Day 17 Trevor Henderson นิยาย & เรื่องราว

Dahil, hindi ko makita ang nais kong makita. "Steve, uminahon ka muna." "Bro, tingnan mo." Tinuro ni, Dave ang isang CCTV, kung saan ay may lalaking naka-suot ng pang doctor ang may dalang bangkay. Tila'y may natira pa rin kahit maliit na ebedensiya, ngunit nasa deleted ito. Mukhang tanga rin pala ang nag delete ng files. Subalit, salamat naman at may nakita pa kami ngayon.

Trevor, I'm so done. ***

Mostly, diyan daw makikita ang problema. "Here it is." bigay ko sa phone ko. It was already noted that I am the one who will be sending it to Ivo. Pinagmamasdan ko lang ang mga transaksyon ng mga taong nasa paligid namin. Kanya-kanyang trabaho ang bawat taong natatanaw ko subalit isa lang ang mas nakaagaw sa akin ng atensyon. Hindi ako nagkakamali ang nahagip ng aking mata si Trevor. Siya yung Kuya ni Havannah and base on the news he is one of the successful bachelor in Asia.

Pero hindi rin nagtagal at humarap na rin siya at nagsimula nang maglakad palapit sa amin. "The day is still long, isn't it?" she said as soon as he reach our spot. Tumingin ako sa relo ko. Alas tres pa lang ng hapon. Maaga pa naman. Kaya tumango at ngumiti na rin. "May... mga plano ka bang gawin pa ngayong araw, Trevor?" tanong niya sa abogado, na ngayon ay tahimik pa ring nakatayo sa tabi ko.

paniniguro ni Trevor. “Oo! Para matigil na yang pagseselos mo ng wala sa lugar!” biro ko. Niyakap niya ako hanggang sa makatulog na kami. Maaga akong nagising kinabukasan upang asikasuhin ang agahan ng mag-ama ko. Lumabas ng kuwarto si Trevor para magkape. “Last day ko na kahapon sa St. Luke's and I have fifteen days free time bago ako magreport sa Asian Hospital.” sabi ko kay Trevor. “I-date mo naman ako! Yung tayong dalawa lang!”

Tanong ko sa kanya dahil hindi ko alam kung bakit kailangan ko pang sumama kung hindi ko naman din kilala ang mga iyon. Kumambyada naman si Vander at medyo binagalan niya ang takbo ng sasakyan. "It's Mr. Henderson's sixtieth birthday. He's one of dad's constituents and helping the eons." Paliwanag naman niya sa akin. Napatangu-tango naman ako. Importante pala ang taong yun, it makes sense na isinama niya ako dahil isa din akong eon.

dagdag naman ni Daniella. "Tumigil nga kayo. Nakakahiya kay Doc Terrence," sita niya sa mga kasamahan. Gusto pa sanang tumambay ni Trevor sa nurse station kaya lang ay sunod-sunod ang pagdating ng mga tao kaya naman hindi na nito maka-usap ang mga kasamahan ni Heaven na naging ka-close na nito sa paglipas ng mga araw. "Heaven, susunduin kita mamayang uwian. I love you." Kumindat pa si Trevor bago naglakad papalayo sa nurse station.

KABANATA 45 Sa wakas ay natapos din ang mahaba, madilim, at nakapapagod na gabi para sa pamilya Vale. Maagang binalot ng balita ang buong bansa tungkol sa pagkaantala sa pagtakas ni Judge Henderson sa airport hangar. Hindi na siya nakasampa sa kanyang pribadong chopper dahil sa mabilis na aksyon ng mga awtoridad. Dahil sa mabilis na koordinasyon nina Damon at Leo sa pulisya, napigilan ang kanyang masamang plano. Ang mga pekeng dokumento at arrest warrant na ginamit niya laban kay Damon ay tuluyan ng idineklarang walang bisa ng korte.

Tutal naman ay maaari siyang mamatay anumang oras, lulubusin na niya ang pag-amin upang hindi na dumanak ang dugo niya mamaya. Subalit hindi na siya sinagot ni Hendrix. Titig na matalim lang ang ipinukol nito sa kanya bago tumalikod at umalis na parang walang nangyari. Siya si Hendrix Montenegro. Kilala, tinitingala, at kinatatakutan. Nasa kanya na ang lahat: walang kapantay na kayamanan, kapangyarihan, at angkin na kagandahang-lalaki. Ngunit isang bagay ang wala siya, at hinding-hindi niya kailanman mararanasan—ang magkaroon ng sariling pamilya.

I dialled his number pero ring lang ito ng ring. Nakarinig ako ng tawanan sa tapat ng bahay nila Trevor at ng makalapit ako ay nakita ko si Hendrix na nakyukyok sa lamesa. May mga tumbang alak sa harap nila. Kasama niya sa lamesa si Trevor na lasing na din. Nandoon din si Tito Dave, ang tatay ni Trevor at ang kumpare nito na si Mang Hector. “Hendrix!” tawag ko dito pero hindi naman ako madinig sa sobrang kalasingan