Gumawa Ng Tula นิยาย & เรื่องราว

At saka ako nagsimula na gumawa ng tula dahil tanging pagsusulat lang ang may kakayahang makapagpagaan ng aking loob sa mga oras na hindi maganda ang lagay ng puso ko. Sa bawat salita na aking binibitawan ay ang pagbigat ng puso ko na parang may dumadagan. Sa bawat tinta na naisusulat ay ang pagpilit ko sa aking mga mata na manatiling dilat. Sa bawat saknong na aking inililikha ay ang pag-agos ng aking mga luha. At sa bawat sulat na nasa iisang pahina ay ang unti-unti kong panghihina...

Gano’n kasi kumanta ang mga beteranang mang-aawit na kilala niya. “Nagsimula ang salpukan Manok na pula Biglang tinamaan Nag gewang gewang Sa isang iglap lang Ako ay kinabahan ‘Di nakatayo Patay napuruhan—" Napamulat siya ng mata nang makarinig nang isang malutong na tawa na galing sa kung sino. Nang tumingin siya sa direksyon nito ay labis siyang nagulat nang makilala kung sino iyon.

“Gusto kong magsulat kayo ng tula. Tungkol sa kahit saan o ano. Walang sukat. Walang tugma. Pagkatapos, mamaya, pipili ako ng limang estudyante na babasahin ang mga gawa nila sa buong klase. Nagsimulang manahimik ang buong klase pagkatapos makapaglabas lahat ng papel. Nagsimula nang magsulat ang iba pero hirap na hirap si Clover na bumuo ng mga salita. Pansin iyon ni Leaf sa paulit-ulit niyang pagbura ng mga isinusulat. Hindi para sa kaniya ang paggawa ng tula dahil diretso siyang tao. Hindi siya magaling sa mga mabubulaklak na salita. Pinilit na lang niya kahit hindi maganda ang gawa niya. Umaasa na lang siyang hindi siya mapipili ng guro nila para basahin ang gawa sa buong klase. Ilang min

Tuluyan nang nawalan ng masabi si Elara. "Deo, Florante at Laura ba 'yan? Mukhang 'Florante at Lalamunan' itong isinulat mo!" "Itinuro ang tula na 'yan noong Grade 7 mo sa junior high, tapos nakuha mo pa ring baluktuyin ang pagkakabisado para lang maging menu ng karinderya!" Hindi mapigilang tumaas ang boses ni Elara sa matinding panggigigil.

SEVENTY THREE TUMAWA ito dahil sa pagsigaw niya. Tawa ng tila isang baliw. Napapikit ng mariin ang kanyang ama na tila hinihintay nito na kalabitin na nito ang gatilyo ng baril na nakatutok na sa ulo nito. Ang kanyang ina ay napaiyak ng malakas dahil sa matinding takot.

Natawa ako at napahawak sa aking ulo ng isa-isa nila akong sinabunutan. “Landi!” “Sana all, naT*T*gan,” sinadyang i-emphasize ni Siting ang salitang t*t*. “Gago!” “Ang gwapo s***a!” kinikilig na saad ko. “Mukhang tumatalab na ang gayuma ni Te Glorya, shit!” “Bumili kang gayuma?” tanong ni Aning. “Hindi ko afford ang pagayuma ni Te Glorya pero nanalo ako sa paroleta niya ng listahan ng ingredients ng gayuma kasama na ang three thousand word count na ritwal,” saad ko.

Salot (lyrics by Siakol) “…Pagkagising ko sa umaga… Balita sa dyaryo ang nakita Wala pa ring pinag iba Karahasan ang makikita… Anong klaseng pamumuhay Kaguluha’y wala na bang humpay… Ako’y napadaan sa isang kanto… “AaaaMarami ang nag kakagulo… Tsimis pala ang kanilang punto Paninira sa kapwa tao…” Habang patuloy ako sa pag-awit ay abala ang aking mga daliri sa pagtipâ sa string ng gitara, sumasabay sa pagkanta ang aking mga kaibigan kaya ibayong saya ang dulot nito sa pakiramdam.

Binitawan ko na muna ang notebook at tinype ko ang password. “Aeieeoio? Sinong matino ang gagamit ng ganitong password? Nakakaduling.” Maya-maya ay nabuksan ko ang file. Nagmadali akong basahin ito. Pero nadismaya lang ako dahil ang laman pala ng file ay isang tula na nakasulat pa sa Tagalog. My effort is wasted. Akala ko pa naman ay kung ano na ang laman ng file.

Pinangalanan siya mula sa isang sikat na tula ni Zizhan na tinatawag na “Inscription on the Forest Wall” Ganito ang tula. ‘Madalas na niloloko ng mga bundok ang ating mga mata. Gumugulong na serye ng bundok sa isang minuto at matayog na tuktok sa sunod; Tinatago nila ang kanilang totoong larawan sa lahat ng tao dahil nagkataon na sila ay nasa loob.’ Pinangalanan si Cadfan sa tula na ito.

Gumalaw ang kanyang katawan kasabay ng magagandang himig mula sa karagatan. Ang sulok ng kanyang labi ay napaawang sa ngiti ng biglang kumikislap ang isang alaala sa kanyang isipan. Sa panahong isinulat niya ang kanyang mga hangarin sa mga tala at hinuhuli ang maliit na ibon mula sa hawla tsaka itinali ang tala sa mga pakpak ng ibon at lumipad ito pataas sa langit kasama ang kanyang munting tala.