Hanggang Sa Dulo Ng Buhay Ko Novels & Stories

"Paanong lason e hindi naman ako nasusuka at nangangasim kagaya mo. Hellar! Parehas tayo ng kinakain, imposibleng hindi rin ako malason." May isang bagay na pumapasok sa isip ko. Bagay iyon na hindi ako sigurado. Isang bagay na hindi ko kayang sabihin na blessing o kamalasan sa buhay ko. At isa lang ang masasabi ko, isa itong bagay na kayang baguhin ang takbo ng pamumuhay ko. "Haila, sabay na tayong umuwi."

That's when I realized. I cannot die here. Hindi pwedeng dito matapos ang buhay ko. Nangalay na ang buo kong katawan. Tagaktak ang pawis sa aking noo at nagdurugo na ang aking braso. I keep heaving a deep breath.

"Hindi ko alam. Hindi ko alam na buhay ka pa…" "Buhay?" Tanong ko. "Oo. Sinigurado mong hindi ako makakarating sa kahit sino. Sinigurado mo talagang ikaw ang huling nakita ko bago naglaho ang buhay ko." Tumingin siya sa akin na parang multo ako. Na parang gumapang ako palabas ng libingang inilibing niya sa akin. Pero hindi ako gumapang, tumaas ako na parang phoenix.

Palagi ko nalang siyang nasasaktan sa mga pangyayari. Kailangan kong umuwi ng Pilipinas sa lalong madaling panahon. Back to zero na naman ang gusot na kailangan kong ayusin. Kung kailangan kong muling itaya ang aking buhay para sa babaeng pinakamamahal ko gagawin ko. For the last time, ayoko nang macomatose na pagkatapos ay hindi ko siya makilala. Sa huling baraha ko panginoon, huwag mo nang ibalik ang aking buhay kong pahihirapan man o hindi maging akin si Sanjela.

Sloane Buhay ko nang pinagdaanan ang sakit at noon, ang paghihiganti ang tanging gusto ko. Ang tanging hinahangad ko, pero hindi sa kapalit ng pagpapagamit sa kanila sa akin. Lumabas sila noon, kaya malaya akong nakalapit sa bintana. Dapat ay nakatakas ako, pero hindi ko ginawa. Hindi ako gumalaw.

Hirap akong napaangat ng tingin at doon ko nakita ang mga sasakyan na humarang sa daan namin. Nanlamig ang buo kong katawan wala na kaming kawala. Mukhang dito na nga matatapos ang buhay ko tapos kasama pa ang Kuya ko. Mas lalong sumakit ang puson ko kaya napaiyak na ako, hindi ko na kaya.

Uto-uto lang, as usual. "Para namang naghahabol ako sa inyo eh kayo nga 'tong gigil na gigil na nagsusumiksik sa buhay ko. MAgsama na lang kasi kayo ng tuluyang, kayo ang lumayo sa akin, puwede ba? I'm living my life," sagot ko sa kanila. Inayos ko ang aking postura kahit na deep in side eh kinakabahan talaga ako. It's my time para maging malakas ngunit mukhang hindi pa ako gano'n ka handa na lumaban.

At gaya ng inaasahan ko, bumaha ng luha habang inihahatid sa huling hantungan niya si Paul. Iyak ng iyak ang mga magulang nito pati na ang ibang malalapit sa puso ni Paul. Naisip ko na hindi mo talaga masasabi ang hangganan ng buhay. Kaya siguro nauso ang katagang YOLO. You Only Live Once… Kaya naman lahat ng gusto mong gawin, basta kaya, gawin mo na at huwag ng ipagpabukas dahil hindi mo tiyak ang buhay.

At sa huling bulong niya'y, mabigat, puno ng desperasyon: “Ang wakasan ang buhay ko.” Dahan-dahan niyang idinulas ang kanyang katawan, ang likod niya’y unti-unting lumulubog sa malamig na tubig ng bathtub. Ang kanyang mga mata’y nakatingala sa kisame—malabo, nababalot ng luha—hanggang sa unti-unti na itong natatakpan ng tubig.

I will remember it until my last breath Ang sakit sakit sa dibdib, para akong tanga na umiiyak sa walang kwetang bagay, sino ba sya. Wala na syang halaga sa buhay ko. Matagal nang natapos ang pinang hahawakan ko sa kanya, iisa ang gusto ko mang yare. Gumanti at ipakita sa kanya at iparamdam kung gaano ka sakit ang ginawa nya saakin noon "Paulit ulit nalang na bumabalik ang sakit. Tangina mo talaga kahit kailan" may gigil na saad ko habang hindi na ako nag baso, nilaklak ang laman ng alak at dala ang sigarilyo. Ito nanaman ako, tulala sa kalangitan.