Novelas y relatos de Ano Ang Bulong

Sabi niya eh. "Magtanong ka lang ng iba, Ning. Wag lang yun." Nag-isip ako. "Ano po yung yudeputa bilatibay, kabaho sang buli?" [Translate: Ilonggo expression, like the fuck? The heck? buli means ass. So kayo na bahala magtranslate ahahaha] Seryoso akong nagtanong pero muli itong tumawa. This time, may papukpok na ito sa mesa.

Quenllion Kiesha Kamiyana. Ang pangalan pa lang ay tila ba may dalang bigat. Iyon ang uri ng pangalang nababanggit lang sa mga kwento, sa mga bulong, sa mga lihim na transaksiyon sa ilalim ng mundo. Mapa-Asia man o Europa, iisa ang naririnig tungkol sa kanya—isang anino na humahawak ng mga anino.

nanginginig niyang bulong. Ilang sandali siyang nanatili roon, takot na baka may nangyari sa dinadala niya. Ngunit nang wala siyang maramdamang kakaiba—walang biglang sakit, walang dugo—marahan siyang napabuntong-hininga. “Salamat…” bulong niya sa dilim.

biglang bulong nito na halos ikatayo ng kanyang mga balahibo dahil ang mainit nitong hininga ay tumama sa kanyang balat. Nag-alangan siya na itaas ang kanyang ulo ngunit sa huli ay nagawa niya pa ring tingnan ito. Ang mga mata nito ay matiim na nakatitig sa kaniya. Ni hindi niya magawang basahin ang emosyong nakapaloob dito. Hindi siya sigurado. “You look perfect tonight.” halos bulong lang iyon ngunit rinig na rinig niya.

mahina niyang bulong. Ilang saglit pa, naningkit ang kanyang mga mata. Unti-unting bumalik ang alaala. Napatitig siya kay Fae. Natigilan. "Hindi… maaari ba…" bulong niya.

Umiiyak kong bulong. "H-hindi ko kayang... Lokohin ka."bulong niya at kumalas sa yakap ko. Tinitigan niya ako at ngumiti. "Ikaw ang.... Pinaka... M-magandang nangyare... Sa buong buhay ko." Tumulo ang luha niya habang naka tingin sa akin.

Amanda Anak, naririnig mo ba ako? Mga boses ito na tila mga bulong na hindi niya matukoy, kung ito ba ay nasa malapit lang o nasa malayo? "Huh' ang Papang? Hindi ako maaaring magkamali boses 'yun ng Papang ko!" Bulong naman niya sa kanyang sarili. Ang isang dalagita na biglang na lang napatayo nang marinig nito ang tinig na iyon. Habang nakaupo ito sa isang malaking bato sa gilid ng ilog.

Kaagad na umalog ang bundok at yumanig ang lupa. Bumukas ang bulkan. Sa pinakamalalim na bahagi ng lupa, isang puting apoy ang lumitaw. Napakaespesyal ng apoy na iyon. Hindi ito nilalapitan ng mga nakapalibot na apoy na nag-iwan ng bakanteng lugar sa paligid nito. Sa sandaling iyon sa labas ng bulkan… "Anong nangyayari?" "Bakit bumuka ang bulkan?"

Ang mga bulung-bulungan ay mga binhi, at kung hahayaan nating tumubo ang mga ito nang hindi natin nalalaman, sa bandang huli ay lulusubin ang ating bahay. Naiisip ko ang tore, ang mga empleyadong bumubulong, ang mga tinging sumusukat inggit, suspetsa, kalkulasyon. Ang pista ay hindi lamang isang pista; ito ay isang anunsyo na nagsasara sa mundo sa aming paligid. Ito ay isang rito na magsasabi sa bansa: ito ay pinal. Hinayaan kong umakyat ang galit, ngunit ito ay nag-anyo ng isang mas bulnerableng tanong.

"Grabe, when kaya?" Malakas na bulungan ang sumalubong sa amin sa loob ng kumpanya. May mga nakangiti, nakasimangot, salubong ang kilay, kinikilig at meron ring nang iintriga ang tingin. Mas lalong lumakas ang bulungan nang ipinulupot ni Kelvin ang kamay sa aking bewang. Sinundan ng mga ito iyon ng tingin.