Novel & Cerita Humor Funny Coffee Quotes

Wala sa sariling nahalakhak ako habang hinihintay na matapos ang pagpapatulo ng brewed coffee para sa dragon! “Is there anything funny?”. Nagulat ako sa taong biglang nagsalita sa likod ko kaya agad na napaharap ako dito. “B-Boss, a-ano w-wala po.” Sagot ko sa guilty na tono. “Really? Nothing?”. Tanong nitong muli sa akin na nakakunot noo. “W-wala po tala...” Naputol ang sasabihin ko nang mapansin ang unti unti nitong pag lapit sa akin.

“I'm not in a hurry. I'm all free today.” My heart leaped with happiness at his simple statement. He's free! I had to suppressed my smile kahit na gusto kong ngumiti. “Ikaw? Ako lang ang kakain? Gawan kita ng kape? Ang awkward kung ako lang,” sabi ko para makakain na. He chuckled. “Okay. Coffee then.” Ngumiti ako at saka tumayo. I started making coffee for him. “Hindi mo nabasa ‘yong chat ko sa’yo?” hindi ko napigilang tanong. Bumaling ako sa kanya habang gumagawa ng kape. He was staring at me.

"Si Jake na lang kaya ang akitin ko at pakasalan. Mukhang siya ang mas lalaki sa relasyon nilang dalawa." "What are you thinking? Magtitimpla ka na lang ng coffee, wala pang lasa. Ang aga mong lumandi pero simpleng pagtimpla ng coffee, hindi mo magawa ng tama!" bulyaw ni Xavier. "Xavier, this coffee is delicious. This is, without a doubt, the best coffee I've ever had," tutol ni Jake. "No, it's not!" inis na sabi ni Xavier. "Black coffee, without cream. Ano po ba ang gusto n'yo?" nagpipigil na tanong ko.

Inabot pa ko ng syam syam at sa lupa na ako nakatulog kaiiyak. Pasalamat nga ako dahil hindi iyon ang nafeature sa newspaper. Mas kasira sira iyon sa image ko kesa ang sabihing nangabit daw ako. "Public enough for an outburst in a coffee shop," he countered, a smirk playing on his lips. Diba mayabang? "There you go again, assuming the worst," basag ko sa sinabi niya, nilakasan ko pa para marinig niya. "Maybe I just have bad coffee."

wika niya at tumayo na, ngayon ko lang napansin na hindi pala ito kumain at uminom lamang ng coffee. “Hindi ka kakain?”mahinang tanong ko at tumingin sa aking Plato. “Nakita mo bang meron akong Plato? Diba Wala” “Pwede ba tumigil ka na sa pagiging sarcastic mo!”inis kong sabi dito. Hindi siya sumagot at kaagad na tumalikod sa akin. “Bilisan mo na dyan dahil ihatid pa kita sa bahay niyo para makapagbihis ka ng iyong uniform!”narinig ko nitong sigaw.

"Yeah. It's too sweet this time." "Should I try making some?" "Are you sure? Baka hanapin ka na ni Rence." "Let him wait. This won't take long." I went to his office counter and brewed a coffee in his coffee machine. I frothed some milk and boiled some of it. When the coffee machine automatically turned off, I poured the coffee into a cup before adding the boiled milk and then the frothed milk. "Macchiato?" "It's just plain coffee." He took a sip and he looked at me. "Tasty. It somehow reminded me of the coffee that I'm drinking in a certain coffee shop."

"Coffee, Usually, coffee muna bago ako makapag-isip nang maayos. Kapag sobrang pagod ako, naghahanap ako ng quiet place, umiinom ng coffee, tapos hinahayaan ko lang munang tumahimik ang utak ko bago ako bumalik sa trabaho." Napangiti ako. "Seriously? Coffee lang ang kailangan mo para maging relaxed? Hindi music, movies, or sleep?" "Yes, coffee helps. Hindi naman ibig sabihin na sapat na 'yon para mawala lahat ng pagod, pero malaking bagay na sa akin ang may hawak na mainit na cup habang iniisip ko ang mga nangyari sa araw. Minsan, iyon lang ang kailangan ko para hindi ako ma-overwhelm."

“Coffee?” Napantingin ako sa kanya. “Libre mo?” “Sure.” Minsan kasi, kailangan mo rin talagang hanapin ang kaligayahan sa maliiit na bagay, tulad ng libreng kape. At ang hind pag-iisip sa isang CEO na parang may split personality. Nag-uusap pa rin kami ni Marco habang naglalakad pabalik sa office. In fairness to him, masaya siyang kausap, magaan, at napapatawa niya ako sa mga pinapasa niyang memes.

May writer na abala sa pagta-type ng nobela. May magkakaibigan na nagtatawanan habang umiinom ng kape. At may isang taong baka matagpuan ang inspirasyong matagal na niyang hinahanap. "I have a dream for this place," mahina kong sabi. Napatingin si Mina sa akin. "I don't want people to remember us because of our coffee alone." "Then what do you want them to remember?" Ngumiti ako habang muling inilibot ang tingin sa café.

Sinalubong sila ng malambing na jazz music sa background, kasabay ng aroma ng mamahaling espresso. Kanata smiled faintly habang iniabot ang kape kay Clinton. “Here. My treat. I know it’s just coffee, but still... thank you for last night. You didn’t just save me—your timing was everything.” Clinton gave a polite nod, then looked away. “You don’t have to thank me. I just did what anyone else would do.” “I don’t think just anyone would risk himself against three drunk guys with weapons,” she quipped, then sipped her latte. “So yeah, I’ll keep thanking you.”