Essay On My Life As A Student Novels & Stories

Napangiti ako nang maalala ang buhay ko sa kolehiyo. Marami ang nagtatanong kung bakit hindi raw ako honor student. Kung alam lang nila. May photographic memory ako. Isang beses ko lang basahin ang isang pahina, kabisado ko na agad. Pati kuwit. Pati tuldok. Pati kung saang bahagi ng pahina nakasulat ang isang salita. Ngunit hindi ko ginamit iyon. Hindi ko kailanman ginustong maging sentro ng atensyon.

Anong klaseng hangin ang umihip sa utak nito para maging mabait ito sa kanya at nagiging madaldal na? Hindi niya na lang ito binara at sinagot na lang ang tanong nito. “Parte kasi ako ng student’s council sa school. Kahit na gusto kong magpahinga, they won’t let me, telling me that I have a responsibility I need to partake. Hindi ko namang pwedeng bumalik ako ng Manila para sa kanila. May thesis pa akong need ng revision. Nakakapagod ang buhay ko.” “And how does it connect to the pictures you’re taking?”

I stopped and I bit my lower lip. College life was not just about studying what is written in the module, College also taught us to learn deep what's the meaning of life. Hindi lang naman tungkol sa science or math ang pag-aaral, it's also about life. How you cope up with your problems, kung paano ka magpapatuloy sa buhay kahit na ginagago ka na ng lahat at kung paano mo maipagsasabay ang reyalidad sa kung ano ang hindi naman kailangan.

Hindi ko pa rin alam kung paano ako napunta sa buhay na ito. Ilang linggo pa lang ang nakakalipas, isa lang akong ordinaryong college student na ang pinakamalaking problema ay kung paano hahatiin ang oras ko sa pag-aaral at part-time job. Pangarap ko lang noon ay makatapos ng kolehiyo at tulungan ang pamilya ko. Ngayon?

It is my special name that is very personal and important to me as a person. Anyway, maliban sa pangalan ko ay wala nang magandang malalaman ang ibang tao sa buhay ko. Sa edad kong bente anyos ay parang wala pa akong nagagawang matino— I mean, big achievement na maipagmamalaki ko sa iba. Siguro ay pwede kong ipagmalaking nasa kolehiyo na ako. I'm currently a second year student taking a course called Bachelor of Arts in Communication. Hindi halata, no? Siyempre, hindi naman ako nag-aaral ng seryoso, e.

Samantalang ako, heto, nakahiga lang sa kama at stress na stress sa buhay habang umaasa lang kay Vladmir. "Saan ka nagwo-work? Malapit lang ba sa School niyo 'yan? Hindi niyo pa yata Bakasyon, e!" hula ko dahil may isa akong fina-follow na content creation na sa La Salle rin nag-aaral. Buhay senior highschool student ang content niya kaya may alam ako sa ganap nila roon.

SOFIA’S POV Hindi talaga maiwasan ng mga studyante na hamakin ang lahat huwag lang bumagsak sa subjects kahit pa anong kapalit nito ay hindi na ito magdadalawang isip pa, kahit nakataya na ang pagkatao nito. That is life of being students but it is not the solution in every problem just find ways, do not do such thing that might ruin your reputation as a human being or students.

Habang malayang umaagos sa aking katawan ang maligamgam na tubig mula sa shower ay hindi ko maiwasang tanungin ang aking sarili, at hindi ito ang unang beses. Sa bawat araw na sasalang ako sa entablado, maghuhubad, at magbebenta ng laman ay palagi kong tinatanong sa sarili kung kaya ko pa bang sikmurain ang lahat. Pero, napapangiti ako sa tuwing napapapagtanto ko kung paano ko nagagawang buhayin ang sarili at matustusan ang sariling pag-aaral sa isang exclusive private university dahil sa trabaho kong ito. Hindi ko kailangan magpapawis, Hindi ko kailangan ng lakas, at lalong-lalo na hindi ko kailangang magtiis sa maliit na sahod.

Ito ang magiging susi ko para tuparin ang mga pangarap namin ng mga magulang ko. I am now in my 3rd year as Accountancy student. I am top of our class. I maintained my grades kasi ayaw kong mawala ang aking scholarship. Yun na lang ang tanging pag asa ko para maiahon ang pamilya sa kahirapan. Kung makapagtapos ako ng pag aaral mas madali sa aking makahanap ng trabaho.

Maging ang magkaroon ng manliligaw, na natural lang na maranasan sana ng high school student ay hindi ko na na-experience. Pero ganoon pa man ay hindi naging malungkot ang buhay ko. Palibhasa ay sanay na ako sa kung anong buhay ako mayroon ay hindi iyon kawalan sa akin. Kung tutuusin ay mas pabor pa nga ito dahil naitutuon ko sa pag-aaral ang aking panahon. Walang abala. Walang kahati sa oras ko. Kaya ipinagpapasalamat ko iyon.