Don't Look Back In Anger Novels & Stories

Humagulgol ako. Namula ang mga mata ni Joaz. Hindi ko alam kung sa luha ba o sa galit ngunit mariin niya akong tinitigan. "I can't bring back the past Angelica, so you shouldn't dwell on it at hindi kami parehas kaya huwag mo akong igaya sa kaniya!" He roared like a thunder. "Stop betraying me. Stop doing something on my back. Stop dating some asshole!" He shouted before pointing himself.

“Ano?" "Starting tomorrow, you are untouchable. Not even Peter or your agency can breathe the same air as you unless I allow it. Stop looking back at a sinking ship.” Anong looking back ang pinagsasabi ng b*liw na ito? Ni hindi nga ako ngayon makalingon sa paligid dahil sa kahihiyan tapos may pa-looking back pa siyang nalalaman. “Pwede bang umuwi na lang tayo? Wala naman ata tayong gagawin dito, e. At saka si Tobi, baka hinahanap na ako n'un!" tiim-bagang kong pabulong na sabi.

Kahit pa mukhang tago ay kitang kita ko ang kamao nyang namuo, I know that my wordings made him angry and I have no regrets na sinabi ko sakanya ang mga bagay na 'yon. "If you want me to go back then kill me first." Wala na akong nararamdamang takot ng mga oras na 'yon. Wala na rin akong pake kahit pa masakit ang sasabihin ko sakanya, they've hurted me a long time ago and a lot of times but I kept my mouth shut. Ngayon nalang ako lumaban sa lahat ng sakit na naranasan ko sakanila. And If I fight, I'll do it no matter what happens after that.

“At hindi mo kasalanan iyon.” Patuloy pa rin siyang humihikbi. Unti-unti kong iniangat ang kanyang mukha. Namumugto ang kanyang mga mata. Namumula ang kanyang ilong. Halatang pagod na pagod na siya. “Look at me.” Nag-atubili siyang tumingin. “Don't keep blaming yourself.” “Matagal nang nangyari ang lahat.” “At kahit ako...”

His eyes were so filled with spite, anger, and resentment, that it almost brought me to my knees. I felt anger through Armando Teng’s eyes, and if looks could kill, I would have been dead.

He looked at me and now, he's glaring at me angrily. My heart started to pound so fast. I almost took a step backwards. Parang pinagsisihan ko na nagbato ako ng tingin sa kanya. Matagal ko nang hindi nakita ang pares ng mga mata na 'yon dahil hindi ko sya nagagawang tingnan sa mata. He looks angry. Really angry. Have I done something wrong again?

“Wala. Susunod lang ako kay Don Yanu. Siya pa rin ang boss ko kahit na mag-asawa tayo.” “But what if he doesn’t act?” “Then I’ll wait. I won’t move unless he tells me to.” Napaisip ako. “Pero gusto mong gumanti, ‘di ba?” Tumango siya. “Yes. Every part of me wants to. But I’ve learned something from Don Yanu… we don’t move out of anger. We move with purpose.”

hindi niya mapigilang asar dito lalo pa't mukhang matayog ang pagkakatayo no'n. Natigilan ito at napababa ng tingin bago umungol ng disgusto. "Don't f*cking look at it!" frustrated nitong asik sa kanya ngunit kinagat lang niya ang ibabang labi kaya lalo itong napamura.

ngisi kong sambit na siyang ikinangisi rin ng lahat maliban na lang kay Angel. They'd make puppies look tough if we punished them now. They're like kids waiting for a spanking and expecting us to go easy. No, we're not like that. We're not fucking like that. It's an insult, a slap in the face. I won't let them be helpless victims they'll be crushed if they don't fight back. They need to put up a fight, to show they have teeth. I want to see some grit, some fire in their eyes. Don't be a doormat, don't be a punching bag. If they're gonna take it, they better take it standing tall.

Halos lahat ng mag-jowa ay iyon na ang tawagan bakit inisip niyang siya lang ang may karapatang umangkin sa salitang iyon? Pumihit siya para tumuloy na sa pupuntahan pero tumama ang mukha niya sa matigas na dibdib ng lalaking nakatayo mismo sa kanyang daraanan. "Why look back behind you when I'm right at your front...babe?" Ramses' whispers filled her eardrums.