Novel & Cerita For One More Day

Nakatitig siya sa akin na may malambing na ngiti. "Hmm… Ang aga-aga, mahal, inaantok pa ako," reklamo ko. "We have a full day ahead. May pupuntahan pa tayo bago tayo bumalik." Napakunot-noo ako. "Saan na naman? Akala ko tapos na ang surprises mo?" "Hindi pa. Gusto ko pang sulitin ang last day natin dito." Napangiti na lang ako. "Okay, fine. Pero after breakfast, ha?"

paliwanag ko sa kanya. “I can give you one whole day. Dalhin mo ako doon then we will get back here.” “One whole day? kulang iyon,” saad ko na humihithit ng yosi at ibinuga ang usok non sa gilid, “tingin mo maaalala mo lahat sa isang araw lang?” “I’m not sure pero kailangan kong subukan.” “Hayaan na lang nga muna natin, next month pa naman ako babalik ng Aurora may mga iilang trabaho pa ako dito na kailangan asikasuhin.”

May libre namang lunch break, pero masyadong malayo ang main camp nila para bumalik at kumain. “What if tapusin na natin ‘to kaagad? Para naman kahit papano ay makapagpahinga tayo,” ani Vanessa. “My back and feet are killing me. Feeling ko tuloy signs of aging na ‘to.” “Anong feeling? Talagang signs of aging na ‘yan.” Humalakhak si Ellie. “But anyways. Tara na. H’wag na tayo ng umasa makukuha pa natin ang flag one. Narinig ko kasi ‘yung mga nakasabayan natin kanina. Ang sabi, na sa tubig daw ang flag one. Hindi na natin makukuha ‘yon dahil puro tayo naka-cargo pants. Pwera kay…”

"Para makapag-isip ka kaagad. I mean, to clear your mind. But take your time. Hindi naman ako masyadong nagmamadali." "Hindi nga ba?" "Ha?" "Hindi ko kailangan ng day off dahil gusto ko nang matapos ang 100 days ko sa 'yo. Goodnight." "Okay." Itinaas pa nito ang isang kamay na hindi naman nito ginagawa kapag magpapaalam si Yeonna. "Goodnight. Drive safely. Bye."

"Pwede bang bilisan mo? Nahihintay si Mom sa baba." "Wait lang, Daylon. Nahihilo kasi ako e. Dalawa pa yung mga bagay na nakikita ko. Hala! Pati ikaw dalawa." "You know what? Pwede pa naman tayo magstay dito hanggang sa gumaling ka. You don't have to force yourself to leave."

“Just wait one day. Baka sakaling may dumating.” Naisip niya, kung walang lalabas para hanapin siya kinabukasan, saka na siya gagawa ng ibang paraan. Sa ngayon, ito na lang ang kaya niyang gawin. "Darating din si Yohan...Kaya ko pa ‘to."

Hinawakan ko iyon. “Missed you,” mahina niyang sabi. Napangiti ako. “We just saw each other two days ago.” “Still.” Napailing ako habang pinipigilan ang sarili kong ngumiti nang sobra. “Aren’t you being too sweet today?” “Can’t I?” “Hindi.” Tumawa siya. “Get a room, guys.” “Shut up, Ely,” natatawang sabi ni Damon.

Pati nga ang bedsheet, kumot at unan ko ay may mga naka-print na notes and guitar. I opened my speaker and played the song “Strong” by One Direction. Well, they are my favorite boyband group. I even mourned when Liam Payne died. My phone vibrated in my skirt’s pocket so I got it. Someone is calling me. An unknown number. I rejected it before putting it on the bedside table and just went to the shower. I checked my phone again when I finished drying my hair and it's flooded with messages and missed calls from that unknown caller. “Who's this jerk?” I asked before opening the messages.

Kung sasabihin niya agad ang totoo ngayon, masisira ang buong plano niya. "Kung pagod ka na, dumeretso na tayo pauwi. Pwede naman nating bilhin 'yung regalo ko sa'yo sa ibang araw. Let's go back, okay? I don't want you overexerting yourself. Especially since I won't be here for the next two days."

maingat niyang ulit, hindi agad nagbigay ng tono. “Yes,” sabay tango ng bata. “So I don’t have to wait all the time. Kasi when I wake up, sometimes I forget if today is a Daddy day or not. And if he’s here, then all days are Daddy day.” Inangat niya ang maliit na kamay, kinagat ng konti ang daliri sa kaba. “Is that… possible?”