Novel & Cerita Graduation Wishes For Myself

Nagbuntong hininga ako ng maramdaman kong nanggigilid ang luha ko, I wiped it and I continue. "To my fellow graduates, make the most out of it. Sore high and Let's change the world with our own knowledge, Congratulations!" I said and smiled, we took pictures at bumaba na ako ng stage.

“I can see that.” “Then stop distracting me.” “Can’t.” Napailing siya habang nakangiti. “You’re impossible.” “Maybe.” Tahimik kaming sandali habang nakasandal siya sa akin. Napatingin ako sa kalendaryo sa mesa. Malapit na ang graduation niya. “Excited?” tanong ko. Tumango siya. “Of course. Matagal ko na itong hinihintay.” Napangiti ako, sa wakas, may bagay sa buhay namin na normal. Isang milestone na hindi konektado sa pamilya ko o sa gulo ng kumpanya.

Bawat araw na lumilipas ay parang may bigat sa dibdib ko. Graduation is approaching, at kahit masaya ako sa sarili kong tagumpay, hindi ko maiwasang madama ang kakulangan sa aking puso.

EPILOGUE FOUR MONTHS LATER “Sotsugyosei no minasan, omedetogozaimasu!” [Congratulations to all graduates!] “Congratulations, guys! Road to college na us!” Isang mahigpit na yakap ang natanggap ko mula sa dalawang malalapit ko na kaibigan, sina Patrice at Truce. We’re now both wearing togas and holding our diplomas. Kakatapos lamang ng graduation and awarding ceremonies at inimbitahan pa kami na umakyat ng stage for picture taking.

Ma, natupad ko na ang pangarap ko. Hindi ko alam kung bakit kailangan ko pang mag-ispeech, eh ga-graduate lang naman ako. Pero, sabi ng mga professor ko ay worth it daw na ibahagi ang kwento ko. Kaya inayos ko muna ang mic at tinapat ko na ito sa bibig ko, pinagmasdan ko muna ang mga taong nasa harapan ko. Ang mga magulang nila na sobrang saya dahil nakapagtapos na ang kanilang mga anak.

"Natutuwa lang ako anak." Kumunot ang noo ko. "Para saan nay?" "Para sa'yo. Gagraduate ka na." Ngumiti naman ako. "Ilang buwan na lang nay. Pero gusto ko pumunta kayo ni tatay sa graduation ko ha." "Oo naman! Hindi namin palalampasin ng tatay mo yan kahit matagtag pa kami sa byahe." Tanging yun lang ang regalo ko sa kanila ni tatay. Ang matagal na nilang pinakainaasam. Ang diploma ko.

ang magiging simula para mahanap natin kung ano ‘yung totoong magpapasaya sa atin. Totoo nga ‘yung sabi ng iba—malalasap mo lang ‘yung totoong kahulugan ng saya kapag nag-step out ka na sa comfort zone mo. At first, mahirap. But you’ll figure it out soon. At kapag nagawa mo na, trust me, you won’t regret anything. So to my fellow graduates, don’t be afraid to take risks. After this ceremony, after this phase, we will be walking into different paths. Some of us might continue to college journey, and some may start earning for a living. Lagi lang tayong sumubok at huwag tayong matakot. Because if we will be afraid of doing something, how can we know what result lies behind it? Huwag tayong ma

Pero hindi ko pa rin maintindihan kung bakit nakakaya nila akong tiisin nang ganoon katagal. Nakatulala lang ako ngayon sa kwarto. Ilang araw na lang at graduation day ko na. I don't know what will happen next. Hindi ko maramdaman ang excitement na sa wakas, magtatapos na rin ako. Naroon iyong kagustuhan kong sana, umurong ang oras. Bumalik sa mga araw na masaya pa ang lahat.

nakangiting sagot ko sa kanya. CONGRATULATIONS, Ceelin! Sa wakas ay naka-grduate rin tayo," natutuwang bati ni Yves sa akin at niyakap ako ng mahigpit. Finally, natapos din ang mahabang graduation ceremony. Bagama't wala akong pamilya na nanuod sa graduation ko at sumuporta sa akin ay masaya pa rin ako dahil makakapagtrabaho na ako at makakapag-earn na ng pera. "Congratulations din sa'yo, Yves," nakangiting bati ko rin sa kanya. "Sana ay mging smooth sailing ang ating future."

At saka mga bata pa kami para mag-isip ng ganoon. Graduation day, masaya ako dahil parehong um-attend sina papa at mama sa ceremony. Kaya naman mas inspirado akong i-deliver ang valedictorian speech ko. Ramdam ko ang kasiyahang ibinigay ko sa parents ko, alam kong proud na proud sila sa akin.