Family Stroke Means Tagalog นิยาย & เรื่องราว

"I don't know what should I say. I thought you're sad because of what happened." "I'm sad for you mommy. I know that you're hurt inside but you chose to hid it from us because you don't want to be our burden, am I right? But you see, we're a family...you'll never become a... what's that called in tagalog? Hmm....pabigat?" "Yes, it's pabigat. Paano mo nalaman yung gano'n? Are you trying to learn some tagalog words, now?" she teased his son. And because of that the atmosphere lighten up.

"Ate! Nakauwi ka na po pala!" Sinalubong ako ng tatlo ko pang kapatid na galing sa kusina. Sabay-sabay silang lumapit sa akin at yumakap nang mahigpit sa aking baywang. Lima silang lahat—limang buhay na dumedepende sa akin, limang mukha ng mga walang muwang na pilit kong isinasalba mula sa bagsik ng buhay namin. Nilagpasan ng tingin ko si Tatay na kasalukuyang nakasubsob sa lamesa, walang malay dahil sa alak. Sanay na ako roon, pero masakit pa rin para sa akin na makita itong nasa ganoong pwesto, habang ang mga kapatid ko'y nagugutom.

"My mom taught me how to speak Tagalog every night." Napa-palakpak si Tatay at napahawak sa kanyang dibdib. "Naku, mabuti naman, apo! Akala ko talaga ay magdudugo na ang ilong ko sa iyo bago tayo makauwi ng Pilipinas!" Sumabog ang malakas na halakhakan sa buong hapag-kainan. Maging ang mga tauhan at serving maids sa gilid ay napapangiti sa kapilyuhan ng aming pamilya.

“Ngunit mayroon akong isang kundisyon, Kaelan.” “Name it,” I said immediately. “Kung gagawin natin ito—kung ako’y magiging ‘asawa’ mo sa harap ng lahat—kailangan mong ipangako sa akin ang isang bagay,” she said firmly in Tagalog. “Huwag kang magtatago ng anumang lihim sa akin na maaaring magdulot ng panganib sa aking pamilya. Anuman ang mga bagay na maaari nating marating, kailangan kong malaman ang totoo. Huwag nang magsalita pa ng mga parang ‘hindi niya alam kung saan siya papasok’ kapag ako ay umaalis.”

Ysla “Anong ibig mong sabihin? Hindi ko ma-gets,” litong-lito kong tugon habang napapakunot ang noo. “Wala naman sigurong masama kung maging tauhan niya ang mga magulang ko. Magkapatid sila ng nanay ko at natural lang kung magtutulungan sila, ‘di ba?”

Ngunit iba si Noah. “Noah, top 1 ka sa grades ah, bakit hindi pumunta ang parents mo? Kung ako ang nakakuha ng ganong score, malamang sa malamang ang buong pamilya ko– mga magulang ko, lolo at lola ko at ang mga lolo at lola ko sa motherside ay mag-aagawan sa pagpunta!” saad ng isang batang lalaki na kaklase nila. Nakita naman ni Agatha na kakaiba iyon at nagtanong din, “Ang pamilya mo, ang mga magulang mo, grandparents, at maternal grandparents, hindi ba’t anim na katao iyon? Saan galing ang pang pito?”

seryosong wika ko “Pero, Mikay, hindi ka ba nag-aalala? Paano kung ipakulong nila ang kakambal mo? Isa pa, nagbanta kanina si Mr. Nathan Fulgencio na kapag malagay sa kahihiyan ang pangalan ng pamilya nila dahil sa kapatid mong si Zyra, ipapakulong nila siya. Hindi pwede! Anak, maawa ka naman sa kapatid mo. Ako na mismo ang nakikiuisap sa iyo, pumayag ka na para maikasal kayong dalawa ni Arif.” seryoso nitong wika Kitang kita ko na sa mga mata ni Mommy ang pagiging desperado. Hindi ko naman siya masisisi. Alam ko naman kasi na inaalagaan niya ang kapakanan ng pamilya namin

Tumango siya, siguro'y nababasa ang kalituhan sa aking isip. "Anak ako ni Daddy sa katulong nila dati. Itinago nila ang katotohanang iyan. Dinala nila ang buntis kong ina sa ibang bansa at doon itinago hanggang sa ipanganak ako. Binayaran nila ang aking sariling ina para lumayo at huwag magsalita sa totoong nangyari. Pinalabas nilang ipinagbuntis at ipinanganak ako ni Mommy sa ibang bansa. Pero kahit kailan ay hindi ko naramdamang bahagi ako ng pamilya, lalong-lalo na ang pagiging ina ni Mommy. Ang tingin niya sa akin ay isang napakalaking kasalanan ni Dad sa kanya. Kaya malayo ang loob ko sa mga kapatid ko. Respito lang ang dahilan kaya hanggang ngayon ay umuuwi ako o nagpapakita roon sa ba

Ilang oras pa ang nakalipas ay isang iyak ng bata ang narinig ko. Parang agad nawala ang hirap, sakit na naranasan ko ng makita ko ang anak ko. Halos maluha naman si Kian ng makita at mahawakan niya ang anak namin. Lalake ang anak namin at pinangalanan namin James Miguel Del Valle. "I love you son." bulong ni Kian sa anak habang pinapatulog ito at hinehele. Lumapit ako sa mag-ama ko at niyakap sila.

Chapter 33 Cassandra’s POV Pamilya? Isang bagay na ipinagkait sa akin. Isang buo at masayang pamilya. ‘Yung tipong simple lamang anh pamumuhay. Malayo sa gulo at palaging nagtatawanan. Hindi man perpekto pero at least, buo ang pamilya mo.