Bride Of Alfonso Pdf Mga Nobela at Kwento

Tsaka, pinagpatuloy ang pagtingin sa sarili sa harap ng salamin. ‘Ba’t ganyan siya makatingin hindi niya siguro tanggap na ikakasal ako sa tito niya.’ Matapos lumabas ang ex, bumalik ang katahimikan sa boutique. Ang designer ay lumapit kay Seraphina, bahagyang nag-alala pero masaya sa reaksyon ng bride. “Okay na ba tayo sa gown?” Tumango si Seraphina. “Oo. Mas maganda ito sa akin kaysa sa inaasahan ko.”

Kahit sa paglayag na ng bapor na ito paalis sa pantalan ay wala pa rin siyang namataan ni mukha o anino man mula sa labing-isang kawaning iyon, at ito ay isang bagay na talagang nakakapagtaka,"aniya. May katangian ang punyal na ito ang iwaksi ang kapangyarihan ng sinumang manggagaway na masasaksak nito.Nagpakita na naman ng ngiti ang di inaasahang panauhing ginoo sa clinica at nagpahayag ng sabi ang yaong maestro.Wala na akong masabi. Wala naman akong naisip na balak buhat sa kalunos lunos na balitang aking natanggap tungkol kay Mariana.Nalaman ni Julian mula sa talaarawan na si Alfonso ay isa palang espiya noon ni Don Armando sa loob ng garison ng mga guardia civil sa Sangrevida. Nilapitan

"Sa loob ng tatlong linggong kasama kita, natutunan kong muli kung paano ngumiti. Natutunan kong magtiwala matapos akong iwan sa altar. Isinalba mo ang buhay ng lola ko, at isinalba mo rin ang natutulog kong kaluluwa. Clara, mahal kita. Hindi bilang isang substitute bride, kundi bilang ang nag iisang babaeng gusto kong makasama habambuhay. Umiyak si Clara sa labis na tuwa at emosyon. Isinubsob niya ang kanyang mukha sa malawak na dibdib ng bilyonaryo habang yinakap ito nang napakahigpit. Ang lahat ng kanyang pagod sa ospital at ang takot nitong mga nakaraang linggo ay tuluyan nang napawi. "Mahal din kita, Alex... matagal na. At salamat dahil pinunit mo 'yan, dahil ayaw ko na ring maging asaw

matigas na sambit nito habang pinagmamasdan ang likod ng lalaking kaaalis lamang sa kan'yang harapan. Sa palasyo ng mga Evans, ipinatawag ng matandang don ang kan'yang katiwala. "Signor Nicollo," bungad ni Alfonso na s'yang katiwala n'ya na ng ilang dekada. "Alfonso tawagan mo s'ya," utos nito aa katiwala. Tumango naman ito bilang tugon. "Masusunod po signor," magalang na sabi nito, sabay yukod sa amo at magalang na umalis ng silid.

Alfonso, madali lang ito kong naka Planado na ang lahat," wika ni Aziz at tumango lamang siya. (END OF FLASHBACK) Marahan niya'ng hinaplos ang kanyang baril at natigilan ng biglang dumating ang Isang babae. "Alfonso,!" Kong hindi siya nagkakamali ay ang babaeng ito ay Kasama ni Alfonso sa kanyang laro noong nakaraan. Nagalit ito'ng lumapit sa kanya at agad humugot ng samurai ngunit bigla ito'ng bumalagta sa kanyang harapan.

Nag-igtingan ang mga litid ng ugat ni Alfonso sa kaniyang leeg at kamao. "Ma-mahal kita, alam mo iyan... Ahhhh!" hindi niya naituloy ang unang nais sasabihin nang isang malakas na sampal muli sa kaniyang pisngi ang pinadapo ni Alfonso. Nalasahan na rin niya ang dugo mula sa pumutok niyang labi. "Paano mo nagawang ipakilala sa akin ang kalaguyo mo bilang iyong pamangkin?" nasa tinig ni Alfonso ang pandidiri.

Masayang nagtatawanan ang dalawa. "Sana naman ay nagsabi ka agad na darating ka, Alfonso! Para naman nakapaghanda ako ng meryenda," nakangiting wika ni Teresita habang ginagabayan ang binata patungo sa sala. "Maupo ka muna, ikukuha kita ng juice." Si Alfonso ay anak ng matalik na kaibigan ni Teresita. Gwapo, matangkad, at may mapang-akit na ngiti na tipikal sa isang edukado at marangyang lalaki.

Zamira Rios POV Nang lisanin ni Kristoff ang malawak na sala, ang naiwang hangin sa loob ng mansyon ay tila mas lalo pang uminit sa tindi ng nagbabagang galit na nagmumula kay Santi. Ang bawat salitang binitawan ng kalihim tungkol sa panibagong pakana ni Alfonso ay nag-iwan ng malalim na marka sa aking isipan, ngunit sa halip na matakot, ang aking puso ay binalot ng isang mabangis na katatagan. Nakatitig ako sa saradong pinto, ramdam ang mabilis na pagdaloy ng dugo sa aking mga ugat. Hindi na ako ang dating babaeng madaling takutin ng kapangyarihan ng pamilya Del Fierro; ngayon, ako na ang reynang nakahandang pumatay sa sinumang magtangkang umagaw sa aking korona.

Chapter 63 “Ang anak lang po niya at ang asawa lang po ang nakita namin, patay na po ang asawa,” wika ng lalaking katabi ng batang konsehal na si Alfonso Sanchez. Nanginginig ang kamay ni Alfonso habang tinatapos ang trabaho na inuutos sa kanya ng kanyang ama na ngayo’y mayor na ng Castilla na siyang bayang kinalakihan niya. Gulong-gulo ang mansyon na pinuntahan nila, hindi rin alam ni Alfonso kung bakit siya napapayag ng ama ngunit gusto niya ang kapalit ang posisyon at kayamanan na ipagkakaloob sa kanya.

Tanging mga mata lamang ang makikita kapag suot niya ang bagay na iyon. Siya si Winter Alfonso. Mula sa mayamang pamilya ng mga Alfonso na kilala sa pagpapatakbo ng negosyo ng mga tela at mga prutas kagaya ng pinya at mais. Kilala ang pamilya nito dahil matagumpay ang kanyang mga magulang sa pag import at export ng mga tela mula sa Inglatera.