Helping Drawings Novels & Stories

The thought looped endlessly, louder than the honking cars. I ducked into a side alley, pressing my back to the wall. My breaths came shallow. Pull yourself together, Lucy. But the tremor in my hands betrayed me. That evening, at home, Max brought me one of his school drawings. “Look, Mommy! It’s us!” He held up the paper proudly. Crayon lines formed two stick figures—a tall one with long hair, a small one holding hands. Above them, a bright sun with an uneven smile.

"I drew all of us!" Tinanggap iyon ni Graziel at agad siyang napangiti nang makita niya ang sinasabi nitong ginuhit nito. Simple lang naman ang drawing ni Junie, kasi nga bata. Pati ang drawing nito ay simpleng crayola drawing lang. May tatlong malalaking stick figure lang na magkakahawak-kamay. Agad siyang napangiti. May isa pang maliit na pigura sa tabi ng isang kuneho.

Nanginig ang kamay niya habang nililipat ang pahina. Ang sumunod na drawing ay magulo. Puno ng bura at ang mga linya nito ay bali-baliko na. Parang gawa ng isang bata ang drawing na iyon. May dalawang malaking 'X' na nakaguhit nang madiin, at sa ilalim, may sulat kamay na halos hindi na mabasa. [Hindi na ako makaguhit nang maayos. Ang sakit ng kamay ko. Paano na ang pangarap ko? Paano na ako?]

Thirty minutes pa lang siya dito, pero halos makalahati na niya. He leaned in closer and referred to my drawing while giving me tips on how to do my task better. “Nahihirapan ka kasi iniisa-isa mong i-drawing iyong parts ng buildings. Mag-drawing ka muna ng skeleton para matansya mo iyong proportions. Tapos hatiin mo ‘yong drawing into parts.” “Tignan mo ang Joseph Griffiths, it has three parts: iyong first building, bridge, tapos second building. After no’n, pwede mo nang simulang tansyahin iyong mga bintana at ibang detalye…”

Nasasabik siguro talaga siya sa ama niyang kailanman ay hindi niya nakilala. Mahigpit kong napahawak sa litrato habang pilit kong pinipigilan ang pananakit ng dibdib ko. Bakit kasi kailangan pang umasa ng batang ito? Napabaling ako sa mga drawings niyang nakakalat sa loob ng bag. Isa-isa ko iyong tiningnan. May drawing ng bahay, puno, aso at may school. At halos mapangiti ako nang makita kung gaano kagaling ang anak ko.

muling sambit ni Katie, sabay inilapit ang lapis, “tulungan mo po akong magdrawing ng daddy. Para po may kasama si Mommy.” Napakurap siya. Saglit siyang natigilan, may kung humaplos sa puso niya. Daddy? Tahimik niyang kinuha ang lapis mula sa maliliit na kamay ng paslit. Hindi niya alam kung bakit, pero kusa niyang iguhit ang isang lalaki, matangkad, naka-suit, at may seryosong mukha pero may munting ngiti sa labi. Simple lang ang drawing, pero napansin niya na halos sarili niyang anyo ang iginuhit niya.

Nagpaalam ako nang mabilis kay Drack, hindi na hinintay pa ang sagot niya, at dali-daling umalis. Pagdating ko sa bahay, sinalubong ako ng kambal. “Mommy, look! We made drawings!” sabi ni Ezra habang masaya niyang pinapakita ang mga guhit nila ni Asher. Pinilit kong ngumiti, pilit na tinatanggal ang bigat sa dibdib ko. Lumuhod ako at niyakap silang dalawa. “Ang gaganda ng drawings nyo, mga anak. Proud ako sa inyo,” sabi ko habang hinahalikan ang mga noo nila.

The drawing. Drawing iyon ni Brix. Marahil ay naipasok niya iyon sa briefcase ko nang hindi ko namamalayan. Kinuha ko ang papel. Gusot na nang kaunti ang mga gilid nito. At gaya ng inaasahan, hindi naman kagandahan ang pagkakaguhit. I studied the drawing in silence. The figures were nothing more than stick people and crooked lines, the kind of artwork only a child could proudly create, yet I recognized everyone instantly.

ng kanyang anim na taong pagpapalaki kay Clara, ang mga guhit ng kanyang anak. Inilatag ito ni Atty. Shaina sa gitna ng mesa, sa tapat ni Jax at ng kanyang abogado. Mula sa mga magugulong guhit noong dalawang taong gulang pa lang si Clara, mga pulang linya at berdeng hugis na wala pang malinaw na anyo, hanggang sa dahan-dahang pagbuo ng mga simpleng pigura. May mga tuwid na linya na medyo nanginginig, mga bilog na hindi perpekto, hanggang sa lumitaw ang mga "stick figures." Bagaman malalaki ang ulo ng mga tao sa drawing at hindi pantay ang mga kamay at paa, lahat sila ay may nakaguhit na malaking ngiti sa mukha.

mahina niyang sagot. "Holly, we came here to ask for your help." "My help? Talaga?" Kita ko agad ang pagka-excited sa mukha niya. "I'll try. Anong pwede kong gawin para matulungan kayo?" "We want you to draw." "Draw what?" "Idi-describe ko, tapos ida-drawing mo," sagot ni Ryder na kakalapit lang sa amin. "Can you do that?"