Dawn In Tagalog Novels & Stories

“Pahiram lang ang damot mo!” “Naman, eh akin ‘yan!” Naagaw ang atensyon ni Danica sa dalawang bata na nag-aagawan ng bola sa kaniyang harapan. Parihong madungis ang mga ito at walang sapin ang mga paa. Mukhang mga “BADYAW”, na ang ibig sabihin sa Leyte ay palaboy. Nakaramdam siya ng awa. Sa mumurahing edad ng mga ito, lansangan ang nagsisilbi nilang tahanan.

REI ZAX' POV: "So what happen into your life?" Iyon agad ang unang bigkas na salita ni Daxon nang makarating kami sa aming bahay. At makahanap ng pwesto upang kami ay makapagpahinga.

Iniba niya ang usapan bago pa tumulo ang mga luha niya at tuloyan siyang mabuko sa sumisibol na damadamin niya para dito. Apologies to my some kind of tagalog. I'm not a tagalog anyway, Im an Ilongga, and we spoke Hiligaynon everyday, so pasenxa na kung may mga tagalog akong mali mali dyan, i accept comments and corrections.🤗🤗🤗🤗

“Iyon ang naging marka ng katapusan ng aming pagkakaibigan.” “Okay, nakikinig kami,” sabi ni Charlie, naintriga siya. Samantala, humihigop ng iced tea ang mga inner devils ni Charlie, naghihintay sa kaduktong ng kuwento. Inalis ni Dawn ang salamin niyang suot at tinakpan ang mukha niya. Nagpatuloy siya, “Bata pa ako at tanga. Dahil malapit kami sa isa’t-isa, akala ko hindi ako masasaktan—Diyos ko po, hindi ako makapaniwalang inaalala ko pa ito.”

"Hoy?!" Sinundot ko ang tyan niya. "Gising!" Niyugyug ko ang balikat niya. "Ano??" Inaantok niyang tanong. "Bumalik na iyong ilaw kaya makakaalis ka na po." Magalang kong wika sabay tinuro ang pintuan. "I'm sleepy--" "Anong I'm sleepy?? David ang pangalan mo hindi sleepy, baliw!" Bulyaw ko sakanya.

--- --- --- --- "Dalawa?" --- --- --- --- Tumango siya. --- --- --- --- "Ikaw at ako." --- --- --- --- Hindi ako agad nakapagsalita. --- --- --- --- "Ano ang ibig mong sabihin?" --- --- --- --- "Ang angkan natin ay hindi lamang may isang tagapagmana." --- --- --- --- "May dalawang sangay." --- --- --- --- "At kapag nagtagpo ang dalawang iyon..."

ANG UNANG ARAW Maagang nagising si Prinsipe Zaitan. Wala pang araw, ngunit ang paligid ng Alnea ay tila gumigising sa himig ng mga daang bulong ng hangin. Hindi pa rin siya sanay na hindi siya nalulusaw ng araw sa Alnea na animo'y kaibigan at kakampi nila ito. Sa gitna ng kagubatan, sa isang malawak na patag na daan na nalililiman ng mga puting punong-kahoy ay naghihintay na si Inang Zaya, ang kaniyang guro para sa pagsasanay.

“Good morning. It’s too early. Bakit ka napat—” [“You’re already late. Unang araw natin sa site tapos late ka? Nakakadismaya.”] Napatingin sa kaniyang wristwatch si Damon. “ShiT! I’m sorry. Hindi ko namalayan ang oras.” Dali-dali niyang kinuha ang kaniyang coat na nakasabit sa pako sa dingding. Napakamot siya sa kaniyang ulo nang marealized niyang malayo-layo rin ang lokasyon ng kaniyang hideout sa site.

Hindi pwede. Pagkababa ko nang umagang 'yon ipinahanda ni Lance ang almusal niya sa dining area. Ngayon lang nangyari ito. Pinuntahan ko sila sa dirty kitchen para tanungin kung anong meron. Wala pang nakakasagot sa kanila pero bigla na lang pumasok si Lance. "Good morning," bati niya sa akin sabay hinalikan ang tuktok ng ulo ko.

☹ When I woke up, I couldn’t see anymore. Akala ko, black out lang. ‘yun pala, dumating na ‘yung araw na kinakatakutan ko. I was thinking of you that time. Iniisip ko kung paano ko sasabihin sa’yo o kung tatanggapin mo pa ba ‘ko. Nang tinanong ko ang mga magulang ko kung nasaan ka, natural hindi nila alam. Hindi naman kasi kita pinakilala. Kung alam ko lang ‘yung mangyayari, pinakilala sana kita. E di sana alam mo kung nasaan ako. E di sana alam mo. Sana… naantay mo pa ako.