Novel & Cerita For One More Day

And even if I have to die a thousand or even a million times just to save all of them I will, without a second thought. Narinig ko ang pagbukas at sara ng pinto. Wala na siya sa loob ng guest room pero ako ay nananatiling nakatitig pa rin sa sarili kong ekspresyon. Kinurap-kurap ko ang mata ko at malakas na napabuntong-hininga. Walang buhay na napangiti ako sa sarili ko, “It’s another day again, Karmine. It’s time for you to forget the stupid things you’ve done last night and move on. It’s another day for you to pretend that everything is alright and under your control.”

Two movies were done and now I'm on my third and the digital wall clock showed it's already at 2 am in the morning but still no Chad. Gaano ba karami ang pinakain sa kanila at hanggang ngayon eh hindi pa sila tapos kumain? *** CHAD'S POV Every minute tumitingin ako sa relo ko, it's past midnight na pero parang wala pang balak mag-uwian ang mga ito. Panay pa ang kwentuhan puro naman kayabangan lang. I stood up, hindi ko na kayang magstay, I'm sure kanina pa nakauwi sa bahay namin si Natasia. At baka nag-aalala na iyon.

Sobrang mahal siguro nito, kaya kahit matagal na 'tong nandito, ni hindi man lang nasira. Binuksan ko iyon, at nakitang napakaraming mensahe ang naro'n, isa sa mga pumukaw sa atensyon ko ang mga napaka-habang mensaheng ipinadala niya sa akin. Binuksan ko ang mensahe niyang may nakalagay na “Day 1” Message: Sean Castrello [Day 1]

André: What are you doing? Ako: Painting. Hinahayaan ko parin siyang makipag communicate sa akin. Maybe dad's right. Hindi ako lulubayan ni André. At dahil masyado akong mahina, pagbibigyan ko siya. Maybe he's right all along. That I should be out of the country? That I should stay away from André? André: Can we see each other on Tuesday? Napatunganga ako sa kanyang text. I don't know what to say to him.

dagdag ko habang hinahaplos ang buhok niya. “And this one, Dad…” medyo hesitant niyang iniabot. “Invitation for a family day. It’s okay if you cannot come. I know you’re busy…” maingat niyang inaayos ang gamit niya. The family day is next month. Hindi ako busy. “Of course I’ll come,” nakangiti kong sagot. “However… we invite your Tita Audrey, hmm?” Napansin kong kumunot ang noo niya, pero ilang sandali lang nagliwanag ang mga mata niya.

tears slip down in her eyes. “Hush, let’s not spoil our day. Mag-enjoy nalang tayo dahil bukas-makalawa nasa kabihasnan na tayo ulit. Kaya, dapat sulitin mo ang last day natin, kukuha tayo ng maraming good memories here. Hindi ko alam kung kelan tayo ulit makakabalik dito,” he said and pulled her into his arm.

Kung mag-isa na lang ako. To be continued 🩺

Lihim din siya nananalangin na sana ay huwag naman siya nito tanggihan. “Remaining days? How long is it?” Cassandra wanted to know how to act on the remaining days he was saying. “Three days. After that, we are totally leaving each other. Can we?” Hindi na masama kung pagbibigyan niya ito ay kahit paano ay may mga babaunin pa siyang magagandang ala-ala nilang dalawa. “Okay. I’m in.”

Babawi nlng po ako bukas. please support my story til the end. ☺️ thank you! God bless you all. have a good day!🩷

Ngunit gusto ko nang umuwi. “Gusto ko na makita si Yael,” mahinang bulong ko. “I want to see him.” Wala sa sarili akong napatitig sa kanya nang bigla niyang hawakan ang aking kamay at hinalikan ang likod ng aking palad habang nakatingin nang diretso sa ‘kin. “We will leave the day after tomorrow,” he mumbled. “Can you bear with it for just one more day?”