Humor Funny Coffee Quotes Novels & Stories

Ang Isa ay kopiko black and Blanca cream. Natawa ito sa akin."Haha, funny right!" sabi ko sabay irap dito."I don't know how to make timpla, timpla a coffee so instead na pahirapan ko pa ang aking self, bumili na lang Ako ng instant. So, you want black coffee, right? Huwag maarte, Mister, dahil makiki kape ka lang naman for free!" Lalong lumakas ang tawa nito na ikinabusangot ko naman."Okay, I'm sorry. I'm not going to laugh," sumeryoso na ito habang pinagmamasdan Ako sa aking ginagawa.

Sa ibaba ng larawan nito ay may mensahe. Are you a coffee? Napakunot ako dahil sa linyahang iyon. Seriously is he going to impress me again with his cheesy but kiligable punch line! Cause I like you a LATTE He send it with a wink emoticon. Hindi ko alam kung ano ang sasabihin ko sa totoo lang. Where did he learn those punch line? In g****e, I guess. Oh god, how can I stop myself from smiling so widely kulang na lang mapunit ang labi ko sa kakangiti, not gonna lie he make my day over and over again. Masyado ba akong nasasanay sa daily punch line nito hindi na ata ito maganda masyado na nya akong pinapakilig baka magkasakit na ako sa puso dahil madalas pag sa knaya talaga hindi na normal ang t

Mahaba niyang sabi habang iniaabot ang kape. “Uy!” Bulyaw ko para magtigil siya. Inaasar niya kasi ako sa tingin niya. “Siyempre mukhang ako lang ang bagong gising sa inyo. Baka sarcastic si Sir sa kape,” sabi ko sa situation dahil ang totoo nito ay nahihiya akong bigyan nila ng meaning ito! “Aysows! Enjoy your coffee!”

“Don't laugh!” “I'm not.” “You are!” “I'm appreciating your breakfast. You know?” “Liar.” “We don't lie to each other, remember?” Natigilan ako. Napatingin ako sa kanya. Naalala ko ang usapan namin kagabi. We don't lie to each other. We try. Dahan-dahan akong ngumiti. “Fine. Then admit na tumawa ka.” He took a sip of coffee. Then said calmly,

"C-coffee" Umiiyak na tawag ko sa pangalan niya Saka niyakap Ang sarili ko dahil sa lungkot na naramdaman ko. "A-ashanti-" "Wala na si coffee auntie isabelll!!!!" Umiiyak na sigaw ko habang naka upo sa lapag, para akong batang inagawan Ng laruan dahil sa itsura ko pero Wala akong pakealam. I only think about coffee, kung pano nila ito pinatay at pinahirapan sobrang Bata pa ni coffee to feel harassment and even death! He doesn't deserve it!

Pagka print ng resignation letter ko, umalis muna ako ng office para bumili ng coffee mga nasa 1 hour and 30 minutes lang ata ang tulog ko para matapos ko ang mission na pinapatapos saakin ng boss ko. I need coffee, pumasok naman na ako sa coffee shop para umorder but... "one Frappuccino and cinnamon rolls" Sabi nang isang lalaki na biglang sumulpot sa harapan ko. Napabuga naman ako sa inis at kinalabit ang lalaki. "Sir, are you stupid or blind?" Inis na tanong ko sakanya, humarap naman sya saakin at tinaas pa ang kilay nya. Naka shades pa feeling celebrity.

He really knows when to be serious and when to be funny. I urged him to order para naman may makain siya while reviewing and he did. He also ordered me a hershey’s chocolate coffee and a piece of blueberry cheesecake. “Libre mo?” I asked him. “Why? Ayaw mo?” umiling agad ako. Oh my gosh, sinong tao sa mundo ang tumatanggi sa libre? “Kahit kailan hindi ako tumatanggi sa libre kaya thank you.” I said and smiled at him. I heard him chuckle and scratch the side of his left brow looking so amused.

He wants to discuss something important. __ "What the heck, bro. You look like a caveman. Tao ka pa ba o hayop na?" Nathaniel let a short laugh out, mocking at my own misery. "Damn, bastard. What are you up to nowadays? Are you still with the boys?" I smirked and tasted my coffee. It was too sweet for me. I looked at the lady at the coffee bar. She gave me a flirtatious smile. I told her no sugar or creamer. She purposely put some to get my attention back.

Kaya ko ngang ipatong lang sa dalawa kong daliri. ''Pero mapait.'' Napaangat ako ng mukha. ''Mapait?'' pag-uulit ko dahil baka mali lang ako nang narinig. ''But you see, even a bitter coffee can brighten up the day.'' Nakuha ko naman ang nais ipahiwatig ni Chairman Emilio. Kahit gaano kapait ang buhay, may araw rin na magiging masarap ang lasa nito.

“Matulog ka na lang do’n sa condo mo. Hindi yung ginagawa mong hotel lobby ‘tong café. Hindi ka VIP, ‘oy.” “Mas masarap matulog sa mga gantong lugar.” He smiled at me. That one looks so evil. I can’t help but fight the urge to hit him with the espresso machine. “Sa iba ka nalang manggulo, ‘wag dito. May mga café naman diyan. Do’n nalang.” Pilit ko siyang itinaboy. “Ayoko nga, their coffee’s mediocre.” “At yung samin?..”