Araw Ng Mga Puso Novels & Stories

"Paano mong nasabing wala akong pakialam sa'yo? At paano mong nasabing hindi kita binigyan ng rosas? Noong nakaraang Araw ng mga Puso! Ilang beses mo iyong nabanggit noon, paano ko makakalimutang bigyan ka? Ikaw ang ayaw tumanggap, ikaw rin ang nagtapon ng mga iyon!" Araw ng mga Puso? Nang maalala ni Shiena ang araw na iyon, agad na napuno ng luha ang kanyang mga mata. Hindi niya kailanman makakalimutan ang araw na iyon sa buong buhay niya! Masaya siyang pumunta para ipakita sa kanya ang resulta ng kanyang pregnancy test na nasa kanyang bulsa, pero ano ang nangyari?

hindi kasi nakakalimot ang puso lalo na't tunay silang nag mamahalan. bigla tuloy niyang niyakap si Karson. WHEN YOU'RE IN MY ARMS WHEN I'M CLOSE TO YOU THERE'S A MAGIC IN YOUR TOUCH THAT JUST COME SHINNING THROUGH WANT YOU EVERY DAY WANT YOU EVERY NIGHT THERE CAN ONLY BE YOU FOR ME I NEED YOU MORE AND MORE animoy sumasayaw na sila sa saliw ng kanta habang magkayap. at sa bisig ng isa't isa ay nakaramdam sila pareho ng kapanatagan.

Hindi ko maiwasang tumawa hindi dahil sa nakakatawa talaga kun'di dahil sa pakiramdam ko ay parang kinikiliti ang puso ko. Mula sa pang-brokenhearted na kanta ay napalitan ito ng parang beats lang. Bahagya akong na-shock nang maging active ang mga tao, nagsimula silang magsayawan, naghanap rin sila ng mga partner na babaeng tiga-kabilang site.

Pinikit ko agad ang mata ko at kinalma ang nagwawalang puso ko. Hutaaa! Lalabas na ata sa ribs ang puso ko! Pinagpawisan ako ng malapot ng maramdaman ko pa rin ang manhood niya sa kamay ko. Shit! Erase! Erase! Erase! Maya-maya ay sinakop din ako ng antok. Kinabukasan.

Tanong ni Cherry pagkatapos nila akong bigyan ng tubig ni Ate Belen. Pilit akong ngumiti sa kanila at tumango ng tatlong beses. "Hindi ko masisisi kung naging ganyan katigas ang mga puso nila dahil sa nakaraan. Pero hindi ba mas maganda kung kahit kaunti ay palambutin natin ang mga puso nila kahit papaano? Masyado silang na-trauma sa nakaraan nila at ang kailangn nila ay pagmamahal, pag-aaruga, at pag-iintindi." Turan ko.

Ang aking puso ay tila sasabog na sa kaba. Pinanood ko siyang maglakad palayo, ang kanyang likod ay tila naglalabas ng isang aura ng pagtitiwala at determinasyon. Ngunit ang aking puso ay puno pa rin ng takot. Isang takot na hindi ko maipaliwanag, isang takot na tila sumisiksik sa aking kaluluwa. Isang maingat na pag-asa, isang maingat na pag-ibig. Ngunit ang takot ay nananatiling naroon. Isang takot na nagpapaalala sa akin ng mga panganib na maaaring mangyari. Ngunit sa ngayon, hawak ko pa rin ang alaala ng kanyang paghawak sa aking kamay, at sa alaalang iyon, makikita ko ang pag-asa. Ang pag-asa para sa isang mas magandang bukas. Isang bukas na puno ng pagmamahal, ng pamilya, at ng pag -as

“Trevor naman, tama na… huwag mo naman akong pahirapan ng ganito. Huwag mo ng paasahin ang puso ko.” Buo na ang pasya ko. Lalagyan ko ng pader ang puso ko. Kung ito ang paraan para hindi na ako masaktan ay gagawin ko. Gano’n na lamang ang panlalaki ng aking mata sa gulat ng biglang lumuhod si Trevor sa aking harapan.

Ang bilog na pilak ay kumikislap na parang buwan sa kalangitan, at sa loob nito ay dalawang puso na magkadikit. Ang isa sa mga puso ay puti na parang yelo, at ang isa naman ay may bahid ng gintong kulay na parang init ng araw. Sa kanilang pagtatagpo ay may maliit na bato na parang isang butil ng bituin, na tila nagsasabing sa gitna ng kanilang matagal nang pagkakaibigan ay lumago ang isang damdaming mas malalim pa. Kapag hinawakan mo ito, makakaramdam ka ng pagkakayakap na para bang nararamdaman mo ang presensya ng taong mahal mo.

Hindi siya palasalita ng ganito, kaya kapag sinasabi niya ay ramdam mong totoo, ramdam mong galing sa puso. Ang aurora borealis ay lalo pang naging masigla. Parang may sariling musika ang paggalaw ng mga kulay, kahit tahimik ang paligid ay parang may himig kang naririnig sa loob ng puso mo. Ang mga bituin ay tila mas lalong kumikislap, parang nakikiayon sa bawat pagsayaw ng liwanag. “Mommy…” muling tawag ni Arielle, this time mas mahina, mas inaantok. “It so beautiful…”

Banaag sa knayang mukha ang hindi maitagong saya at ligayang nararamdaman. Masasalamin sa kumikinang niyang mata ang labis na pag- ibig na nararamdaman para sa babae. At ang lahat ng iyon ay nasasaksihan ng bawat taong naroroon. Ang kanilang hari ay naging isang bagong taong marunong magmahal.