Finally The Long Wait Is Over Novels & Stories

Okay, kung five day's ang ita- tagal nito, siguro naman ay may ilang araw s'yang ma a- abutan pa, habang ginaganap ito, sakali mang wala s'ya sa bansa. Tiningnan n'ya ang mga hawak na paper's. Approval na lang kasi ang kailangan niyon para sa gagawin nilang intrams. All set naman na ang lahat, at ang final na desicion na lang n'ya ang hinihintay. "Okay!" sagot n'ya at mabilis na pinirmahan ang dokumento.

Patuloy ang pagpapanggap. Habang ako naman ay tahimik lamang na pinagmamasdan ang lahat. At hinihintay ang tamang oras. Hanggang sa marinig ko ang mahinang pag-vibrate ng cellphone ko. Mabilis kong sinilip ito. Joan: Everything is ready. Napangiti ako dahil sa wakas ay oras na. Makalipas ang ilang minuto ay umakyat si Lorenzo sa maliit na entablado. Bitbit ang wine glass.

Parang nahihirapan siyang i-process na hindi niya na ako kailangang protektahan mag-isa. “You’re not supposed to say things like that,” mahina niyang sabi. “Why?” tanong ko. “Because it makes it harder to leave the ending.” Biglang nag-shift ulit ang system. Isang bagong protocol message. CO-CORE LOCK CONFIRMED FREYA VILLANUEVA + TORREN VILLANUEVA STATUS: FINAL ALIGNMENT COMPLETE At kasabay nun— lahat ng global feeds went silent. Hindi shutdown. Hindi crash.

Be patient - checked Ugh. Di ko alam kung ang meaning ba nun ay ang paghihintay na mafall siya sa akin, o paghihintay kapag natagalan siya. Pero kahit saan man sa dalawang yan, checked parin ang number four dahil I am being super patient right now. Ilang shoot pa ang ginawa bago tuluyan silang natapos. Hay, thank God. Akala ko hanggang bukas na sila doon e.

Ngunit bago ko bitawan ang isang kliyente, sinisiguro kong wala akong pagkukulang. Kung declined man, gusto kong marinig nang direkta. Kung approved, mas mabuti. Ngunit halos dalawang oras kaming pinaghintay. Dalawang oras. Walang update. Walang paliwanag. Walang kahit simpleng abiso. Tahimik lang akong naghihintay. Pero ramdam ko na unti-unting nauubos ang pasensya ni Carlo.

Tatlo. At pagkatapos, ay may lumabas na notification. “Application Successfully Submitted.” Napatitig lamang si Kaia sa screen. Hindi gumagalaw. Hindi rin nagsasalita. Para bang hindi pa rin siya makapaniwala sa ginawa niya. Ngunit kasabay ng simpleng desisyong iyon... ay isang pinto ng nakaraan na tuluyan nang nabuksan. At hindi niya alam na sa kabilang panig ng pintong iyon... ay mga taong matagal nang konektado sa kanyang kapalaran ang unti-unti nang muling papalapit sa kanyang landas.

Nagpatuloy ang progress bar. 99%. 100%. SYSTEM SHUTDOWN COMPLETE. Dahan-dahan kong inalis ang kamay ko sa keyboard. Tumingin ako kay Heidi. “Done,” sabi ko. Tinitigan niya ang screen. Tiningnan ang status logs. Tiningnan ang network map kung saan unti-unting nagiging grey ang mga node. Pagkatapos… Ngumiti siya. Isang ngiting puno ng kasiyahan. Isang ngiting nakakatakot.

At lalong hindi sapat ang tatlong taon ng katahimikan. Huminga ako nang malalim habang patuloy na lumalapit. Sa pagkakataong ito, wala nang bar. Wala nang alak. Wala nang aksidente o maling timing. Ako. At si Mich. Sa unang pagkakataon matapos ang tatlong taon. At sa wakas, mukhang matatapos na rin ang paghihintay ko.

After a year or two, babalik lang ulit ‘yan dito na may iba nang katauhan para palaganapin pa ulit ang negosyo nila! “We’re fixing it, Madame. Recalculating.” “How long is that going to take?” marahas kong tanong. “Uhm... it says ten minutes,” they reported. Halos dumiin ang hawak ko sa baril at pumikit na lamang. “I’ll disconnect the call. Call me once it’s working again.” Pinutol ko na lang kaysa magalit pa!

Nakailang bura pa ako dahil pang-isang nobela na ang haba ng mensahe ko sa kaniya. Walang appeal. Baka hindi pa niya basahin. "Break na tayo," ito ang una kong text sa kaniya. I just hope that he could read this immediately. Lumipas ang limang minuto pero wala pa din akong natatanggap na mensahe, kaya nagtipa ulit ako. "We're done. Goodbye!" Another five minutes passed. I am already pissed! Nagtipa ako nang mahaba-habang mensahe.