan no’n ang iyong mukha. Kaya wala kang dapat ipag-alala sapagkat gagamitin niyo iyon bukas.” Tila isang malakas na dagok ang naramdaman ni Aster sa kaniyang ulo. Tama si Cloud, nakita niya rin ang mga pang-ulong kasuotan ng mga kawal sa sandatahan. Ito ay gawa sa metal na hindi kanyang butasin ni ng kaniyang palaso at nababalot nito mula sa kanilang batok hanggang sa kanilang leeg na tanging ang mga butas lamang ay para sa kanilang mga mata, ilong at bibig. “G-Ganun ba…” Umupong muli si Aster ng dahan dahan.