Ebook Stories Tagalog Soft Copies 소설 & 이야기

"Buti at hindi nila kayo kaagad pinapaburan?" "We don't like that. Ganoon ang tingin ng halos lahat sa amin noong una. Na kaya kami nakakapasa dahil sa kung anong estado namin sa buhay. I already told you that right?" "Yep, sorry I was just kidding." "No, it's fine. Tinanong ko lang dahil baka ikwento ko ulit at magsawa ka na." tumawa siya. "Why would I? You telling me stories about your life will never tired me."

Tumayo naman na si Ash at inilahad ang kamay sa akin kaya hinawakan ko naman iyun at tumayo. “Jan ka na lang sa tabi dahil mahapdi kapag nabasa ng tubig alat ang sugat mo.” Saad niya. “Ang sabi nila mas mabilis daw gagaling ang sugat mo kapag nabasa ng tubig alat.” “Saan mo naman nakuha ang kasabihang yun?” “Yun ang sabi sabi nila, sa una lang naman daw mahapdi eh saka gusto kitang makasama eh hehe.”

" - 25 Mayo (1897) Pagkatapos basahin ni Lara ang huling pahina ay nagkatinginan kami. "Ang kwento nila Mommy, pagkatapos ng May 25 ay natagpuan ka nalang sa ilog paraiso na wala ng buhay pa." kwento ni Lara sa akin, totoo palang nagpakamatay ako? Pero bakit parang pakiramdam ko di ganun ang nangyari, na parang may mali. At iyon ang sa tingin ko dapat kong alamin? At kailangan ko ring mabasa ang libro ng kasaysayan.

Eloisa Taylor's POV "Hello? Bakit ka napatawag Trevor, papatulong ka kay Ana?" "Huwag ka nga. Napatawag lang ako to tell you the news." Umupo ako sa sofa na nandito sa living room ng condo unit ko saka tumabi kay Mia na nagbabasa ng libro. Medyo berat din 'to. Nanunuod ng T.V tas nagbabasa? The eff. Pero kung tinatanong ninyo kung bakit nandito si Mia mamaya ko na ikukwento. "Alam ko na. Nanalo si Pacquiao."

Chapter 16 14 hours and 30 minutes later… Isabelle Pov Grabi hindi ako makapaniwala na nakatuntong na ako sa Canada. “Mahal tulungan mo akong magbasa ng placards ha? Zane Cuanco raw ang inilagay nila.” “Nila? Sino kasama ng kapatid mo?” “Hindi ko alam eh.” Lumingon-lingon ako at binabasa ang mga hinahawakan ng mga taong sumasalubong.

“El set comenzara Ultimo petalo de rosa Se escribira otro capitulo” Anang nakasulat sa ika limáng pû’t anim na pahina ng libro. Dahil sa nakasulat ito sa lenggwaheng Español ay kinakailangan pa niyang hanapin ang aklat ng talasalitaan. Hindi naman ito kakapalan ngunit makikitang talagang napakaraming salita ang laman niyon dahil mahigit labing-limang pulgada ang haba at sampung pulgada naman ang lapad.

Hindi naman ito nagalit sa amin at sa halip ay nagpasalamat pa ito. “Salamat nga pala no’ng nakaraang araw. Buti nalang kinuha nyo ‘yong libro tungkol sa puting mahika, kung hindi baka nakakulong na ako ngayon. Pasensya na kung hinabol ko kayo. Kukuhanin ko kasi sana sainyo ‘yong libro. Baka kasi kapag may nakakita sa inyo sa labas na hawak niyo ‘yon tapos dito kayo nanggaling, baka isipin nila ako ‘yong nagbigay sainyo no’n. Tinatawag pala ‘yon na Puting Libro dahil nandoon karamihan ng mga paraan sa paggamit ng puting mahika.” Isinalaysay nya ang lahat ng detalye sa aming magkakaibigan.

Ibang babae na ang ihaharap niya sa altar at sasabihan ng "I do" Kay Thalia... Hindi ko na rin alam kung dapat ba akong magalit o magpasalamat. Dahil siya na mismo ang nagbigay ng dahilan para bumitaw ako sa kung anong meron kami. "Please, I want to see you so bad. Magkita tayo..." He uttered the words softly. Hindi ko alam kung magaling lang ba talaga siyang umarte pero bakas sa boses niya ang panghihina.

Madiing sabi ko sa kanya saka nauna pa sa kanya papunta sa library. Pagpasok ko sa library pag lingon ko ay aba wala pa ang magaling kong kapatid hindi nga sumunod agad! Tsk. Inikot ko nalang muna yung library namin hanggang sa nakita ko yung mga pocketbooks dati na iniipon nya pa.! Tinignan ko isa isa ay may nabasa akong 'DIARY NG PANGET' , 'SHE DIED' saka 'VOICELESS' at iba pa.

Mariin kong itinikom ang aking bibig nang may kumawalang hikbi roon. “I'm sorry… I'm sorry… I'm sorry… Mommy sorry, mga anak… I love you two so much… and if you happen to know the truth, I will fully understand if you'll be mad at me. My love for the both of you won't change nor reduce… I hope one day, you'll find forgiveness in your hearts. I don't know if this will be the last—maybe it really is, I enjoyed so much with your company mga mahal ko. Kahit yaya ninyo lang ako, sobrang saya ko. Ang kulit-kulit ninyong dalawa, you Irie my princess, you are so sassy my love… manang-mana ka talaga sa ama mo…” bahagya pa akong natawa roon. “Please always love each other, and shower your father with