Dealing With Stress Quotes Novels & Stories

Mabilis na umikot ang kanyang isip, naghahanap ng pinakamainam na paraan upang maiwasan ang posibleng gulo. “Xavier,” maingat niyang sambit, “alam kong kagagaling mo lang sa isang sitwasyong muntik nang kumitil sa buhay mo. Kailangan mo ng pahinga at katahimikan. Mas mabuti sigurong huwag mo munang isipin ang mga bagay na makakadagdag pa sa stress mo.” Saglit siyang tumigil bago muling nagsalita.

“Totoo ‘yan! Isang beses, imbes na quarterly report ang i-send niya sa group chat, puro memes pa pala ng mga CEO! Sabi niya, ‘stress reliever lang ‘to, guys. Huwag masyadong seryoso.’” Nagpalakpakan sila sa tawa, at hindi ko napigilang mapangiti rin. “Minsan kailangan mo ring mag-relax, ‘di ba? Hindi pwedeng puro trabaho at pera lang ang habol mo sa buhay.”

Isa't kalahating oras rin kami sa sala bago siya nagyayang umakyat na sa aming silid para makapagpahinga na daw ako ng maaga. "Simula ngayon ay hindi ka na dapat magpuyat pa para hindi ka ma stress. Kung ma i-stress ka ay maapektuhan ang dinadala mo. Pareho pa kayong magkakasakit kung sakali." bilin niya sa akin. "Eh! Hindi pa naman sigurado na buntis ako."

Kung hindi nga makulit si Joaquin at hindi nito nalaman ang nangyari sa kanya, hindi rin niya sasabihin dito ang mga nangyayari sa kanya nitong huli. Ayaw na kasi niyang mag-alala pa ang mga ito sa kanya at isipin pa siya lalo na ngayong kaya na naman niyang kontrolin ang sariling emosyon. Tama si Dorin hindi siya dapat magpaka-stress sa mga bagay-bagay sa buhay niya. Dapat i-relaxed lang niya ang isip niya para magnormalized ang takbo ng utak niya.

Gusto niyang mainis sa doktor pero wala naman itong kinalaman sa problema niya para pukulin ito ng init ng kaniyang ulo. "There is no specific medication for stress. But, there are medications that can help reduce it," kapagkuwan ay sabi nito. “Medications to reduce my stress?” ulit pa niya bago napangisi. “That's useless, I don't need those medications.” Iniiwas niya rito ang matalim na tingin. ‘I need my wife!’ tapos ay wika niya sa isip. UMIBIS sa kama si Raven nang marinig ang ugong ng humimpil na sasakyan ni Asher sa garage.

Keriza don't drink a coffee at all hindi ko din alam kung bakit hindi siya nahilig doon. "Uminom ka naman ba ng gamot?" I asked. "Oo, uminom naman ako kaso parang hindi naman sapat eh," she said. "Every four hours iinom ka kung hindi pa din nawawala ang pananakit ng ulo mo," bilin ko. "Try to drink coffee din minsan, mawawala din lahat ng stress mo," Lariza suggested. "Maybe soon," she said.

Napatingin siya sa labas. Mukhang nai-stress. “At this rate,” sabi ko, “hindi ka makakauwi.” “Kaya po.” “How?” “Commute.” I almost laughed. Hindi dahil minamaliit ko iyon. Kundi dahil hindi ko na maalala kung kailan ako huling nakarinig ng taong nagsasabing kaya niya nang walang hinihinging tulong. “Hatid na kita.”

Pinagkukwentuhan namin ngayon ang araw kung saan kami unang nag kita. “Ikaw anong ginagawa mo ro’n?” tanong ko sa kaniya. Kumuha naman siya ng pizza at kinagatan muna iyon bago muling lumingon sa akin at sumagot, “Hmm… dati lagi ako nando’n pag stress ako, those children takes my stress away. You know, pag kasama mo sila makakalimutan mo ‘ang problema mo at tatawa ka na lang ng tatawa.” Sang-ayon ako sa sinabi niya. Marinig mo lang ang tawa ng mga batang ‘yon ay mapapawi agad ang pagod mo.

Sinimulan niya namang masahein ang ulo nito. “Kung inaantok ka na, matulog ka na. Huwag mo munang i–stress ang sarili mo masyado. I–shut down mo muna ang isip mo. Hindi ko alam, pero may feeling kasi ako na kayong mga writer ‘di tumitigil ang isip n’yo.” Bahagya itong natawa. “You got that right.”

"B-bake lang po ito. Pasensya na kung hindi ganong kasarap…" "Antonette," seryosong sabi ni Xavier, "kung gusto mong bawasan ang stress ko, wag ka nang magbigay ng cookies. Gawin mo ang trabaho mo nang tama, at... huwag ka nang mag-Coke fountain sa opisina."