Everything Takes Time Novels & Stories

"Parang awa niyo na..." M-mali bang m-magpakasaya? Mali bang gawin ang lahat nang bagay? Alam ko naman na we only live once kaya habang buhay pa ako ay gagawin ko ang mga gusto kong gawin. Para atleast mamamatay akong masaya hindi ba? Mamamatay akong nagawa ko lahat ang gusto ko.

Kaya siguro ay napuno na rin siya kaya diniretso niya na rin ako. Na-appreciate ko iyong ginawa niyang 'yon. Not everybody respects your time when you're still not ready, not everybody will understand what you've been going through despite you had your reasons. Sometimes they'll blame you for being not ready, and when will they're going to understand that you still have time? You still need to be ready? However, when we will be ready? We are at some point uncertain, and we are not sure when. But for as long as we are trying, it's already a progress after all.

Hindi ko na lamang siya inintindi at tumingin na rin sa labas ng bintana, pinagmamasdan ang bawat bilis na kilos ng mga tao na akala mo may humahabol sa kanila. Yeah right, this is life. We're living in by fast-forward. May laging hinahabol na oras. Deadlines, due date, and responsibilities na akala mo ang 24 hours ng isang araw ay parang 8 hours lang dahil sa bilis na paglisan ng oras. Napabuntong hininga na lamang ako.

Nakatanaw lang ako sa mga taong nakapila na pumupunta sa nakakasilaw na liwanag. Hindi dapat laging nagmamadali, dahil lahat ay may tamang panahon. Ang mga bagay na madaling makuha ay ang mga bagay na madali ding mawala. Kaya gumawa tayo ng mga alaala kasama pa ang mahal natin sa buhay habang buhay pa.

I won't stoop down on her level. “Why? Are you threatened?” Walang emosyong saad ko pabalik. Ramdam kong natigilan ito at may sasabihin pa sana ngunit hindi ko siya pinagbigyan ng pagkakataon. Tinalikuran ko na kaagad siya. Masasayang lang ang oras at enerhiya ko sa kaniya. If you're busy, time is faster than you could imagine. If you're not, it is slower than a crawling turtle. Fortunately, busy ako masyado sa trabaho these past few days kaya siguro sobrang bilis ng oras. It's a good thing though!

Hindi gumana ang pagmamatigas niya kaya naman susubukan niyang umapila ng may pagpapakumbaba. Agad niyang pinalambot ang linya ng kanyang mukha, at sa mababang tinig ay sinabi, “You know how busy I am these days. Wala akong dapat sayangin na oras. I should seize every minute that counts. I have my deadlines and ideas are just pouring in my mind at this moment. You know the flow of my work. Can’t you just be more understanding?”

Puro na lang negosyo? “I bet, you will never understand what I say. Malaki ang epekto kapag nagbabago ang taon Zhia. Para lang naman yan kaarawan. Sa isang simpleng tao na kagaya mo. It's just another year for you. Wala naman magbabago. Yung bilang lang. But, no. Andyan Zhia ang panibagong responsibilidad, at marerealize mo na lang na kailangan na kumilos. Tumayo ng sarili mong mga paa. Because time is the most precious here in life. Do you get me?”

Sa mga sumunod na araw, tuluyan nang nawala ang pakiramdam ng oras sa loob ng kwartong iyon. Hindi na mahalaga kung umaga ba o gabi. Ang tanging sukatan ng oras ay ang pagod sa katawan, ang bigat sa mata, at ang mga bagong markang nadaragdag sa mga tala sa mesa—mga diagram, ruta, pangalan, at posibilidad ng kamatayan.

“Tuwing hihilingin ko ang oras mo, trabaho ang laging sagot mo. Ano ang silbi ng pagiging mayaman mo kung hindi mo naman maibibigay ang oras at atensyon na kailangan ko? Parang hindi mo ako pinahahalagahan!” Ang sigawan ay umabot sa buong bahay, at ang dating payapa na pag-uwi ay naging sanhi pa ng mas matinding pagod sa isipan ni Luciano. Sa halip na makapagpahinga, napilitan siyang makipagtalo at ipaliwanag ang kanyang sarili sa taong dapat sana ay kanyang kapanatagan. Nang hindi na niya makayanan ang sitwasyon, umalis siya ng bahay at nagtungo sa aming tahanan, na may pag-asang makakahanap ng kapayapaan sa aking tabi.

“Don’t worry, Loves, lahat ng ito ay matatapos din. I believe that everything in this world happens in its own time. All we have to do now is wait for the ideal moment. God established a timetable for the resolution of each problem.” Alam kong pinakakalma lang ako ni Xavier dahil batid niyang pinanghihinaan na naman ako ng loob pero pinili ko pa rin na pakinggan siya. Tama si Xavier na lahat ng nangyayari ngayon ay may katapusan. Kung kailan man iyon, hindi ko na alam. Ang mahalaga ngayon ay maayos ang pamumuhay namin sa kabila ng mga panganib.