Novel & Cerita Essay On My Life As A Student

Kahit sandali lang, nakahinga ako nang malaya-wala si Asmodeus sa tabi ko, at para bang may sariling mundo ako ngayon, kahit ilang oras lang. Habang naglalakad ako papasok sa campus, pinagmamasdan ko ang paligid. Ang mga estudyante na nagmamadali, ang mga guro sa harap ng building, at ang tunog ng mga yapak sa sementadong daan-. May kaba man sa dibdib, may maliit na ngiti rin sa labi ko. Simula ito ng bagong chapter sa buhay ko bilang nursing student, at kahit sandali, ramdam ko ang kalayaan.

"Tingnan ninyo, ayaw kong maging pinakap sikat o ang pinakamatalinong tao sa paaralan. Gusto ko lang maging isang normal na estudyante. Gusto ko lang magkaroon ng simpleng buhay sa kolehiyo, makuha ang aking Bachelor's Degree, makakuha ng maayos na trabaho. Yun lang." sabi ni Kyle, nang may matatag na tono.

Madalas pa akong naiisahan dahil sa kamangmangan ko. Minsan hindi ko maiwasang mainggit sa mga kaedaran ko na nag-aaral. Gusto ko din maranasan yun. Gusto ko rin pumasok sa paaralan. Gusto ko magsuot ng uniporme. Gusto ko matutung magsulat at magbasa para hindi na nila ako pagtawanan. Gusto kong matutong mag plus at minus para hindi na mali-mali yung sukli ko. Ang daming kong gustong matutunan sa buhay pero hindi ko alam kung paano. Ang dami kong gustong gawin pero hindi ko alam saan magsisimula.

And knowing guys, wala sa kanila kung tahimik o palamura ang kapwa nila. Imbis na magtanong ay nagpangalumbaba na lang ako habang nagmamasid rin sa paligid. Wala rin naman ako rito para makipagkaibigan. I'm here to study and to graduate. This year is crucial. Isang taon na lang at ga-graduate na ako ng senior high school. Although dito pa rin naman ako magkokolehiyo.

kuwento naman nito habang patungo kami sa registrar office para kumuha ng prospectus. "Basi naman kasi sa ikinabubuhay dito ay halos lahat eh agriculture kaya natural na yun ang kadalasan na kukunin ng mga estudyante." Saad ko naman rito. "Oo tama ka, pero ako pinili ko education kasi gusto kong maging teacher. Yun ang pangarap ko noon pa. Nasa 2nd year na ako, dapat nga ay graduate na ako ngayon kaso nahinto ako sa pag-aaral ng grumaduate ako ng high school at hindi kaagad ako nabigyan ng scholarship." Kuwento naman nito sa akin at tanaw tanaw ko na rin ang registrar office. May karatula kasi kaya madali lang itong makita.

Yung isa nga'y parang ambassadress pa ng Louis Vuitton. Hindi ko talaga mapigilang mamangha at mainggit sa mga estudyante dito araw-araw. Isipin mo 'yon, they are living their best life habang ako, mas mahirap pa sa daga at kailangan kumayod nang kumayod habang nag aaral para may pang tustos sa pang araw-araw dahil kung hindi ay mamamatay kaming mulat sa gutom.

Being a student in this Academy is a pleasure for me. Hindi ko alam kung bakit ang gan'to ang nararamdaman ko rito, ngunit napakasaya ko dahil parang unti-unting nabubuo ang kasiyahan sa 'kin. Parang dito ko nahanap ang saya sa 'king buhay. Ang kapiraso ng aking buhay. Dito ko unti-unting nahanap ang saya na no'n pa man ay hinahanap-hanap ko pa. Pero hanggang ngayon ay pakiramdam ko may kulang pa rin.

Magagawa na kaya akong tignan ng mga tao rito bilang isang normal na mamamayan din? I smiled more at my thoughts, dreaming about the impossible realm. Because I know, this is far away from permanent. This is just short-lived. Kailangan lang ipagamot kaya nakalabas nang ganito. Panandalian lang kaya hindi dapat mangarap nang husto. Ilang minuto pa, isang eskuwelahan naman ang nadaanan namin. Namangha ako sa kumpulan ng mga estudyante sa harap nito.

I said in my cold voice and started to walk away. Ganito lagi ang takbo ng buhay ko. Bully and then walk away. Walang pakialam ang estudyante sa grade ngayon. Basta makatapos ang priority on their f-cking low grades. Anak mayaman sila kumbaga. "They had all of the luck in their lives but they were not using it for the right one, unless using it to the worst." My life was simple, until it became worse because of him. I lost everything I've dream of because of stupid decisions that I've been made. Kulang na lang maging manhid ako. Nakakasawa din naman umiyak ng umiyak.

Ang school na iyon, ang buhay na mayroon siya, at ang buhay ko ngayon—mga magkaibang mundo. Naglalakad ako sa hallway ng aming paaralan, tila may mga mata na nakatingin sa akin, ngunit wala akong pakialam. I was in my third year of college, taking Business Administration. My age was behind compared to my blockmates because I had to take a break for the past two years, but that’s okay with me. I had no regrets. Ang importante sa akin ay makapagtapos at matupad ang pangarap kong magkaroon ng degree na magiging susi sa mas maganda at mas maayos na buhay.